Nick Drake - Pink Moon (1972)
mijn stem
1086 stemmen
0
geplaatst: 19 juli 2023, 19:07 uur
Al tijden ben ik erg benieuwd naar dit album. Nu dan toch eens de tijd gehad om er rustig naar te luisteren. Wat een heerlijk album is het. Het moest even groeien, maar dan ontstaat er ook iets moois. Prachtige stem ook.
3
geplaatst: 14 april 2024, 23:07 uur
Wat een geweldig album die onder je huid begint te kruipen.
1e luisterbeurt 3,5 ster, ik hoor het meesterwerk nog niet zo maar ik hoor wel iets speciaals.
Inmiddels zijn we veeeel luisterbeurten verder en kan ik zeggen dat dit album echt een speciaal plekje in mn hart heeft.
De teksten, zo breekbaar.
Zo mooi gezongen met veel gevoel en de nummers sluiten naadloos aan elkaar aan.
1e luisterbeurt 3,5 ster, ik hoor het meesterwerk nog niet zo maar ik hoor wel iets speciaals.
Inmiddels zijn we veeeel luisterbeurten verder en kan ik zeggen dat dit album echt een speciaal plekje in mn hart heeft.
De teksten, zo breekbaar.
Zo mooi gezongen met veel gevoel en de nummers sluiten naadloos aan elkaar aan.
1
geplaatst: 12 juli, 19:30 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nick Drake - Pink Moon (1972) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Nick Drake - Pink Moon (1972)
Nick Drake is al meer dan 50 jaar niet meer onder ons, maar zijn prachtige albums en zeker Pink Moon uit 1972 hebben tot op de dag van vandaag flink wat invloed op een heel legioen aan jonge folkmuzikanten
Nick Drake was tijdens zijn korte leven niet heel populair, maar sinds zijn dood in 1974 wordt zijn muziek om de zoveel jaar weer opgepikt door een nieuwe generatie folkmuzikanten. Ik heb me eerlijk gezegd nooit zo verdiept in zijn muziek, tot de release van een box-set een paar weken geleden en sindsdien ben ik vooral onder de indruk van Pink Moon uit 1972. Het is het derde en meest sobere album van Nick Drake en het was helaas ook de zwanenzang van de muzikant die slechts 26 jaar oud werd. Pink Moon is een sober folkalbum met vooral akoestische gitaar en zang, maar het album heeft een bijzondere sfeer en de zang van Nick Drake is echt wonderschoon.
De naam Nick Drake wordt op De Krenten uit de Pop talloze keren genoemd als inspiratiebron voor met name folkmuzikanten, maar ik besprak nog niet eerder een van zijn albums. Dat heeft deels te maken met mijn beperkte liefde voor Britse folk, maar ook mijn voorliefde voor vrouwenstemmen en het feit dat Nick Drake al heel lang niet meer onder ons is zullen een rol hebben gespeeld.
Nick Drake maakte tijdens zijn veel te korte leven slechts drie albums: Five Leaves Left (1969), Bryter Layter (1971) en Pink Moon (1972). In 1974 overleed hij op slechts 26-jarige leeftijd aan een al dan niet bewust genomen overdosis medicijnen. De Britse muzikant trok tijdens zijn leven niet heel veel aandacht met zijn muziek, maar groeide later alsnog uit tot een cultfiguur. Ik had me tot voor kort nooit echt verdiept in de albums van Nick Drake, al had ik ze alle drie wel eens gehoord. Ik ben de laatste tijd wat dieper in het beperkte oeuvre van Nick Drake gedoken en vind het lastig om te kiezen tussen de drie albums.
Het debuutalbum Five Leaves Left maakt indruk met prachtige arrangementen van strijkers en blazers, het gitaarwerk van Richard Thompson en de trefzekere productie van Joe Boyd. Bryter Layter ligt in het verlengde van het debuutalbum, maar laat nog wat uitbundigere arrangementen en orkestraties horen en is bovendien verrijkt met invloeden uit de jazz. En dan is er Pink Moon, dat vooral een zeer spaarzaam ingekleurd folkalbum is.
Als ik echt moet kiezen, kies ik toch voor het laatste album en vooral omdat de songs van Nick Drake me op Pink Moon het meest raken. Pink Moon werd net als Five Leaves Left en Bryter Layter geproduceerd door Joe Boyd, die in de jaren 60 en 70 de belangrijkste Britse folk(rock) albums produceerde. De Britse producer versierde de muziek van Nick Drake op de eerste twee albums rijkelijk met strijkers en soms blazers, maar op Pink Moon hoor je vooral een akoestische gitaar en de stem van de Britse muzikant.
Pink Moon laat goed horen dat ook albums die genoeg hebben aan een akoestische gitaar en een stem warm en vol kunnen klinken. Het gitaarspel op het album is vooral ingetogen, maar is ook fantasierijk met soms complexe akkoorden of opvallende klanken. Het biedt een prachtige basis voor de stem van Nick Drake, die ik op Pink Moon een stuk mooier vind klinken dan op de eerste twee albums.
Pink Moon wordt door heel veel folkies die na het overlijden van Nick Drake opdoken genoemd als belangrijke inspiratiebron en dat is wat mij betreft ook goed te horen in met name de alternatieve folkalbums die de afgelopen 25 jaar zijn verschenen. Jeff Buckley, Bon Iver, Damien Jurado en Mark Kozelek zijn vier muzikanten die hoorbaar zijn beïnvloed door het werk van Nick Drake en met name door Pink Moon, maar ik kan hier een bijna eindeloze rij namen aan toevoegen.
Ik ben persoonlijk niet zo gek op dit soort wat ouderwets klinkende folkalbums, maar zeker wanneer je met volledige aandacht naar Pink Moon luistert en dit bij voorkeur doet met de koptelefoon, hoor je de magie van het album. Pink Moon zou helaas de zwanenzang zijn van Nick Drake, maar met zijn drie albums zou hij meer invloed hebben op de popmuziek dan hij aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 kon vermoeden. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Nick Drake - Pink Moon (1972) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Nick Drake - Pink Moon (1972)
Nick Drake is al meer dan 50 jaar niet meer onder ons, maar zijn prachtige albums en zeker Pink Moon uit 1972 hebben tot op de dag van vandaag flink wat invloed op een heel legioen aan jonge folkmuzikanten
Nick Drake was tijdens zijn korte leven niet heel populair, maar sinds zijn dood in 1974 wordt zijn muziek om de zoveel jaar weer opgepikt door een nieuwe generatie folkmuzikanten. Ik heb me eerlijk gezegd nooit zo verdiept in zijn muziek, tot de release van een box-set een paar weken geleden en sindsdien ben ik vooral onder de indruk van Pink Moon uit 1972. Het is het derde en meest sobere album van Nick Drake en het was helaas ook de zwanenzang van de muzikant die slechts 26 jaar oud werd. Pink Moon is een sober folkalbum met vooral akoestische gitaar en zang, maar het album heeft een bijzondere sfeer en de zang van Nick Drake is echt wonderschoon.
De naam Nick Drake wordt op De Krenten uit de Pop talloze keren genoemd als inspiratiebron voor met name folkmuzikanten, maar ik besprak nog niet eerder een van zijn albums. Dat heeft deels te maken met mijn beperkte liefde voor Britse folk, maar ook mijn voorliefde voor vrouwenstemmen en het feit dat Nick Drake al heel lang niet meer onder ons is zullen een rol hebben gespeeld.
Nick Drake maakte tijdens zijn veel te korte leven slechts drie albums: Five Leaves Left (1969), Bryter Layter (1971) en Pink Moon (1972). In 1974 overleed hij op slechts 26-jarige leeftijd aan een al dan niet bewust genomen overdosis medicijnen. De Britse muzikant trok tijdens zijn leven niet heel veel aandacht met zijn muziek, maar groeide later alsnog uit tot een cultfiguur. Ik had me tot voor kort nooit echt verdiept in de albums van Nick Drake, al had ik ze alle drie wel eens gehoord. Ik ben de laatste tijd wat dieper in het beperkte oeuvre van Nick Drake gedoken en vind het lastig om te kiezen tussen de drie albums.
Het debuutalbum Five Leaves Left maakt indruk met prachtige arrangementen van strijkers en blazers, het gitaarwerk van Richard Thompson en de trefzekere productie van Joe Boyd. Bryter Layter ligt in het verlengde van het debuutalbum, maar laat nog wat uitbundigere arrangementen en orkestraties horen en is bovendien verrijkt met invloeden uit de jazz. En dan is er Pink Moon, dat vooral een zeer spaarzaam ingekleurd folkalbum is.
Als ik echt moet kiezen, kies ik toch voor het laatste album en vooral omdat de songs van Nick Drake me op Pink Moon het meest raken. Pink Moon werd net als Five Leaves Left en Bryter Layter geproduceerd door Joe Boyd, die in de jaren 60 en 70 de belangrijkste Britse folk(rock) albums produceerde. De Britse producer versierde de muziek van Nick Drake op de eerste twee albums rijkelijk met strijkers en soms blazers, maar op Pink Moon hoor je vooral een akoestische gitaar en de stem van de Britse muzikant.
Pink Moon laat goed horen dat ook albums die genoeg hebben aan een akoestische gitaar en een stem warm en vol kunnen klinken. Het gitaarspel op het album is vooral ingetogen, maar is ook fantasierijk met soms complexe akkoorden of opvallende klanken. Het biedt een prachtige basis voor de stem van Nick Drake, die ik op Pink Moon een stuk mooier vind klinken dan op de eerste twee albums.
Pink Moon wordt door heel veel folkies die na het overlijden van Nick Drake opdoken genoemd als belangrijke inspiratiebron en dat is wat mij betreft ook goed te horen in met name de alternatieve folkalbums die de afgelopen 25 jaar zijn verschenen. Jeff Buckley, Bon Iver, Damien Jurado en Mark Kozelek zijn vier muzikanten die hoorbaar zijn beïnvloed door het werk van Nick Drake en met name door Pink Moon, maar ik kan hier een bijna eindeloze rij namen aan toevoegen.
Ik ben persoonlijk niet zo gek op dit soort wat ouderwets klinkende folkalbums, maar zeker wanneer je met volledige aandacht naar Pink Moon luistert en dit bij voorkeur doet met de koptelefoon, hoor je de magie van het album. Pink Moon zou helaas de zwanenzang zijn van Nick Drake, maar met zijn drie albums zou hij meer invloed hebben op de popmuziek dan hij aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 kon vermoeden. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 12 juli, 20:23 uur
Nick Drake is ook echt een inspiratiebron voor rock bands: Blur, Travis, Super grass, Badly Drawn Boy, The Cure. Johnny Marr, Kate Bush. Prefab Sprout.
* denotes required fields.
* denotes required fields.