The Ivy League - This Is The Ivy League (1965)

Wat is het toch opvallend dat sommige albums echt nul stemmen of reacties hebben, zat vandaag in een sixties bui en kwam van alles tegen dat ik wel kende maar al jaren niet meer gehoord had, had gelijk ook weer in de gaten waar The Kik zijn inspiratie vandaan haalt, datoch zeker qua kapsels en kleding.... Tossing and turning is een lekkere representatie voor een goed popliedje uit dit decennium en misstaat niet in mijn top 250 van de jaren 60, album veel van het zelfde...

Tossing And Turning is hier wel het prijsnummer. Funny How Love Can Be was ook nog behoorlijk succesvol. De samenzang van de heren doet soms denken aan The Hollies, soms zelfs even aan The Beach Boys. Eind 1966/begin 1967 hield de groep op te bestaan, moe van optreden en touren. Men nam een nummer op met de titel Let's Go To San Francisco, zette een adequate groep in elkaar en voila: The Flower Pot Men waren geboren. Zo kon het team van The Ivy League weer een paar jaar voort, zonder zelf op pad te hoeven gaan.

Tossing and Turning is inderdaad prachtig, maar maakte geen deel uit van het oorspronkelijke album (wel van de Amerikaanse versie Tossing and Turning).

De samenvatting van nlkink hierboven is naar mijn smaak iets té bondig - het complete verhaal luidt als volgt. De kern van de oorspronkelijke Ivy League werd gevormd door John Carter (John Shakespeare) en Ken Lewis (Kenneth James) die samen liedjes schreven en als Carter-Lewis and the Southerners een reeks liedjes opnamen, waarvan Our Momma's Out of Town waarop Jimmy Page als sessiegitarist te horen is, een bescheiden top-20 hit was in 1963. Viv Prince, de illustere drummer tijdens de eerste bezetting van The Pretty Things, heeft ook deel uitgemaakt van de bezetting van The Southerners.
Carter en Lewis schreven, toen dit verhaal voorbij was, heel wat nummers voor diverse artiesten, zoals bijvoorbeeld het alleraardigste "Can't You Hear My Heartbeat" voor Goldie and the Gingerbreads (dat in de versie van Herman's Hermits een substantiële hit was). Later voegde zich Perry Ford (echte naam Brian Pugh) bij hen, ook een songschrijver, en voorheen actief in de groep van Bert Weedon ; hij had de hit Someone Else's Baby (1960) geschreven voor Adam Faith. Gedrieën deden ze allerlei sessiewerk - zo zijn ze te horen als koortje op de hit "I Can't Explain" van The Who.
Uiteindelijk besloten ze maar om als The Ivy League verder te gaan. Ze gingen "on the road" met de begeleidingsgroep Division Two (onder leiding van Clem Cattini, voorheen drummer bij The Tornados)
en namen dit eerste album op, dat helemaal niet zo slecht is en waarop zelfs een paar uitstekende nummers staan.
John Carter stapte in januari 1966 op en Ken Lewis volgde ongeveer een jaar later; ze werden vervangen door respectievelijk Tony Burrows (voorheen lid van The Kestrels en bij pophistorici bekend van vele projecten en vooral van Edison Lighthouse) en Neil Landon.
Carter en Lewis dachten achter de schermen de plannen voor The Flowerpot Men uit, waarvoor zij als managers fungeerden. Oorspronkelijk was dit een studiogroep: Let's Go to San Francisco werd geheel door sessiemusici ingespeeld.
(disclaimer: ik heb uit diverse bronnen geput, en hoop nu maar dat het een beetje klopt. Niet alle bronnen op internet zijn altijd even betrouwbaar).

En wat vind ik nu van het album zelf? Ruim voldoende lijkt me. Ik lees op internet dat het niet gunstig werd onthaald door de muziekpers, die het niet erg samenhangend vond. Dat klopt natuurlijk wel, maar het stoort mij toch niet heel erg. Het wortelt voor een deel nog in de Amerikaanse rock- en poptraditie met een niet zo geslaagde cover van Almost Grown van Chuck Berry, en er staat ook een (naar mijn mening) niet zo geslaagde versie van Lulu's Back In Town op, maar voor de rest valt het mij reuze mee. De eerste single What More Do You Want, de Beach Boys-cover Don't Worry Baby, het prachtige My Old Dutch en Make Love noem ik als prijswinnaars.

Mijn 4* zijn voor het oorspronkelijke album, dat op cd (mét 14 interessante bonusnummers) in 1990 werd uitgebracht door Repertoire. Het werd ook in 2018 door music on cd (inclusief die bonusnummers) uitgebracht.

Track 22: When You're Young met dat kwelende kinderkoortje heb ik altijd heel erg gevonden. The Herd had later ook zo'n nummer. Er zijn nog meer van die nummers, waarvan je weet dat die kinderen die toen meezongen of kweelden nu heel oud zijn. Bij Pink Floyd, Carpenters, The Turtles, Pat Benatar vind ik de kinderkoortjes wel meevallen.

Als opvolger van Bobby Graham neem ik aan. Die ging het studio muzikanten circuit in en is bijv. op alle vroege Dave Clark 5 opnames te horen.

Dit heeft er alleen maar zijdelings mee te maken maar ik moet dit toch een keer kwijt.
ik kreeg in '77, bij het produktiebedrijf waar mijn band onder contract stond, song-demo's te horen voor wat onze 2e single moest worden. Bij de derde demo veerde ik op en blurte er "dat lijkt de fokking Ivy League wel !" uit. Er werd gegraven in de bijgeleverde bladmuziek en jawel: Words & Music by John Carter. Er was ons ook nog een engelse producer beloofd, dat bleek Bobby Graham te zijn, die had de demo aangeleverd.