The Cure - Torn Down (2018)

Ben hier wel benieuwd naar, want was al door onze Robert beloofd sinds 2009.

"Seemingly the long promised sequel to Mixed Up that Cure frontman Robert Smith mentioned as far back as 2009"

Dit wordt toch een RSD only release? Of is dat alleen de vinyl release?

Ja klopt; enkel voor de happy few dus.

Ach, die akoestische kwam vorig jaar ook nog op zwart vinyl uit, dus als de early buyers hun centen hebben uitgegeven komt de rest ook vaak aan de beurt.

Wel een leuke release overigens.

Ik ga toch proberen deze in bezit te krijgen, interessante nummers

Mixed Up heb ik ook nooit wat mee gehad, dus ook van deze verwacht ik niks. Ik hou niet van remixen van The Cure nummers, maar ik ga heus wel een keertje luisteren wat onze Robert er van gemaakt heeft hoor.

Wordt toegevoegd als extra cd aan de deluxe uitgave val Mixed Up.

De RSD release was een picture disc, op 15 juni komt hij ook uit op zwart vinyl.

Maar... hoe is ie?

Mooie, verrassende plaat, met name de eerste elpee. Smith grijpt terug naar de zogenaamde ‘deep cuts’ van ieder officieel studio album dat ooit is uitgebracht. Met name de qua sfeer wat zwaardere fan favorites. Alle nummers klinken meer eigentijds. Hoogtepunten zijn voor mij de prachtige, bijna esotherische benadering van The Drowning Man (kippenvel) en de meer upbeat achtige versie van From The Edge Of The Deep Green Sea (met het behoud van die prachtige gitaarsolo). Het mooie van deze dubbelelpee vind ik dat de essentie, het hart, van alle nummers in ere zijn gehouden en het bijna voelt als een splinternieuwe Cure plaat. Een nummer als Three Imaginary Boys (1979) klinkt plots alsof het gisteren was opgenomen, en toch behoudt het dezelfde impact.
Shake Dog Shake vind ik in deze nieuwe versie zelfs atmosferischer en heftiger dan het origineel. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld een nummer van het Kiss me album, Like Cockatoos, waar ik aanvankelijk weinig mee had. Ook latere nummers als Lost en It’s Over vind ik in deze versies plotseling een stuk interessanter om te beluisteren. Er is letterlijk nieuw leven ingeblazen. De nadruk op de saxsolo’s op A Night Like This zijn ook zeer genietbaar. Erg fijne remixplaat en behoorlijk coherent qua sfeer. Deze plaat ga ik zeker nog vaak draaien. Tevens de perfecte plaat om een nieuwe generatie Cureheads mee aan te trekken.
Ook fijn dat de originele vocalen zijn gebruikt. De nummers hebben een nieuw jasje gekregen en zijn wat warmer en soms wat edgier (met name ‘M’ en ‘A Strange Day’) aangekleed.
Op deze plaat hoor je hoe The Cure zou klinken als ze nog steeds prachtnummers als Just One Kiss zouden schrijven anno 2018. Een waar kado voor The Cure fanaat. De nieuwe remix van Never Enough voelt voor mij wel overbodig en breekt de sfeer een beetje. Maar men moet altijd wat op te merken hebben natuurlijk. ‘Want’ klinkt overigens bijna als het verloren broertje van ‘Burn’ in deze versie. Ik heb overigens altijd erg van de meer electronische kant van The Cure genoten en deze plaat volstaat daarin perfect.

Grappig hoe er toch wat weerstand is tegen deze release. Ik zelf was juist wat enthousiast en nieuwsgierig over hoe RS voor mij belangrijke Cure nummers als M, Plainsong, a Strange Day, Want en vooral Drowning Man zou inkleuren.
Over de laatste is het sfeertje meer dan geslaagd, wat een mooie sfeer met het origineel in haar waarde gelaten is dit geworden.
Want, al eerdere reaktie, is stuk minder geslaagd, niet slecht, maar denk voor mijzelf, net als Plainsong, hier had ik meer van verwacht, wat weet ik niet, maar mijn verwachtingen lagen hier hoog en jammer genoeg niet ingelost.
m en A Strange Day lukt het beter, meer het oude liedje in nieuw jasje met beat. Leuk? Ja dat wel, verrassend, iets minder.
Wel aangename verassingen zijn 3 Imagenary Boys, JustOneKiss, Shake Dog Shake en FromThe Edge OfThe Deep... fijne versies die de sterke momenten uit het origineel benadrukken. Like Cockatoos kent dit ook.
Never Enough klinkt voor mij als een leuke mix wat op de maxisingle hoort, weinig extra, zeker ook niet slecht, dat is het hummer ook niet.
Cut here, Lost en Its Over had ik al niet veel mee, en nu niet meer ook, dus kant D zal weinig slijten op mijn platenspeler.
Dat laatste is denk okk waarom ik de 3cd release van Mixed Up er ook bij ga halen, deze release in takt en je kan lekker de cd in de auto laten knallen

Heb de rsd release overgeslagen en twijfel nu ook sterk aan de reguliere vinyl versies.

Bij twijfel niet oversteken denk ik dan maar...

Vooral Want [Time Mix by Robert Smith] vind ik erg goed.

Torn Down verscheen in april 2018 ter gelegenheid van Record Store Day. Later dat jaar verschenen als cd 3 van de nieuwe 3cd-versie van Mixed Up. Het is van die editie dat ik dit album ken.

Voor een album met remixen valt dit niet tegen: vijfmaal ben ik positief. Smith ging wederom zelf aan de slag en verbouwde in chronologische volgorde van ieder album één nummer.
Dat dit kan slagen, ondervind ik bij M (Attack Mix), het sfeervolle The Drowning Man (Bright Birds Mix) en A Strange Day (Drowning Waves Mix), gedrieën niet toevallig oorspronkelijk van de gouden drieslag Seventeen Seconds, Faith en Pornography.
Dan is het even doorbijten, maar genieten is het wederom bij From the Edge of the Deep Green Sea (Love in Vain Mix) dat langzaam naar een climax opbouwt met een fraaie gitaarsolo, en het in twee delen verdeelde Want (Time Mix), dat semi-klassiek en klaaglijk wordt. Geinig maar niet per se pakkend zijn de snelle triphopbeats in Lost (Found Mix).

Mijn verwachtingen waren niet heel hoog (remixalbums zijn vaak matig of nog erger) en dus valt het alleszins mee. Tegelijkertijd zijn opinies ten aanzien van remixen extra persoonlijk en divers. De nummers die mij weinig deden, kunnen door een ander juist wél worden gewaardeerd, afhankelijk van de beat en andere geluidjes. Of misschien vindt iemand mijn favorieten van dit album juist helemaal niks. Het is dus maar de vraag of een ander wat met mijn mening kan, maar vele meningen (zoals die hierboven) maken het plaatje wel compleet.