The Ivy League - This Is The Ivy League (1965)

Tossing and Turning is inderdaad prachtig, maar maakte geen deel uit van het oorspronkelijke album (wel van de Amerikaanse versie Tossing and Turning).

De samenvatting van nlkink hierboven is naar mijn smaak iets té bondig - het complete verhaal luidt als volgt. De kern van de oorspronkelijke Ivy League werd gevormd door John Carter (John Shakespeare) en Ken Lewis (Kenneth James) die samen liedjes schreven en als Carter-Lewis and the Southerners een reeks liedjes opnamen, waarvan Our Momma's Out of Town waarop Jimmy Page als sessiegitarist te horen is, een bescheiden top-20 hit was in 1963. Viv Prince, de illustere drummer tijdens de eerste bezetting van The Pretty Things, heeft ook deel uitgemaakt van de bezetting van The Southerners.
Carter en Lewis schreven, toen dit verhaal voorbij was, heel wat nummers voor diverse artiesten, zoals bijvoorbeeld het alleraardigste "Can't You Hear My Heartbeat" voor Goldie and the Gingerbreads (dat in de versie van Herman's Hermits een substantiële hit was). Later voegde zich Perry Ford (echte naam Brian Pugh) bij hen, ook een songschrijver, en voorheen actief in de groep van Bert Weedon ; hij had de hit Someone Else's Baby (1960) geschreven voor Adam Faith. Gedrieën deden ze allerlei sessiewerk - zo zijn ze te horen als koortje op de hit "I Can't Explain" van The Who.
Uiteindelijk besloten ze maar om als The Ivy League verder te gaan. Ze gingen "on the road" met de begeleidingsgroep Division Two (onder leiding van Clem Cattini, voorheen drummer bij The Tornados)
en namen dit eerste album op, dat helemaal niet zo slecht is en waarop zelfs een paar uitstekende nummers staan.
John Carter stapte in januari 1966 op en Ken Lewis volgde ongeveer een jaar later; ze werden vervangen door respectievelijk Tony Burrows (voorheen lid van The Kestrels en bij pophistorici bekend van vele projecten en vooral van Edison Lighthouse) en Neil Landon.
Carter en Lewis dachten achter de schermen de plannen voor The Flowerpot Men uit, waarvoor zij als managers fungeerden. Oorspronkelijk was dit een studiogroep: Let's Go to San Francisco werd geheel door sessiemusici ingespeeld.
(disclaimer: ik heb uit diverse bronnen geput, en hoop nu maar dat het een beetje klopt. Niet alle bronnen op internet zijn altijd even betrouwbaar).

En wat vind ik nu van het album zelf? Ruim voldoende lijkt me. Ik lees op internet dat het niet gunstig werd onthaald door de muziekpers, die het niet erg samenhangend vond. Dat klopt natuurlijk wel, maar het stoort mij toch niet heel erg. Het wortelt voor een deel nog in de Amerikaanse rock- en poptraditie met een niet zo geslaagde cover van Almost Grown van Chuck Berry, en er staat ook een (naar mijn mening) niet zo geslaagde versie van Lulu's Back In Town op, maar voor de rest valt het mij reuze mee. De eerste single What More Do You Want, de Beach Boys-cover Don't Worry Baby, het prachtige My Old Dutch en Make Love noem ik als prijswinnaars.

Mijn 4* zijn voor het oorspronkelijke album, dat op cd (mét 14 interessante bonusnummers) in 1990 werd uitgebracht door Repertoire. Het werd ook in 2018 door music on cd (inclusief die bonusnummers) uitgebracht.