Los Lobos - Good Morning Aztlán (2002)

met deze plaat gaat los lobos weer terug naar het niveau van het machtige Kiko

alle ingredienten zijn aanwezig rock, blues, tex mex, rootsrock
dit alles overgoten met een pittig sausje

en wat een meesterlijke gitarist heeft deze band

heerlijke plaat als de zon schijnt

4*

correctie 4.5*

Groot gelijk.

En als het regent en je draait deze, dan gaat de bui zo over en begint de zon spontaan te schijnen!
****

Prima plaat wederom van Los Lobos . De band zoekt het weer in een keur van stijlen , al zou je kunnen stellen dat er wat meer gerocked wordt .
Het ritmisch fantastich sterke Done Gone Blue beukt er al gelijk lekker in en dat mag ook worden gezegd van het opzwepende
titelnummer en het stuwende The Big Rance .
Maar net zo makkelijk tovert Los Lobos er wat latinklanken tegenaan .
De 2 laatste tracks zijn dan weer wat afwijkend . What In The World is een lekker huppelig nummertje met een aanstekelijk refein en Round & Round is een wat zweverige song met absoluut een boeiend verloop .
Het niveau van Kiko halen ze hier niet , maar dit is zeker 1 van hun degelijkste albums .

Muzikale zwervers zijn het. Door de veelheid aan muziekstijlen wordt het af en toe wel eens een beetje de vraag wat nou eigenlijk Los Lobos is. Een typische crossover band dus eigenlijk. Het begint met een rocksong die echter weer een niet zo alledaags ritme heeft voor een gewone rocksong. Met hearts of stone wordt een heleboel gas terug genomen. David Hidalgo's gitaarsolo's springen er toch weder uit. Dan komt tweede man Cesar Rosas aan bod, dus nog wat meer latin. Daarna beuken de gitaren weer in de titelsong. Mooie stem heeft Hidalgo toch!
Zo gaat ie door. Hij is toch de man van het steviger werk, en Cesar Rosas de wat geliktere, zoals in The Word dat een soul-invloed verraadt.
Malaque is een juweeltje dankzij de (vermoedelijk) indiaanse drums, prachtig gearrangeerd. dat komt ook terug in Maria Christina, zuiver mexicaans en dus ook in het Spaans.
Rond and Round vind ik het eigenlijk minste nummer.
Deze band blijft echter top. Met songsschrijvers als Hidalgo, Rosas en Perez en allemaal samen zijn ze alleskunners op gitaar, drums en saxen.

even wennen nog deze......

Deze vind ik een slagje minder dan de voorgaande platen. Het geluid is wat conventioneler en de liedjes zijn OK, maar ook niet opzienbarend. Dikke voldoende, maar niet iets minder pakkend en spannend.

Fijne plaat die het goed doet met een lekker zonnetje. Vanmiddag lekker na het werk in de tuin gezeten met een goede boek en een koud drankje. Zonnetje op het bolletje en Los Lobos op de speakers. Lekker loom op zijn tijd en heerlijk relaxed. De mannen weten een sfeertje neer te zetten van onbezorgdheid en het vakmanschap druipt eraf. 4 sterren