Amorphis - Queen of Time (2018)

Jiha! Als dit in de lijn ligt van Skyforger en Under the Red Cloud, dan dek ik nu al mijn tafel om dit te verslinden. De verrassing mag grotendeels eruit zijn maar, hoewel er ook een ander instrumentarium / muzikale invulling zal opduiken, wacht ik met spanning af op die orkaanstem van Tomi Joutsen.

Verder info: Amorphis To Release 'Queen Of Time' Album In May - Blabbermouth.net.

Eerste voorproefje... AMORPHIS - The Bee (OFFICIAL LYRIC VIDEO) - YouTube

Kijk er naar uit! The Bee doet me alvast watertanden naar de rest

Tweede voorproefje én eerste video: AMORPHIS - Wrong Direction (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Eerste luisterbeurt nog maar, dus is het nog te vroeg voor "grote conclusies", het is de consolidatie van de eerdere en hardere albums maar met toch een paar verrassingen in de vorm van een folky fluit hier en daar, een voor mij taaie saxofoon in Daughter of Hate maar ook met een gastrol voor Anneke van Giersbergen in het nummer Amongst Stars. Hoogtepunt van het album voor mij zoals steeds die stem van wervelwind Tomi Joutsen.

Aantal versies? Je hebt de gewone cd met 10 nummers, de digipack met 12 nummers en vaneigens de versie met de "Japanese Bonus Track" in de vorm van Honeyflow.

Ook één luisterbeurt achter de rug. Sinds Elegy is dit het eerste Amorphis album dat me van begin tot eind weet te boeien. Voor een beoordeling wat vroeg maar dat wordt zeker 3+!

En nog een voorproefje en tevens de tweede video, met Anneke van Giersbergen: AMORPHIS - Amongst Stars (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Amorphis is een band die qua stijl niet helemaal binnen mijn smaak valt. Lastig want deze nieuwe klinkt ook weer veelbelovend maar ik weet nu al dat het in huize Kronos amper gedraaid zou worden.

Dat heb ik nou ook met Amorphis. Sinds Tuonella vind ik alles wat ik gehoord heb goed, maar ik kan zelden een hele plaat uitzitten. Wat resulteert dat ik het zowat nooit opzet (muv Elegy en Tales From the Thousand Lakes)

Ik moest me wel inhouden toen ik de cd zag liggen want de hoes is echt mooi.

Vandaag de LP binnengekregen. Wat een prachthoes!

Mijn review op Zware Metalen

De band Amorphis bestaat inmiddels alweer achtentwintig jaar en er zijn weinig bands die gedurende hun carrière zo’n consistent hoog niveau hebben gehaald op de albums die ze hebben uitgebracht. Het debuut The Karelian Isthmus was nog een weinig onderscheidende pure deathmetalplaat, maar daarna zette de band de toon met Tales From The Thousand Lakes en Elegy door steeds meer invloeden van buiten de death metal in de muziek toe te passen. Op navolgende albums blijft de band zijn geluid steeds verder ontwikkelen. In 2005 komt Tomi Joutsen de band versterken en hij blijkt met zijn indrukwekkende grunt en cleane zang het geluid van Amorphis nét dat beetje extra te geven. Op Eclipse komt dat wellicht nog niet helemaal naar voren, maar vanaf het geweldige Silent Waters levert de band nagenoeg alleen nog maar voltreffers af.

Met Queen Of Time zijn we aanbeland bij album nummer dertien. Opener The Bee maakt duidelijk dat we geen grote veranderingen in het geluid van de band hoeven te verwachten, maar ook dat de mannen nog lang niet metaalmoe zijn. Na het voor Amorphis zo typische keyboardintro, komt de voltallige band het ingezette thema verder uitbouwen om vervolgens over te schakelen op zo’n heerlijk vette riff waar de band patent op lijkt te hebben. Ook gedurende de rest van het nummer schakelt de band moeiteloos over van ingetogen passages naar brute refreinen. Op Message in Amber komen de folkinvloeden nadrukkelijk aan bod en fluitist Chrigel Glanzmann (Eluveitie) is weer ingeroepen om de folkelementen kracht bij te zetten. In het tweede gedeelte van dit nummer introduceert Amorphis een heus koor, een noviteit voor de band, dat ook op de rest van het album nog voorbij zal komen.


Naarmate het album vordert, wordt steeds meer duidelijk dat de band veel moeite heeft gedaan om het Amorphis-geluid van een nieuwe dimensie te voorzien. Het gebruik van het koor is daar een voorbeeld van, maar denk ook aan de ondersteuning van het orkest in bijvoorbeeld The Golden Elk en Heart Of The Giant. Het zorgt ervoor dat de band, ondanks de uit duizenden herkenbare sound, fris als nooit tevoren klinkt. Het album staat bol van de sterke nummers, maar Amongst Stars verdient het om uitgelicht te worden. Mede dankzij de gastbijdrage van Anneke van Giersbergen is dit nummer één van de hoogtepunten van het album. Het mooiste heeft de band echter tot het laatste bewaard met Pyres On The Coast. Op dit nummer komt werkelijk alles samen wat deze band zo sterk maakt en de prachtige orkestratie maakt dit nummer Episch met een hoofdletter.
Jens Bogren, die ook al prima werk leverde op Under A Red Cloud, heeft dit album voorzien van misschien wel de beste productie van een Amorphis-album ooit, waarbij hij knap ruimte heeft gehouden voor orkest en koor. Amorphis levert met Queen Of Time wederom een topalbum af!

Lichte tegenvaller van deze doorgaans zeer betrouwbare finse metalband. Ook ditmaal klinkt alles weer heerlijk bombastisch en tot in de kleinste details verzorgd, maar het is mij sporadisch iets te lieflijk en gekunsteld. Men is een beetje doorgeschoten in het melodieuze gedeelte, met allerlei vrolijke folkriedeltjes en de toevoeging van heel wat exotische instrumenten. Het kan te gek ook. De geweldige zangpartijen met veel lekkere grunts kunnen daar slechts ten dele tegengas aan geven. Daarnaast moet ik zeggen dat het songmateriaal ditmaal ook niet heel sterk is. Volgende keer graag weer iets stevigers, mannen!

Ik luister elke keer de nieuwe plaat van Amorphis in de hoop dat ik er door gegrepen wordt. Plaat in plaat uit, toch elke keer weer een kans geven. Voor mij is Amorphis net zoiets als Anatthema. Ik weet dat ze plaat na plaat kwaliteit leveren, maar het wordt nooit meer zoals het door mij gekoesterde begin van deze bands. Jammer? Ja. Logisch? Ook ja, want wie ben ik om een band te veroordelen op hun keuzes.
VERRASSING.....
Deze plaat grijpt me dus wel! Niet over de gehele linie, daar moet ik hem vaker voor luisteren, maar de eerste 2 rondes zijn goed doorgekomen. Er zit wat pit en meer dan genoeg afwisseling in, en het geheel wordt mijns inziens met meer overtuiging gebracht dan voorgaande platen. En de productie is overdonderend goed. Elementen om het zeker een zeer eerlijke kans te gaan geven!

Ik vond de vorige erg goed, en hoewel ik met plezier naar Queen of Time luister, toch blijft het bij plezier. Soms is dat ook wel eens genoeg natuurlijk.

Ik ben best wel enthousiast over dit album. Typisch amorphis, maar ik krijg de indruk dat ze de afwisseling tussen bruut geweld en melodieuze stukken nog beter in de vingers krijgen. Het echt brute is er inderdaad een beetje af, maar de melodie en de kracht blijven wel stevig overeind. En die experimenten, waarom niet? Zolang ze er niet voor zorgen dat je je begint af te vragen welke band er aan het spelen is ...

Amongst The Stars draai ik veel momenteel, ontdekt via het SVJH-topic, erg leuk nummer. Misschien dat ik het volledige album ook eens probeer, maar ik ben totaal onbekend met deze artiest. Beetje zelfde trant als het nummer, of niet?

Ik vind hem erg goed tot zo ver, en heb hem ook al best veel gedraaid over de laatste maanden. Er zit erg veel detail in, en de songs zijn allemaal erg goed geschreven. The Golden Elk haalt misschien wel mijn top 5 nummers van deze band. Queen of Time steekt wat mij betreft Silent Waters en Skyforger naar de kroon.

Omdat in 2009 het album Skyforger mij zo enorm beviel, trouwens nog altijd, mocht ik Amorphis toen toevoegen aan mijn lijst “altijd interessante groepen”, althans de periode vanaf 2006 met het album Eclipse met daarop het debuut van de geweldige zanger Tomi Joutsen.

Ondertussen zit Tomi Joutsen al jaren bij Amorphis en bij ieder album doet hij mij toch rechtveren met zijn cleane zang, zijn sporadische screams maar vooral die overdonderende grunt. In een eerder bericht heb ik al erop gealludeerd dat het de consolidatie is van de eerdere en hardere albums maar de talrijke ideeën zijn nog beter uitgewerkt door toedoen van een gastzangeres in het nummer Amongst Stars, een verrukkelijke Anneke van Giersbergen trouwens, door medewerking van een koor en een orkest, maar vooral door de nummers die vaak snoeihard kunnen zijn maar nooit hun melodieuze inslag verliezen en door een indrukwekkende productie. Twee favoriete tracks hierop aanduiden was moeilijk (Heart of the Giant en Amongst Stars natuurlijk), bijzondere vermeldingen krijgen trouwens ook The Bee, We Accursed en Pyres on the Coast.

De echte verrassing mag er misschien af zijn maar dat is het lot van zovele albums. Amorphis probeert het echter voor zichzelf natuurlijk en voor hun volgers zo interessant mogelijk te houden. Dat is nooit gemakkelijk maar als het lukt zoals bij deze Queen of Time (waarvan ik de cd heb zonder bonustracks), dan zorgt dat bij mij voor een hoog aantal sterren. Dit is tevens mijn nummer één van 2018 en ik wil niet in hun plaats staan om een setlist samen te stellen, heel zeker niet...

Nog steeds draai ik dit album veel, als sterke afwisseling tussen al het Black en Death gebeuren. Eerder gaf ik aan erg positief verrast te zijn, maar dit album is echt heel sterk. De kracht tussen de catchy melodieën en songwriting, maar zeer zeker de buitengewoon goede productie maken dit tot een, in mijn ogen, toekomstige klassieker. Vorig jaar de heren live gezien in Doornroosje, en ze maken het live ook helemaal waar!
Is het uiteindelijk mijn beste plaat van 2018 geworden? Nee, dat net niet...die plek was voor Deafheavens “Ordinary Corrupt Human Love”, maar het scheelt verdomd weinig.

Er zijn maar weinig bands die op hun dertiende worp zo kunnen pieken. Deze verveeld nooit.

Ruim een jaar geleden al op gestemd, maar ik wilde toch even niet onvermeld laten hoe goed ik met name de laatste bonustracks vind; "Brother and Sister" en "Honeyflow". Jammer dat de laatste alleen op de Japanse editie te vinden is. Geweldig nummer!

Eigenlijk is dit gewoon de beste plaat van Amorphis. En dat na al die jaren...

Geweldig album, deze band is zo ontzettend onderschat. Ongelofelijk dat ze nog steeds in kleine zalen staan en vaak als voorprogramma van de zogenaamde "grote" bands.

Is dat een kwestie van onderschatting of van slecht management?

Dit jaar gaan ze trouwens met Nightwish mee. In hele kleine zaaltjes zoals Ziggo, Wiener Stadthalle en The Wembley Arena....

Nog een kleine 4 weken en dan kijken of ze het blijven waarmaken: Amorphis - Halo...

Helaas... Toen de Nightwish tournee eind vorig jaar wederom verzet moest worden kon Amorphis blijkbaar niet meer mee. Nu is Beast in Black de supportact. Ook leuk, maar kwalitatief toch wel een stap omlaag. Met Amorphis erbij was het bijna een co-headline tour.

Da's idd helaas wel van een andere orde...

Amorphis is zo'n band ik van vroeger ken, en waarbij ik bij elke nieuwe release weer even opveer. Daar blijft het echter altijd gewoon bij. Om onduidelijke reden ben ik Amorphis helemaal uit het oog verloren. Ik was een enorme fan van 'Tales...' toen Elegy uitkwam groeide Amrophis uit tot mijn favoriete band (naast Maiden). Tuonela heb ik echt grijsgedraaid maar om onduidelijke reden begon bij 'Am Universum' de klad erin te komen. Ik vond het een goede plaat, maar om een of andere reden heb ik Amrophis toen losgelaten. De paten erna heb ik hooguit eens een keer geluisterd uit interesse meer niet. Deze heb ik nu ook voor het eerste weer uit de kast gehaald, en wat schetst mijnverbazing, Ik hou hier nog steeds van!!! Amorphis klinkt als een band die verder gegroeid is maar nooit zijn roots uit het oog verloren is. Deze plaat klinkt zoals ik me Amorphis herinner maar dan in een moderner jasje. Heerlijk. Ik ga de komende weken eens de platen die allemaal gemist heb een kans geven.

Lekker album weer, maar dat machtige gevoel dat Under the Red Cloud me gaf, lijkt met elke luisterbeurt een beetje meer weg te zakken. De muziek is wel heel vertrouwd als je het naast de vijf a zes voorgangers zet. Naar mijn idee is de instrumentatie minder rijk. De gastzangers zijn een leuke toevoeging en zorgen voor wat variatie. Nogmaals, niet dat Amorphis het slecht doet, maar voor mijn gevoel had er meer in gezeten. Wel ligt er meer focus op Oosterse melodiën en daardoor lijkt de cd wel wat op de muziek van Epica.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Queen of Time
8. Circle
9. Tuonela
10. Tales From The Thousand Lakes
11. Privilege Of Evil
12. Eclipse
13. Am Universum
14. The Karelian Isthmus
15. Far From The Sun

Ik snap de populariteit helemaal, maar uiteindelijk is het materiaal op Under The Red Cloud toch beduidend aanstekelijker. Voor mij voelt Queen Of Time als een perfect geproduceerd album dat echter net die ene x-factor mist om perfect te zijn. Maar goed, een dikke 9/10 is ook geen probleem. Het Hellscore Choir levert een fantastische ondersteuning en er zit lekker veel afwisseling in de songs. Met Daughter Of Hate ook echt weer een snoeihard lied zelfs en The Golden Elk schreeuwt heerlijk mee. Rond dit punt moge het duidelijk zijn dat Amorphis het beste was dat er op dat moment in Finland te was.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. Queen Of Time
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Eclipse
8. The Beginning Of Times
9. Tuonela
10. Tales From The Thousand Lakes
11. Circle
12. Am Universum
13. Privilege Of Evil
14. Far From The Sun
15. The Karelian Isthmus

Ik kende Amorphis nog niet en vaak heb ik geen enkele klik bij metalgroepen uit deze windstreek, maar de torenhoge rating voor dit album en de prachtige hoes maakten me heel nieuwsgierig. Na een paar luisterbeurten ben ik blij dat alle vooroordelen die ik bij Amorphis had als "de zoveelste extreme band uit Noord-Europa" helemaal misplaatst waren.

Dit is een prachtig gemusiceerde en geproduceerde, opvallend melodieuze en toegankelijke plaat. Tomi Joutsen is een uitstekende zanger wiens diepe, warme, zuivere zang mooi contrasteert met zijn krachtige brul. De composities krijgen ruimte om te ademen en zijn doorspekt met symfonische en folk-elementen, alsook sfeervolle melodieën die de hardere passages heerlijk complementeren. Dit alles zorgt ervoor dat dit album geen moment gaat vervelen, ook al tikt het bijna het uur aan. Dit smaakt naar meer, dus dit wordt met zekerheid niet de laatste Amorphis die ik luister.

Favorieten aanduiden is vooralsnog heel moeilijk, dus dat laat ik even in het midden. Behalve eentje dan: Amongst Stars zit al dagen in mijn hoofd, met een zinderende gastrol voor Anneke van Giersbergen.