Spock's Beard - Noise Floor (2018)

Mijn review op Zware Metalen

Toen Neal Morse in 2002 Spock’s Beard verliet om solo verder te gaan, was dat een fikse aderlating, getuige ook de albums Feel Euphoria en Octane die daarop volgden. Pas op het derde album met Nick D’Virgilio als zanger, leek de band enigszins hersteld. Toen Nick daarop vertrok was het de vraag of de band genoeg veerkracht had om zich opnieuw te herstellen van het vertrek van een frontman. Gelukkig bleek de komt van Ted Leonard een gouden greep en klonk de band weer bevlogen als in vroegere jaren.

Met Noise Floor is de band tot aan album nummer dertien en het derde album met Ted Leonard. Op dit album heeft Spock’s Beard duidelijk gekozen voor een wat directere aanpak in de composities. De prima eerste single, en openingsnummer van het album, To Breathe Another Day is hier al een duidelijk voorbeeld van. Het geluid is onmiskenbaar Spock’s Beard maar tegelijkertijd is dit rocknummer behoorlijk recht-door-zee.

Helaas blijkt het vuur op het navolgende What Becomes Of Me al snel gedoofd. De band klinkt hier behoorlijk gezapig en het nummer mist elke vorm van spanning. Als Somebody Home begint vrees ik even dat de gezapigheid aanblijft. Gelukkig wordt het nummer gered door het sterke refrein en de uitstekende zang van Ted Leonard. Helaas blijft het album daarna ietwat futloos. Niet dat het slecht is wat de heren laten horen, daarvoor heeft de band teveel klasse, maar adel verplicht. De band weet de luisteraar echter veel te weinig op het puntje van de stoel te krijgen. Waar de vorige twee albums vol stonden van sterke hooks en refreinen kabbelt Noise Floor teveel voort.

Als bonus krijgt de luisteraar naast het acht nummers tellende album Noise Floor ook nog een EP met vier nummers onder de titel Cutting Room Floor. Deze nummers liggen in het verlengde van de nummers op het hoofdalbum en hadden daar prima bij gepast.