Ry Cooder - The Prodigal Son (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ry Cooder - The Prodigal Son - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ry Cooder maakte zijn echte klassiekers misschien in de eerste helft van de jaren 70, maar in ieder decennium dat volgde leverde de muzikant uit Los Angeles ook minstens één prachtplaat af (waarvan een aantal de klassieker status inmiddels ook heeft bereikt).

Verder stond de Californische muzikant natuurlijk aan de wieg van de Buena Vista Social Club, die de Afrikaans-Cubaanse muziek aan het eind van de jaren 90 naar de rest van de wereld bracht.

In het nieuwe millennium leverde Ry Cooder al een handvol uitstekende platen af en zes jaar na het wat mij betreft net wat mindere Delta Time is hij terug met The Prodigal Son.

Ry Cooder produceerde zijn nieuwe plaat samen met zijn zoon Joachim en koos dit keer voor een bescheiden bezetting in de studio. Ry Cooder tekent op The Prodigal Son voor vrijwel alle snareninstrumenten en de keyboards en nam uiteraard de vocalen voor zijn rekening. Zoon Joachim nam plaats achter de drumkit, zodat verder alleen een bassist, een violist en wat achtergrondzangers nodig waren.

Het levert een mooi open geluid op, waarin iedere snaar die Ry Cooder aanraakt is te horen. Dat is een genot, want de Amerikaan behoort nog altijd tot de betere gitaristen en heeft bovendien een uniek en uit duizenden herkenbaar geluid.

Wat voor het gitaarwerk van Ry Cooder geldt, geldt ook voor de rest van het geluid op de plaat. Ook op zijn nieuwe plaat vermengt Ry Cooder op de van hem bekende wijze invloeden uit de folk, country en vooral blues en gospel, waardoor de plaat aanvoelt als het spreekwoordelijke warme bad.

Ry Cooder maakt zich er echter zeker niet makkelijk af en klinkt op The Prodigal Son geïnspireerd en gepassioneerd. De inspiratie en passie zijn goed te horen in de weer net wat doorleefder klinkende vocalen van de inmiddels 71 jaar oude muzikant, maar komen nog duidelijker uit de speakers wanneer Ry Cooder grijpt naar zijn gitaren of naar de banjo of mandoline.

Het snarenwerk van de meestergitarist is nog altijd om je vingers bij af te likken en kan heerlijk los gaan of juist uitermate subtiel klinken. Ry Cooder maakte in 1989 een onuitwisbare indruk door het desolate landschap en de beklemmende leegte van Paris, Texas, te vangen met een enkele aanraking van de snaren op zijn gitaar (op de soundtrack van de gelijknamige film) en het is een kunst die hij nog steeds tot in de perfectie beheerst.

The Prodigal Son bevat een aantal traditionals, een aantal covers en een aantal eigen songs en alles klinkt even mooi, gloedvol en ruimtelijk. Alleen vanwege het gitaarwerk is The Prodigal Son al een aanrader, maar ook in vocaal opzicht is het weer een prima plaat, terwijl de songs zonder uitzondering van hoog niveau zijn.

Laat The Prodigal Son uit de speakers komen en de temperatuur stijgt met een aantal graden, terwijl de tuin of het terras langzaam maar zeker transformeert in de moerrassen uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. In de verte staat een wat vervallen kerkje van waaruit prachtig gitaarwerk klinkt. Ry Cooder is terug. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Tot een paar weken geleden had ik volgens mij nog nooit een noot van een Ry Cooder-album gehoord. Opmerkelijk, want de inmiddels 71-jarige zanger, gitarist en producer maakt al bijna vijftig jaar muziek. Zelfs zijn twee top 2000-nummers - He’ll Have To Go en Little Sister - bleek ik niet te kennen. Ry Cooder associeerde ik eigenlijk alleen met zijn samenwerking met Cubaanse muzikanten, The Buena Vista Social Club.

Beter laat dan nooit leer ik nu via zijn nieuwe album The Prodigal Son zijn muziek kennen. Op deze plaat geeft hij vooral vertolkingen van nummers die veelal bijna een eeuw, oud zijn. het zijn vooral de ingetogen nummers die mij het meest aanspreken:

- You Must Unload. Een prachtig vertolking van een stokoud nummer van Blind Alfred Reed met prachtig vioolspel. Het nummer had niet misstaan op de The Seeger Sessions van Bruce Springsteen. Al snel zing je de tekst van deze traditional mee.

- Harbor of Love. Cooder zet een oude countrysong van Stanley Brothers compleet naar zijn hand. De banjo en viool uit het origineel gooit hij overboord en verruilt die voor rustgevend gitaarspel. De diep religieuze tekst valt bij mij als domineeszoon in goede aarde.
There is coming a time on the great judgement morning / When the Savior will welcome you home / Will you be prepared for the journey to heaven / On the great ship that carries God’s chosen ones home?

- Jesus And Woody over een ontmoeting tussen folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) en Jezus. Net als bij Harbor of Love valt het fraaie gitaarspel op. De ultieme onthaastingsmuziek.

Wat komt de man van de slide guitar hier op zijn 73ste jaar sterk naar voren!!! Terwijl Cooder nu niet bepaald bekend staat om een stemgeluid waarvan het behang van de muur af krult vind ik de vocals op dit beauty album een verademing. Kort gezegd na zijn juweeltje Boomersstory eindelijk weer een topprestatie !!!
NB zijn zoon Joachim op drums is een grappige bijkomstigheid. I love this!

Dit album weer eens beluisterd. Ben een tikkie minder enthousiast dan destijds, dus een halfje eraf.

Niet dat het slecht is, dat zeker niet. Ry is volgens mij nog niet eens in staat om een matige plaat te maken, laat staan een slechte. Ry stelt nooit teleur.

waar andere veteranen als bij voorbeeld Neil Young al jarenlang grossieren in het uitbrengen van veelal overbodige re-issues, live opnames en mindere albums (A Letter Home), bracht de inmiddels 76 jarige Ry Cooder in 2018 dit geweldige "The Prodigal Son" uit. zijn zestiende studio album vol met bevlogen, bezielde muziek van deze archivaris van de Amerikaanse muziek. een energiek album van een allesbehalve verzadigde artiest. het spelplezier en de energie spatten uit de speakers. we horen o.a. folk, country "Delta" blues, gospel ballads en up-tempo gospel. waar anderen problemen hebben met zijn zang (niet zijn sterkste punt) vind ik zijn gruizige, doorleefde stem juist prima bij het genre passen. zijn zang komt op dit album goed en overtuigend naar voren. in combinatie met zijn als vanouds virtuoze gitaarspel en vakmanschap en de geweldige harmonie vocalen levert dit 1 van zijn beste platen sinds jaren op. 1 van de hoogtepunten is zijn prachtversie van de aloude traditional "Nobody's Fault But Mine". kaal, ingetogen, sober waarbij de desolate sound van "Paris, Texas" niet ver weg is. een zeer aangename verrassing dit "Prodigal Son".
vorig jaar verscheen het eveneens geweldige duo album "Get On Board" met zijn oude maatje Taj Mahal.

de muzikanten op dit album:
Ry Cooder: vocals, guitar, banjo, mandolin, bass, keyboard
Joachim Cooder: drums, percussion
Robert Francis: bass on "You Must Unload"
Aubrey Haynie: violin on "You Must Unload"
Terry Evans, Arnold McCuller, Bobby King: vocals

saillant detail is dat zowel Robert Francis (1944-2017) als Terry Evans (1937-2018) kort na de opnames kwamen te overlijden