menu

Ry Cooder - The Prodigal Son (2018)

mijn stem
3,99 (40)
40 stemmen

Verenigde Staten
Roots / Rock
Label: Fantasy

  1. Straight Street (4:00)
  2. Shrinking Man (4:09)
  3. Gentrification (3:16)
  4. Everybody Ought to Treat a Stranger Right (3:48)
  5. The Prodigal Son (4:39)
  6. Nobody's Fault but Mine (6:12)
  7. You Must Unload (5:27)
  8. I'll Be Rested When the Roll Is Called (3:13)
  9. Harbor of Love (5:49)
  10. Jesus and Woody (5:59)
  11. In His Care (3:39)
totale tijdsduur: 50:11
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
geplaatst:
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Afgezien van Paris,Texas ken ik weinig van het solo werk van Ry Cooder, ben meer een fan van zijn betrokkenheid bij Afro-Cubaanse acts.

Dit album verschijnt 6 jaar na zijn laatste, heb ik gelezen op RS en heeft een mix van eigen werk en interpretaties van het werk van Blind Willie Johnson, Blind Roosevelt Graves (Blues uit de oude doos: 1920s - 1930s) en The Stanley Brothers (Bluegrass: 1950s - 1960s).

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ry Cooder - The Prodigal Son - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ry Cooder maakte zijn echte klassiekers misschien in de eerste helft van de jaren 70, maar in ieder decennium dat volgde leverde de muzikant uit Los Angeles ook minstens één prachtplaat af (waarvan een aantal de klassieker status inmiddels ook heeft bereikt).

Verder stond de Californische muzikant natuurlijk aan de wieg van de Buena Vista Social Club, die de Afrikaans-Cubaanse muziek aan het eind van de jaren 90 naar de rest van de wereld bracht.

In het nieuwe millennium leverde Ry Cooder al een handvol uitstekende platen af en zes jaar na het wat mij betreft net wat mindere Delta Time is hij terug met The Prodigal Son.

Ry Cooder produceerde zijn nieuwe plaat samen met zijn zoon Joachim en koos dit keer voor een bescheiden bezetting in de studio. Ry Cooder tekent op The Prodigal Son voor vrijwel alle snareninstrumenten en de keyboards en nam uiteraard de vocalen voor zijn rekening. Zoon Joachim nam plaats achter de drumkit, zodat verder alleen een bassist, een violist en wat achtergrondzangers nodig waren.

Het levert een mooi open geluid op, waarin iedere snaar die Ry Cooder aanraakt is te horen. Dat is een genot, want de Amerikaan behoort nog altijd tot de betere gitaristen en heeft bovendien een uniek en uit duizenden herkenbaar geluid.

Wat voor het gitaarwerk van Ry Cooder geldt, geldt ook voor de rest van het geluid op de plaat. Ook op zijn nieuwe plaat vermengt Ry Cooder op de van hem bekende wijze invloeden uit de folk, country en vooral blues en gospel, waardoor de plaat aanvoelt als het spreekwoordelijke warme bad.

Ry Cooder maakt zich er echter zeker niet makkelijk af en klinkt op The Prodigal Son geïnspireerd en gepassioneerd. De inspiratie en passie zijn goed te horen in de weer net wat doorleefder klinkende vocalen van de inmiddels 71 jaar oude muzikant, maar komen nog duidelijker uit de speakers wanneer Ry Cooder grijpt naar zijn gitaren of naar de banjo of mandoline.

Het snarenwerk van de meestergitarist is nog altijd om je vingers bij af te likken en kan heerlijk los gaan of juist uitermate subtiel klinken. Ry Cooder maakte in 1989 een onuitwisbare indruk door het desolate landschap en de beklemmende leegte van Paris, Texas, te vangen met een enkele aanraking van de snaren op zijn gitaar (op de soundtrack van de gelijknamige film) en het is een kunst die hij nog steeds tot in de perfectie beheerst.

The Prodigal Son bevat een aantal traditionals, een aantal covers en een aantal eigen songs en alles klinkt even mooi, gloedvol en ruimtelijk. Alleen vanwege het gitaarwerk is The Prodigal Son al een aanrader, maar ook in vocaal opzicht is het weer een prima plaat, terwijl de songs zonder uitzondering van hoog niveau zijn.

Laat The Prodigal Son uit de speakers komen en de temperatuur stijgt met een aantal graden, terwijl de tuin of het terras langzaam maar zeker transformeert in de moerrassen uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. In de verte staat een wat vervallen kerkje van waaruit prachtig gitaarwerk klinkt. Ry Cooder is terug. Ga dat horen. Erwin Zijleman

avatar van spinout
3,5
geplaatst:
Paris, Texas is uiteraard van 1985, maar, erwinz, je stuk nodigt me wel uit om het album te gaan beluisteren. De laatste worpen van Cooder waren niet allemaal voltreffers, helaas. Wat jij zelf ook beseft, want je zegt "Ry Cooder" is terug.

avatar van Ataloona
geplaatst:
Hemeltje, heren; Wenders' meesterwerk stamt van 1984!

avatar van Poles Apart
geplaatst:
erwinz schreef:

In het nieuwe millennium leverde Ry Cooder al een handvol uitstekende platen af en zes jaar na het wat mij betreft net wat mindere Delta Time.

Ik neem aan dat je "Election Special" bedoelt?

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Poles Apart schreef:
(quote)

Ik neem aan dat je "Election Special" bedoelt?


Nee, die is uit 2012, ik bedoelde Delta Time (met Terry Evans en Hans Theessink). Zag ik altijd als een Ry Cooder plaat, maar hij was alleen maar te gast zie ik nu

avatar van ohmusica
geplaatst:
Het 'ruimtelijke' wat erwinz aanhaalt is een aspect waarom ik ook warmloop voor dit album. Het gaat dan wel door voor roots of americana, maar Ry Cooder geeft er een interessante speelse draai aan. Bovendien ben ik te spreken over de afwisseling van het gebodene, ik ken niet al zijn albums even goed, misschien wordt dit wel een nieuw hoogtepuntje.

avatar van spinout
3,5
geplaatst:
Ataloona schreef:
Hemeltje, heren; Wenders' meesterwerk stamt van 1984!

All Music geeft als uitgave jaar 1989 aan; daardoor zal erwinz zich vergist hebben, lijkt me. De soundtrackuitgave is uit 1985, maar de film is van 1984, daardoor zal Ataloona zich vergist hebben, lijkt mij.

avatar van Ataloona
geplaatst:
spinout schreef:
(quote)

All Music geeft als uitgave jaar 1989 aan; daardoor zal erwinz zich vergist hebben, lijkt me. De soundtrackuitgave is uit 1985, maar de film is van 1984, daardoor zal Ataloona zich vergist hebben, lijkt mij.


Nou vooruit, ik sta het toe

avatar van spinout
3,5
geplaatst:

avatar van Ludo
geplaatst:
volgens mij vind ik de 'late' Ry Cooder beter dan de 'vroege'!
Dit is alweer een fijne, gevoelige plaat (hij wordt ouder, het einde komt in gedachten en in zicht). j

avatar van Tonio
4,5
geplaatst:
Fijne verrassing! Meestal maken de 'oudjes' de laatste jaren vaak nog wel goede muziek (en hebben ze daarbij hoorbaar veel plezier), maar halen ze toch echt niet meer het niveau van de zeventiger/tachtiger jaren. Denk hierbij aan Van Morrison, Paul Simon, Neil Young, Randy Newman, Richard Thompson.
Zo niet Ry: na een keer of 15 luisteren plaats ik deze worp ergens in het rijtje Chicken Skin Music, Borderline en Bop 'Till You Drop.

avatar van Zwaagje
4,5
geplaatst:
Wat een fijne en gedreven plaat van de heer Cooder. Ik ben fan sinds "Bop till you drop" en vind dat hij nog steeds relevante albums uitbrengt. Zijn gitaarspel is nog steeds prachtig en uit duizenden herkenbaar. Genieten!

avatar van dafit
geplaatst:
Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Tot een paar weken geleden had ik volgens mij nog nooit een noot van een Ry Cooder-album gehoord. Opmerkelijk, want de inmiddels 71-jarige zanger, gitarist en producer maakt al bijna vijftig jaar muziek. Zelfs zijn twee top 2000-nummers - He’ll Have To Go en Little Sister - bleek ik niet te kennen. Ry Cooder associeerde ik eigenlijk alleen met zijn samenwerking met Cubaanse muzikanten, The Buena Vista Social Club.

Beter laat dan nooit leer ik nu via zijn nieuwe album The Prodigal Son zijn muziek kennen. Op deze plaat geeft hij vooral vertolkingen van nummers die veelal bijna een eeuw, oud zijn. het zijn vooral de ingetogen nummers die mij het meest aanspreken:

- You Must Unload. Een prachtig vertolking van een stokoud nummer van Blind Alfred Reed met prachtig vioolspel. Het nummer had niet misstaan op de The Seeger Sessions van Bruce Springsteen. Al snel zing je de tekst van deze traditional mee.

- Harbor of Love. Cooder zet een oude countrysong van Stanley Brothers compleet naar zijn hand. De banjo en viool uit het origineel gooit hij overboord en verruilt die voor rustgevend gitaarspel. De diep religieuze tekst valt bij mij als domineeszoon in goede aarde.
There is coming a time on the great judgement morning / When the Savior will welcome you home / Will you be prepared for the journey to heaven / On the great ship that carries God’s chosen ones home?

- Jesus And Woody over een ontmoeting tussen folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) en Jezus. Net als bij Harbor of Love valt het fraaie gitaarspel op. De ultieme onthaastingsmuziek.

avatar van Slowgaze
3,5
geplaatst:
Ik ga vooralsnog voor *3,5. Het is een fijne plaat, goedgemaakt, maar ik mis er net iets aan. Ik las ergens in een online-recensie twee zinnen die mijn gevoel bij het album denk ik wel goed samenvatten: 'Insgesamt ist „The Prodigal Son“ durchaus schön anzuhören und handwerklich ist diese Musik mehr als gut gemacht. Trotzdem will der Funke nicht ganz überspringen.'

avatar van Tonio
4,5
Ry haalt - met gemak - het zeer hoge niveau van alle albums van 1970 t/m 1980.
Wat een verassing!

Gast
geplaatst: vandaag om 21:09 uur

geplaatst: vandaag om 21:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.