Los Lobos - The Neighborhood (1990)

een lichte tegenvaller toen ik hem laatst terughoorde.
10 jaar geleden of zo ook al een keer gehoord en toen was ik er vol van. Little JOhn of God is een juweeltje zonder meer

3.5 sterren

Sluit me bij Janneman aan: tikkeltje minder dan Kiko. Kan verder geen vergelijk maken met hun andere werk aangezien ik die nauwelijks ken.....zijn er nog andere platen die er 'uitschieten'?

Inderdaad iets minder sterk dan Kiko, maar toch nog een vrij aardige plaat. Ik vind 'm echter niet erg consistent. Prachtsongs als Little John of God en Take My Hand worden afgewisseld met niemendalletjes als Georgia Slop en het titelnummer. Voor Kiko had ik direct 5* over, maar deze moet het met ietsje minder doen: 4*

Goede degelijke plaat, maar ik vind Kiko eveneens toch sterker;

****

Iets minder dan de eerste cd BTLOTM maar dat is ook moeilijk te overtreffen.Little John of god is voor mij favoriet.

Kiko is en blijft voorlopig het meesterwerk van Los Lobos.
Maar The Neighborhood was een heel aardige voorganger, eigenlijk een aanloopje naar Kiko misschien.
Emily en Little John horen in het rijtje Lobosklassieken

Waardige opvolgers van The Band. Geen gekke gedachte met Levon Helm in de creditnotes.

Goed opgemerkt, Janz. Ik hoor zelf ook veel The Band in Los Lobos. Dat is zeker het geval in Little Things (al staat die wel op Kiko). Op deze The Neighborhood heb ik altijd een boontje gehad voor de stevige bluesnummers I Walk Alone en I Can't Understand.

Ja ik ook, maar ik heb eigenlijk altijd een voorkeur voor blues getinte nummers. Ik heb van Los Lobos de verzamelaar Just Another Band from East LA, Kiko en La Pistola y el corazon. Dan is de noodzaak om achter het overige werk aan te gaan niet meer zo aanwezig. Gisteren toch deze eens geprobeerd en ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat ik deze gewoon een stuk plezieriger vind klinken dan Kiko. Kiko heeft de vreemde eigenschap dat ik soms helemaal lyrisch ben over dat schijfje, maar als ik hem dan wil gaan beluisteren, omdat ik naar het geweldge Kiko wil luisteren dan valt het weer tegen. Ik heb hem op 4 sterren staan en laat dat ook maar zo denk ik. Wat ik op Kiko een beetje mis is hier wel aanwezig, het echte speelplezier. De mannen van Los Lobos hebben een ongelofelijk air van "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg" over zich dat het af en toe een beetje vervelend wordt.

Dit album vind ik wat constanter en naast het hierboven genoemde I walk alone en I can't understand vind ik Emily, en Little John of God ook van een heel hoog niveau. Toch haalt geen enkel album het bij La pistola y el corazon. Want hoewel het op zich een rockband is zijn de heren toch het beste in de muziek waar hun roots liggen. Vind ik.

Gek, dat heb ik nou precies ook met Kiko. Hoe zou dat toch komen? Puur muzikaal gezien is het toch eigenlijk de beste van Los Lobos zou je zeggen.

Het door mij ook al genoemde "Speelplezier". Ze zijn na La Bamba weer heel snel teruggekeerd naar hun zogenaamde roots, zo van "wij zien echt niet commercieel hoor". Alsof ze zich ergens voor zouden moeten verantwoorden of zo. Iets wat totaal niet hoeft. Misschien verbeeld ik me het ook maar, maar ik blijf een zekere overtuiging missen. Het klinkt bij vlagen wat te zakelijk en ook de productie is een klein beetje in de tijd blijven hangen.

Deze plaat heeft van dit alles aardig minder last, al is het puur compositorisch misschien allemaal wat gewoner. Het klinkt in ieder geval wat ontspannener allemaal. Terwijl dit album tussen La Bamba en Kiko in zit.

Kiko heeft wat meer de pretentie van originelere composities inderdaad. Los Lobos heeft misschien toch het meest te bieden in het traditionelere genre van southern rock met Mexicaanse invloeden.

Deze is toch ook bijzonder goed. Iets minder ambitieus, minder prententieus misschien zelfs (in de goede zin van het woord) dan zijn beroemde en beruchte opvolger, maar daarom ook toegankelijker, en beter te verteren als zorgeloos tussendoortje. En zo heb ik de heren van Los Lobos misschien nog wel het liefst...

Het vijfde album van Los Lobos laat een ander geluid horen. De nummers klinken wat gepolijster en de produktie ‘voller’ maar toch kunnen me de nummers iets minder bekoren dan hun voorgangers. Alleen ‘Emily’ (waarop zelfs violen te horen zijn in plaats van accordeon) and ‘Little John of God’ schieten er voor mij bovenuit. Voor de rest staan er veel bluesgetinte nummers op die wel behoorlijk klinken maar mij net niet kunnen boeien. ‘The Giving Tree’ heeft nog een aantal luisterbeurten nodig. Ook staan er een aantal nummers op die ik niet zo goed kan plaatsen zoals ‘Angel Dance’, Georgia Slop’ en ‘Be Still’. Het titelnummer kan mij het minst boeien. In zijn geheel genomen vind ik dit een minder album. Ik kijk erg uit naar ‘Kiko’, volgens kenners een meesterwerk.

Ik vind deze aardig , maar minder dan wat ze tot dan toe gemaakt gemaakt hadden . Ik heb opvolger Kiko nog beluisterd , maar i.t.t. Vele liefhebbers daarvan ben ik toen afgehaakt ....

Ze hebben zo'n heerlijk rootsachtig geluid en als dan die accordeon en violen ook nog even bijspringen, man, man. Dan krijg ik weke knietjes. Wat een goede band is dit.