Iron & Wine - Our Endless Numbered Days (2004)

zo'n typische plaat die per luisterbeurt beter wordt. "each coming night" en "passing afternoon" zijn juweeltjes... maar eigenlijk doet een voorkeur voor nummers deze intieme, sfeervolle plaat geen recht, juist als geheel is deze plaat een meesterwerk.

Ik ben echt blij dat hij een cover van Such Great Heights heeft gemaakt, anders had ik hem waarschijnlijk nooit ontdekt. (al was die cover lang niet zo goed als de nummers op deze cd of als het origineel)
Ik sluit me helemaal bij yosemite44 aan, geweldige cd, net als de vorige.

Dit is een fijne, tikkeltje saaie plaat. Lome gitaarfolk die eigenlijk als ambient werkt. De zachte stem van Sam Beam glijdt erin als honing. Zijn gitaarspel eenvoudig en repeterend. Zo hoor ik het graag. Het is zo goed omdat er een handvol nummers opstaan die me vanaf het begin diep geroerd hebben. Zoals Naked As We Came met een mooie tekst ook. Dat heeft Iron & Wine vaker. In het begin is de plaat een soort om en om spelletje van goede nummers en filler. De goede nummers lijken allemaal een beetje op elkaar, de slechte ook. De goede zijn echt de akoestische ballads. De mindere nummers proberen wat anders. De plaat zou behoorlijk snel in de vergetelheid zijn geraakt als de laatste 3 nummers er niet op hadden gestaan. Fever Dream, het zowaar "anders proberende" Sodom, South Georgia (Papa died sunday and I understood, all dead white boys say, "God is good") en het uiterst sympathieke hoogtepunt Passing Afternoon. Fever Dream heeft ook wat achtergrondvocalen van een meisje en ja het werkt natuurlijk. Zacht mompelzingende mannen met baarden en engeltjes erbij, het blijft DE formule voor goede muziek.
Laat ik dan eindigen met een vers uit Passing Afternoon:

There are things that drift away like our endless, numbered days
Autumn blew the quilt right off the perfect bed she made
And she's chosen to believe in the hymns her mother sings
Sunday pulls its children from the piles of fallen leaves

Geniale tweede plaat van Sam Beam a.k.a. Iron & Wine. Debuteerde hij in 2002 nog met het erg lo-fi (want thuis in de kelder opgenomen) klinkende The Creek Drank The Cradle, twee jaar later verscheen dit in de studio op band gezette Our Endless Numbered Days. Hoewel ik meteen eerlijk zal toegeven dat de lo-fi kant van Iron & Wine mij het meest boeit en mijn voorkeur dus uitgaat naar Sam's debuut, op Internet rondzwervende demo's en zijn EP The Sea & The Rhythm, bezit Our Endless Numbered Days nog wel de onbeschrijflijke schoonheid van het vroegere materiaal en doet 'ie me toch wel net zoveel. Sam heeft een verrassend goed oor voor de prachtigste melodieën wat resulteert in de prachtigste kleine meesterwerkjes als het geniale Each Coming Night en evenzo briljante Sodom, South Georgia. De briljante uitvoering (Sam op gitaar, de teksten mompelend, af en toe een tweede stem en wat lichte percussie) maakt het geheel weer af. 5*

Nog even het prachtigste moment van dit album noemen dan: het 'solootje' in Each Coming Night, waarbij Sam over de toonladders mee mompelt (tada, tada, tadada etc.). Geweldig!

Prachtig mooi album! Beter dan de voorganger in mijn ogen... 4,5*

goeie plaat, maar bijna nergens wordt het niveau van The creek gehaald, misschien alleen bij het inderdaad briljante Sodom South Georgia

4*

Wat een heerlijk rustgevende, intieme plaat is dit toch.

een perecte plaat, alleen zijn stem heeft een tijd geduurd voordat ik daaraan kon wennen.

Maar nu een jaar later, is dit voor mij een heerlijke folk plaat.

Wat een schitterende plaat eigenlijk dit. 4*
Ik vind 'm fijner dan "The creek... " maar erg veel scheelt het ook weer niet.

Een zucht van verlichting geslaakt toen bleek dat de muziekale weg van het debuut niet verlaten bleek maar eerder uitgediept. En blij te merken dat er hier zoveel mensen zijn die dit kennelijk ook mooi vinden

Geweldige muziek en man.

4,0

Ben deze plaat nu gaan luisteren nadat ik deze band via het nieuwe album (Shepherd's Dog) ontdekte. En ik moet zeggen, deze bevalt me alleraardigst, zo niet beter.

4*

wat een prachtige plaat is dit toch, Zo zinderend, zo hypnotiserend. Absoluut zijn beste, al zijn The Creek Drank The Cradle, zijn nieuwe én zijn paar ep's ook werkelijk prachtig; deze steekt er toch met kop en schouders bovenuit.
Nu ook in m'n toplijst.

heeeerlijke plaat...de mindere stukken mij wat te strak, te hakkerig.met Naked as We Came, en Love and Some Versus als favorieten.

het heerlijke tokkelwerk en de zweverige, ijle, zang
persoonlijk het beste album van iron & wine.

ik kan hiernaar blijven luisteren, het gaat me echt niet vervelen..

4.5 stars!!

Nou, ik kan kort zijn: de heer Beam heeft er een nieuwe liefhebber bij. Zelden zulke warme en intieme muziek gehoord als dat deze man maakt.

passing afternoon zit aan het eind van de laatste seizoen 4 aflevering van house md, werkelijk schitterend in combinatie met de ontroerende scene.

Dit is zulke magische muziek, wanneer ik dit album hoor raak ik in een soort roes. Het is allemaal zo prachtig en mooi gebracht. Sam heeft ook een perfecte stem voor deze stijl. Ik zag ze in Januari in Paradiso en dat was ook echt fantastisch. Op lowlands weer!

Ik kende een paar losse nummers van Iron & Wine, en vond het wel aardig klinken. Niet enorm bijzonder, maar wel leuk. Toen ik ze een week terug ben gaan zien op Lowlands viel het kwartje echter en zag ik pas in hoe prachtig deze ingetogen muziek is. Een uur lang heeft Sam Beam me daar in zijn greep gehouden, en na afloop heb ik er meteen deze CD gekocht. Prachtige plaat, vooral naar het einde toe heel sterk met nummers als Each Coming Night, Fever Dream en Sodom, South Georgia. Ik geef meestal liever niet meteen 4,5*, maar in dit geval wil ik me daar toch (voorzichtig) aan wagen.

Ik heb voordien nog nooit gehoord van Iron & Wine maar de tracks die ik hier heb beluisterd bevallen mij zeer. Het doet mij denken aan Nick Drake, maar het is toch wat anders. Dit album ga ik dit jaar nog aanschaffen.
Opmerkelijk dat dit album werd uitgegeven door Sub Pop, een label dat wereldwijd bekend stond als grunge-label.

Prachtige, poëtische plaat. Sam Beam heeft voor mij iets dat bijna geen andere singer/songwriter heeft: het vermogen om met heel aards taalgebruik toch de verbeeldingskracht aan te spreken. Op dit album komt dat zeker helemaal tot zijn recht. 4,5*

Precies mijn muziek.

Ja, hier kan ik van genieten, zoals genieten alleen mogelijk is bij dingen waar je een intense bevrediging bij krijgt. Het is niet veel, maar wel alles wat ik nodig heb. Een mens heeft eigenlijk niet zoveel nodig om gelukkig te zijn, maar het wil alleen zo veel. Helaas is het verschil tussen 'nodig hebben' en 'willen' niet voor iedereen even duidelijk. Zodra dat wel duidelijk is, zal men ook inzien hoe mooi minimalistische muziek kan zijn en zal het woord 'saai' niet meer zo snel en gehaast vallen. Maar ik geef toe dat het maken van zo'n muziek een bepaalde intiemiteit vergt dat niet door iedereen kan worden opgebracht. Het is welgelegd voor de oprechten onder ons, voor degenen die niet zozeer hun omgeving als zichzelf begrijpen. Samuel Beam is daar één van. Vergelijk de beste man met Nick Drake, Elliott Smith.. zolang je maar niet vergeet erbij te vermelden wat de muziek is: oprecht, intiem, nihilistisch, subtiel en prachtig.

Mooi geschreven. Ik vind het gemiddelde trouwens best aan de lage kant, belachelijk.

3,93 laag?

Voor dit album vind ik dat aan de lage kant ja. Het moet naar mijn mening minstens boven de 4 sterren liggen.

Sodom, South Georgia

Wat een prachtige tekst zeg. En dezelfde intieme sfeer dat aanwezig is op elk nummer, wat misschien vraagt om meer variatie, maar ach. Als het een nummer van zo'n formaat oplevert, hoor je mij niet klagen.

Eerlijk gezegd snap ik de tekst niet echt. Ik bedoel:

"Papa died Sunday and I understood
All dead white boys say, "God is good"
White tongues hang out, "God is good"

Wat impliceert hij daar?

Hield me ook een tijdje bezig. Dit is hoe ik het zie..

Het nummer gaat over de dood en dat wordt gekoppeld aan het Christendom. Kun je ook terug zien in de titel. Wat ik mij nog kan herinneren van de Bijbelse momenten uit mijn jeugd was dat Sodom een stad was dat werd vernietigd door onze liefhebbende God. En Georgia (Zuiden vd VS) was/is ook behoorlijk christelijk ingesteld. Bewoond door voornamelijk blanken. Vandaar de 'white boys'. Maar waarom het 'dead white boys' zijn weet ik niet precies. Dit stukje gaat over de begrafenis, en misschien zijn die 'dead white boys' wel de mensen die begraven zijn. Zij hebben de dood al achter de rug, die weten wat erna komt. Het is misschien een vorm van geruststelling voor degene die net overleden is. Dat hij (in dit geval de vader) zich geen zorgen hoeft te maken, het komt wel goed. Wat ook direct een geruststelling voor de zoon is. God is een goeie.

Daarnaast is zondag ook de zogenaamde rustdag, ook iets gristelijk. (God schiep de aarde in 6 dagen en dacht.. "Het is wel goed zo!")

'White tongues' verwijst naar het moment dat het één en ander wordt gezegd over de overledene door degene die nog wel leven. En in hun preek noemen ze nog even God, dat ie goed is natuurlijk. Voor het geval dat zij ooit worden getroffen door zijn troon.

Zoiets denk ik...

Moet je vooral je stem verlagen

Vergissing, dat moest voor A Creek Drank The Cradle zijn! Dat album ben ik toch iets minder gaan vinden, zeker in vergelijking met deze.