At the Gates - To Drink from the Night Itself (2018)

Video voor To Drink from the Night Itself
AT THE GATES - To Drink From The Night Itself (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Het titelnummer en eerste single van het nieuwe album 'To Drink from the Night Itself' klinkt vertrouwd. Ik verwacht van een band met een reputatie als At the Gates ook geen hele grote koerswijzigingen meer. Waar 'At War with Reality' een comebackalbum was met herkenbare songwriting, maar een wat modernere productie, lijkt de band nu gekozen te hebben voor een sound die enigszins het midden houdt tussen de sound uit de jaren '90 en die van 'At War with Reality'.
Belangrijke gitarist en songwriter Ander Björler mag de band dan verlaten hebben, gebleven zijn de combinatie van bittere agressie en melancholie en de intense vocalen van Tomas Lindberg. Als fan ben ik niet teleurgesteld. Ik kijk uit naar de rest!

Het titelnummer klonk inderdaad weer lekker.

Hey een nieuwe At The Gates. Als die zo klinkt zoals het titelnummer doet verwachten, kan het maar zo eens een alleraardigst plaatje zijn.

Tweede video is ook al beschikbaar: AT THE GATES - A Stare Bound In Stone (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

At War with Reality en To Drink from the Night Itself zet ik op dezelfde beoordeling, maar dit is een flinke vooruitgang ten opzichte van zijn voorganger die dan ook wat dichter bij 3,5* zit. Dit is onmiskenbaar At the Gates, vooral de titeltrack is bijna ''by-the-numbers'' werk, maar wel erg lekker. Daarna brengt de band songs die minder voorspelbaar zijn, meer durven te spelen met tempo en vooral een lekker gure sfeer hebben, iets dat At War with Reality een stuk minder heeft. Deze plaat heeft meer raakvlakken met het werk voor Slaughter of the Soul.

'To Drink from the Night itself' is weer een op-en-top At the Gates-werkstuk geworden. Duister, melancholisch en oh zo scherp van zich af bijtend. Tomas Lindberg klinkt nog altijd even rasperig en gemeend als vroeger, hoewel zijn scream wel wat lager lijkt geworden dan vroeger. Het vertrek van 'main axeman' Anders Björler lijkt weinig invloed te hebben gehad op de songwriting en daar mogen we blij mee zijn. Het verschil zit hem in details. Zo hoor je hier en daar een solo die anders klinkt dan we gewend waren. Maar de nieuwe Jonas past verder naadloos in de band en valt weinig op, wat in dit geval positief bedoeld is.
De sound is een beetje dof, hetgeen duidelijk een keuze is. Ik vind het werken, want bij de bedenkers van de Goteborg-sound hoort nu eenmaal geen gelikte moderne productie.
En de composities? Tja, wat je als fan wilt horen, dat krijg je. Melodieuze death metal zoals maar weinigen het kunnen. Favoriete nummer tot toe: Daggers of Black Haze. Hail At the Gates!

Wel wat eenvormig qua songmateriaal en zangpartijen, maar verder een prima album van deze zweden. Het klinkt daarnaast ook wat meer organisch en overtuigend na het ietwat geforceerde vorige album, de comeback-plaat At War With Reality. Lekker snelle opgefokte thrash/ melodieuze deathmetal derhalve, met een fijn naargeestig sfeertje.

Ja kijk, zoiets als Slaughter Of The Soul krijgen we natuurlijk nooit meer. Maar van At The Gates bevalt het no nonsense karakter me altijd wel. Af en toe is het melodieus, maar net zo vaak gooien ze een pak sonische kiezelstenen in je gezicht. Dat obstinate keerde ook zo mooi terug op At War With Reality.

Dan is To Drink From The Night Itself toch weer anders. Onmiskenbaar At The Gates maar wel beheerster en melodieuzer. Boze tongen zouden het woord 'obligaat' in de mond kunnen nemen.

Maar ik niet, want ik kan echt goed genieten van de stemmige harmonieën die de plaat een gelaten uitstraling geven. Ook de gecontroleerde grunts van Tomas Linberg dragen daaraan bij. Meestal is ie altijd wat buiten zinnen waardoor hij woester klinkt dan hier maar hier duikt ie fraai achter de harmonieën aan.

Terminal Spirit Disease had dat ook een beetje. Dat was een uitgave die wat minder goed ontvangen werd maar ik vind de combinatie melodie en agressie uitstekend in balans. Geen In Flames flauwekul met van die quasi-woeste skateboardonthullingen die net zo snel weer afgewisseld worden door van dat zoetgevooisd zangwerk door van die knaapjes die bij je winkelcentrumpje wat rondhangen. In die zin is At The Gates toch nog altijd 'the real deal' uit Gotenborg. Samen met Dissection natuurlijk.