Sonata Arctica - Unia (2007)
mijn stem
44 stemmen
Finland
Metal
Label: Nuclear Blast
-
In Black and White (5:03)
-
Paid in Full (4:24)
-
For the Sake of Revenge (3:23)
-
It Won't Fade (5:58)
-
Under Your Tree (5:14)
-
Caleb (6:16)
-
The Vice (4:08)
-
My Dream's But a Drop of Fuel for a Nightmare (6:13)
-
The Harvest (4:19)
-
To Create a Warlike Feel *
-
The Worlds Forgotten, the Words Forbidden (2:57)
-
Fly with the Black Swan (5:08)
-
Good Enough Is Good Enough (5:33)
-
They Follow *
-
Out in the Fields *
-
My Dream's But a Drop of Fuel for a Nightmare (Instr.) *
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
58:36
0
geplaatst: 14 juni 2015, 14:18 uur
Bij mijn versie staan ze er gewoon in. Heb de Europese digipak met bonus track. Die bonus track 'To Create a Warlike Feel' staat wel incompleet in het boekje.
0
geplaatst: 14 juni 2015, 17:19 uur
The_CrY schreef:
Bij mijn versie staan ze er gewoon in. Heb de Europese digipak met bonus track. Die bonus track 'To Create a Warlike Feel' staat wel incompleet in het boekje.
Bij mijn versie staan ze er gewoon in. Heb de Europese digipak met bonus track. Die bonus track 'To Create a Warlike Feel' staat wel incompleet in het boekje.
bij mij dus ook het is geen ramp maar wel raar
0
geplaatst: 7 november 2016, 00:29 uur
+Sonata Arctica 2.0
Ik geloof dat Unia het ultieme punt was in de geschiedenis van de band waarbij de fans besloten of ze fan zouden blijven, of dat ze zouden afhaken. Ik herinner me dat ik bij het krijgen van dit album (zie mijn post van 12 juli 2007) erg enthousiast was en geen probleem had met het gemis aan snelheid. Deze gedachte hanteer ik nog steeds, al moet ik in de tussentijd toch wel enkele kanttekeningen hierbij zetten. Unia zet namelijk een standaard voor een flink aantal komende albums waarbij men progressieve structuren (Caleb, een van de beste Sonata Arctica tracks ooit) afwisselt met wel erg simpele nummers (Paid In Full).
Dit concept werkt voor mij behoorlijk, maar ik moet alsnog toegeven dat er best een aantal kanttekeningen bij te plaatsen zijn. Op It Won't Fade en Under Your Tree is het bij vlagen zelfs moeilijk om het woord 'metal' toe te passen, aangezien de gitaren slechts ver op de achtergrond enkele simpele powerchords spelen. Slechts The Harvest gooit die oude powermetalsound nog enigszins naar voren en met 'oud' bedoel ik hier 'Winterheart's Guild'-achtig. Tegelijkertijd gooien The Vice en My Dream's But A Drop Of Fuel For A Nightmare een dosis Queen-joligheid naar voren, waardoor het onmogelijk is om niet de kunstzinnigheid van het geheel in te zien.
Misschien is Unia gewoon te grillig om echt in ieder opzicht een goed album genoemd te kunnen worden. Ik besef mezelf echter wel dat ik het onmogelijk slecht kan noemen en zelfs als zeer goed zie, maar ik zet hem toch beduidend minder graag op dan de drie eerdere albums. Iets in mij schreeuwt dat ik Ecliptica beter moet vinden, maar tegelijkertijd zie ik door de minpunten van Unia heen dat het album oprecht 'beter is'. Vreemd hoe een dergelijk album iets met me kan doen. Waar ik bij de vorige vier allemaal wel een duidelijk beeld had van het hoe en waarom, blijft Unia toch langer met mijn gedachtes spelen. Misschien is dat dan ook de reden dat ik alsnog Unia zo hoog neerzet in mijn ranglijst. Sonata Arctica 2.0 is bij deze goedgekeurd.
Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. Silence
4. Unia
5. Ecliptica
Ik geloof dat Unia het ultieme punt was in de geschiedenis van de band waarbij de fans besloten of ze fan zouden blijven, of dat ze zouden afhaken. Ik herinner me dat ik bij het krijgen van dit album (zie mijn post van 12 juli 2007) erg enthousiast was en geen probleem had met het gemis aan snelheid. Deze gedachte hanteer ik nog steeds, al moet ik in de tussentijd toch wel enkele kanttekeningen hierbij zetten. Unia zet namelijk een standaard voor een flink aantal komende albums waarbij men progressieve structuren (Caleb, een van de beste Sonata Arctica tracks ooit) afwisselt met wel erg simpele nummers (Paid In Full).
Dit concept werkt voor mij behoorlijk, maar ik moet alsnog toegeven dat er best een aantal kanttekeningen bij te plaatsen zijn. Op It Won't Fade en Under Your Tree is het bij vlagen zelfs moeilijk om het woord 'metal' toe te passen, aangezien de gitaren slechts ver op de achtergrond enkele simpele powerchords spelen. Slechts The Harvest gooit die oude powermetalsound nog enigszins naar voren en met 'oud' bedoel ik hier 'Winterheart's Guild'-achtig. Tegelijkertijd gooien The Vice en My Dream's But A Drop Of Fuel For A Nightmare een dosis Queen-joligheid naar voren, waardoor het onmogelijk is om niet de kunstzinnigheid van het geheel in te zien.
Misschien is Unia gewoon te grillig om echt in ieder opzicht een goed album genoemd te kunnen worden. Ik besef mezelf echter wel dat ik het onmogelijk slecht kan noemen en zelfs als zeer goed zie, maar ik zet hem toch beduidend minder graag op dan de drie eerdere albums. Iets in mij schreeuwt dat ik Ecliptica beter moet vinden, maar tegelijkertijd zie ik door de minpunten van Unia heen dat het album oprecht 'beter is'. Vreemd hoe een dergelijk album iets met me kan doen. Waar ik bij de vorige vier allemaal wel een duidelijk beeld had van het hoe en waarom, blijft Unia toch langer met mijn gedachtes spelen. Misschien is dat dan ook de reden dat ik alsnog Unia zo hoog neerzet in mijn ranglijst. Sonata Arctica 2.0 is bij deze goedgekeurd.
Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. Silence
4. Unia
5. Ecliptica
0
geplaatst: 7 november 2016, 06:58 uur
Leuk om je reis door Sonata Arctica te volgen, lennert! Ben benieuwd hoe de hieropvolgende platen in je rangschikking zullen eindigen.
0
geplaatst: 7 november 2016, 11:40 uur
The_CrY schreef:
Leuk om je reis door Sonata Arctica te volgen, lennert! Ben benieuwd hoe de hieropvolgende platen in je rangschikking zullen eindigen.
Leuk om je reis door Sonata Arctica te volgen, lennert! Ben benieuwd hoe de hieropvolgende platen in je rangschikking zullen eindigen.
Thanks! Ik heb dit eerder gedaan bij Helloween en zit nu weer in een Sonata Arctica bui, dus waarom niet. In chronologische volgorde beluisteren geeft altijd nieuwe inzichten.
Wel Ecliptica en Unia nog net iets aangepast qua score, ik zette in het begin wat hoog in.
0
geplaatst: 7 november 2016, 23:04 uur
Inderdaad leuk om te volgen! Met Unia vond ik dat er de eerste echte stijlbreuk plaatsvond, wat de naam van de nieuwe stijl dan ook mag zijn. Sindsdien werd ieder album een beetje anders en kreeg het geluid ook een wat zoekend karakter. Voor mij voelde Sonata Arctica zich bij de eerste vier albums het best in hun vel, en die albums vind ik dan ook de beste.
0
geplaatst: 23 december 2016, 21:17 uur
Ondanks allerlei waarschuwingen toch gaan luisteren natuurlijk. Dit album heb ik opgezet terwijl mijn vrouw in de woonkamer zat. Dit was haar afhaakmoment. Sinds Unia uitgekomen is en zij daar, na veel luisteren, concludeerde dat ze het niks vond, was het ook snel afgelopen met haar liefhebberij van Sonata Arctica.
De stijlwijziging op Unia is heel duidelijk. Voorheen kon ik best genieten van het snelle gitaarwerk a la Stratovarius, maar die zijn verdwenen hier. Slechts af en toe hoor je dingen die overeen komen met het oudere werk en wat overblijft, zijn vooral midtempo songs met laag gitaarwerk varierend van redelijk tot ongelooflijk slecht. Ik kan er met mijn hoofd niet bij waarom je een track als The Worlds forgotten the words forbidden op dit album zet. Het klinkt als een demo. Het zoveel bejubelde Caleb vind ik niet meer dan kitsch. Bijna radiovriendelijk. Ik begrijp volkomen waarom een aantal fans hier afhaakten destijds.
Mijn vrouw roept bij Fly With The Black Swan dat ze dat het beste nummer vindt. Kan ik me wel wat in vinden. Verder blijft zij bij haar standpunt en ik ben blij dat Unia nooit meer in dit huis gedraaid zal worden.
tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. Unia
De stijlwijziging op Unia is heel duidelijk. Voorheen kon ik best genieten van het snelle gitaarwerk a la Stratovarius, maar die zijn verdwenen hier. Slechts af en toe hoor je dingen die overeen komen met het oudere werk en wat overblijft, zijn vooral midtempo songs met laag gitaarwerk varierend van redelijk tot ongelooflijk slecht. Ik kan er met mijn hoofd niet bij waarom je een track als The Worlds forgotten the words forbidden op dit album zet. Het klinkt als een demo. Het zoveel bejubelde Caleb vind ik niet meer dan kitsch. Bijna radiovriendelijk. Ik begrijp volkomen waarom een aantal fans hier afhaakten destijds.
Mijn vrouw roept bij Fly With The Black Swan dat ze dat het beste nummer vindt. Kan ik me wel wat in vinden. Verder blijft zij bij haar standpunt en ik ben blij dat Unia nooit meer in dit huis gedraaid zal worden.
tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. Unia
* denotes required fields.
* denotes required fields.