Joe Bonamassa - British Blues Explosion: Live (2018)

Zoals gebruikelijk heb ik bijzonder weinig aan te merken op een nieuwe plaat van Joe Bonamassa. Zeker niet als het een eerbetoon betreft aan de Britse gitaarhelden. Beck, Clapton en Page, toch verplichte kost als je je muziekbrevet wil halen.
Tegen Led Zeppelin kun je eigenlijk niet opboksen, maar ik vind de interpretaties van Joe weer buitengewoon prettig. Mijn vrouw denkt er anders over als ik die lange gitaarsolo's een uur lang door de kamer laat schallen, maar ik trip hierbij op broodnuchtere maag.
Alleen die lange drumsolo op de afsluiter 'How Many More Times' had van mij niet gehoeven.

Altijd de vraag hoe vaak je een liveplaat van Bonamassa draait, want voor je het weet is er weer een nieuwe verschenen.

Bij nader inzien verhoogd naar 4,5 sterren. Echt een goede plaat geworden. Rauw, gevarieerd, stevig en duidelijk Joe. Vind het een mooi eerbetoon, met topnummers zonder dat je het idee hebt naar covers te luisteren.

Op de vinylversie van dit briljante album staat trouwens ook nog Taxman wat we kennen van de The Beatles en is geschreven door George Harrison.

Ik twijfel nog even aan die halve ster extra. Joe had van mij toch wel een iets heftigere Zep song mogen nemen............. Ik snap dat dat hele grote schoenen zijn om in te gaan staan maar ik denk dat het wel goed was gekomen.