Amorphis - Queen of Time (2018)

Mijn review op Zware Metalen

De band Amorphis bestaat inmiddels alweer achtentwintig jaar en er zijn weinig bands die gedurende hun carrière zo’n consistent hoog niveau hebben gehaald op de albums die ze hebben uitgebracht. Het debuut The Karelian Isthmus was nog een weinig onderscheidende pure deathmetalplaat, maar daarna zette de band de toon met Tales From The Thousand Lakes en Elegy door steeds meer invloeden van buiten de death metal in de muziek toe te passen. Op navolgende albums blijft de band zijn geluid steeds verder ontwikkelen. In 2005 komt Tomi Joutsen de band versterken en hij blijkt met zijn indrukwekkende grunt en cleane zang het geluid van Amorphis nét dat beetje extra te geven. Op Eclipse komt dat wellicht nog niet helemaal naar voren, maar vanaf het geweldige Silent Waters levert de band nagenoeg alleen nog maar voltreffers af.

Met Queen Of Time zijn we aanbeland bij album nummer dertien. Opener The Bee maakt duidelijk dat we geen grote veranderingen in het geluid van de band hoeven te verwachten, maar ook dat de mannen nog lang niet metaalmoe zijn. Na het voor Amorphis zo typische keyboardintro, komt de voltallige band het ingezette thema verder uitbouwen om vervolgens over te schakelen op zo’n heerlijk vette riff waar de band patent op lijkt te hebben. Ook gedurende de rest van het nummer schakelt de band moeiteloos over van ingetogen passages naar brute refreinen. Op Message in Amber komen de folkinvloeden nadrukkelijk aan bod en fluitist Chrigel Glanzmann (Eluveitie) is weer ingeroepen om de folkelementen kracht bij te zetten. In het tweede gedeelte van dit nummer introduceert Amorphis een heus koor, een noviteit voor de band, dat ook op de rest van het album nog voorbij zal komen.


Naarmate het album vordert, wordt steeds meer duidelijk dat de band veel moeite heeft gedaan om het Amorphis-geluid van een nieuwe dimensie te voorzien. Het gebruik van het koor is daar een voorbeeld van, maar denk ook aan de ondersteuning van het orkest in bijvoorbeeld The Golden Elk en Heart Of The Giant. Het zorgt ervoor dat de band, ondanks de uit duizenden herkenbare sound, fris als nooit tevoren klinkt. Het album staat bol van de sterke nummers, maar Amongst Stars verdient het om uitgelicht te worden. Mede dankzij de gastbijdrage van Anneke van Giersbergen is dit nummer één van de hoogtepunten van het album. Het mooiste heeft de band echter tot het laatste bewaard met Pyres On The Coast. Op dit nummer komt werkelijk alles samen wat deze band zo sterk maakt en de prachtige orkestratie maakt dit nummer Episch met een hoofdletter.
Jens Bogren, die ook al prima werk leverde op Under A Red Cloud, heeft dit album voorzien van misschien wel de beste productie van een Amorphis-album ooit, waarbij hij knap ruimte heeft gehouden voor orkest en koor. Amorphis levert met Queen Of Time wederom een topalbum af!

Lichte tegenvaller van deze doorgaans zeer betrouwbare finse metalband. Ook ditmaal klinkt alles weer heerlijk bombastisch en tot in de kleinste details verzorgd, maar het is mij sporadisch iets te lieflijk en gekunsteld. Men is een beetje doorgeschoten in het melodieuze gedeelte, met allerlei vrolijke folkriedeltjes en de toevoeging van heel wat exotische instrumenten. Het kan te gek ook. De geweldige zangpartijen met veel lekkere grunts kunnen daar slechts ten dele tegengas aan geven. Daarnaast moet ik zeggen dat het songmateriaal ditmaal ook niet heel sterk is. Volgende keer graag weer iets stevigers, mannen!

Omdat in 2009 het album Skyforger mij zo enorm beviel, trouwens nog altijd, mocht ik Amorphis toen toevoegen aan mijn lijst “altijd interessante groepen”, althans de periode vanaf 2006 met het album Eclipse met daarop het debuut van de geweldige zanger Tomi Joutsen.

Ondertussen zit Tomi Joutsen al jaren bij Amorphis en bij ieder album doet hij mij toch rechtveren met zijn cleane zang, zijn sporadische screams maar vooral die overdonderende grunt. In een eerder bericht heb ik al erop gealludeerd dat het de consolidatie is van de eerdere en hardere albums maar de talrijke ideeën zijn nog beter uitgewerkt door toedoen van een gastzangeres in het nummer Amongst Stars, een verrukkelijke Anneke van Giersbergen trouwens, door medewerking van een koor en een orkest, maar vooral door de nummers die vaak snoeihard kunnen zijn maar nooit hun melodieuze inslag verliezen en door een indrukwekkende productie. Twee favoriete tracks hierop aanduiden was moeilijk (Heart of the Giant en Amongst Stars natuurlijk), bijzondere vermeldingen krijgen trouwens ook The Bee, We Accursed en Pyres on the Coast.

De echte verrassing mag er misschien af zijn maar dat is het lot van zovele albums. Amorphis probeert het echter voor zichzelf natuurlijk en voor hun volgers zo interessant mogelijk te houden. Dat is nooit gemakkelijk maar als het lukt zoals bij deze Queen of Time (waarvan ik de cd heb zonder bonustracks), dan zorgt dat bij mij voor een hoog aantal sterren. Dit is tevens mijn nummer één van 2018 en ik wil niet in hun plaats staan om een setlist samen te stellen, heel zeker niet...

Lekker album weer, maar dat machtige gevoel dat Under the Red Cloud me gaf, lijkt met elke luisterbeurt een beetje meer weg te zakken. De muziek is wel heel vertrouwd als je het naast de vijf a zes voorgangers zet. Naar mijn idee is de instrumentatie minder rijk. De gastzangers zijn een leuke toevoeging en zorgen voor wat variatie. Nogmaals, niet dat Amorphis het slecht doet, maar voor mijn gevoel had er meer in gezeten. Wel ligt er meer focus op Oosterse melodiën en daardoor lijkt de cd wel wat op de muziek van Epica.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. The Beginning of Times
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Queen of Time
8. Circle
9. Tuonela
10. Tales From The Thousand Lakes
11. Privilege Of Evil
12. Eclipse
13. Am Universum
14. The Karelian Isthmus
15. Far From The Sun

Ik snap de populariteit helemaal, maar uiteindelijk is het materiaal op Under The Red Cloud toch beduidend aanstekelijker. Voor mij voelt Queen Of Time als een perfect geproduceerd album dat echter net die ene x-factor mist om perfect te zijn. Maar goed, een dikke 9/10 is ook geen probleem. Het Hellscore Choir levert een fantastische ondersteuning en er zit lekker veel afwisseling in de songs. Met Daughter Of Hate ook echt weer een snoeihard lied zelfs en The Golden Elk schreeuwt heerlijk mee. Rond dit punt moge het duidelijk zijn dat Amorphis het beste was dat er op dat moment in Finland te was.

Tussenstand:
1. Under The Red Cloud
2. My Kantele
3. Queen Of Time
4. Elegy
5. Silent Waters
6. Skyforger
7. Eclipse
8. The Beginning Of Times
9. Tuonela
10. Tales From The Thousand Lakes
11. Circle
12. Am Universum
13. Privilege Of Evil
14. Far From The Sun
15. The Karelian Isthmus

Ik kende Amorphis nog niet en vaak heb ik geen enkele klik bij metalgroepen uit deze windstreek, maar de torenhoge rating voor dit album en de prachtige hoes maakten me heel nieuwsgierig. Na een paar luisterbeurten ben ik blij dat alle vooroordelen die ik bij Amorphis had als "de zoveelste extreme band uit Noord-Europa" helemaal misplaatst waren.

Dit is een prachtig gemusiceerde en geproduceerde, opvallend melodieuze en toegankelijke plaat. Tomi Joutsen is een uitstekende zanger wiens diepe, warme, zuivere zang mooi contrasteert met zijn krachtige brul. De composities krijgen ruimte om te ademen en zijn doorspekt met symfonische en folk-elementen, alsook sfeervolle melodieën die de hardere passages heerlijk complementeren. Dit alles zorgt ervoor dat dit album geen moment gaat vervelen, ook al tikt het bijna het uur aan. Dit smaakt naar meer, dus dit wordt met zekerheid niet de laatste Amorphis die ik luister.

Favorieten aanduiden is vooralsnog heel moeilijk, dus dat laat ik even in het midden. Behalve eentje dan: Amongst Stars zit al dagen in mijn hoofd, met een zinderende gastrol voor Anneke van Giersbergen.