T. Rex - The Slider (1972)

Het eerste wat ik dacht toen ik dit album draaide was 'wat klinkt dit album (begin) jaren 70'. De mening in een aantal berichten hierboven dat het tijdloze muziek is deel ik dus zeker niet. T.Rex heeft een heel herkenbare sound die in mijn beleving echt bij die periode hoort.
Dat betekent niet dat het daardoor geen fijn album is. Ik heb het met genoegen beluisterd, maar of het een blijvertje is?
Op een keurige plaats 32 in de 100 Greatest Albums of 1972 en op 25 in de huidige lijst over 1972 van best ever albums.
3,5*

Heerlijk vind ik dit. Wereldplaat. Een niet-aflatende stroom aan extatische meezingers, pure rock 'n roll, dramatische refreinen en productionele bombast.
Slaagt er altijd in me een goed humeur te geven, en één van de weinig rock-platen die me nog aan het dansen/zwalpen kunnen brengen..

Doet me nog het meest denken aan Bowie ten tijde van Aladdin Sane - niet toevallig mijn favoriete Bowie-plaat.

Ja voorloper van Bowie en van grote invloed op hem. Geweldig album dit, zeker even goed als de voorganger. Ik draai ze vaak back to back

Heerlijk! Ik vind de Warrior nog net wat beter...

Opvolger van een plaat die waarlijk niet op te volgen ware, denkelijk. Daarom ook gekozen om er geen EW 2 van te maken. Hun beste na EW dan ook. De hits waren opener Metal Guru, zaaalig dat nummer en Telegram Sam, ook al zo'n waan nummer. De Viscontie productie zeer fraai. Evenals EW een tijdloos album. Staat net op, geheel toevallig want opnieuw uit op picture disc als heuse RSD release 2022. Ja, de oude lp nog hier maar deze moest erbij. Over de prijs van dat ding gaan we het dan maar niet hebben. De lp net omgedraaid en het Telegram van Sam knalt de speakers uit. Het arrrangement, de melodie, de bizarre tekst, ja, mooier en beter krijg je ze niet. Those were the days, sadly missed dan ook. Das war einmal ja...wat ook nu weer opvalt is wel hoe volwassene de sound was en nog is. Bedoel zelf was ie ergens midden 20 of zo en dan dit kunnen presteren. Tja, het was mijn eerste bandje en dat tikt nog altijd zwaar aan ja. Pas in gepaste retrospectie hoor je van vele artiesten hoe hoog ze Bolan zijn muziek hadden zitten en nog hebben. Ik gelukkig ook. Toen. Nu. And time to come. Net zoiets als je eerste liefde, dat was, is en blijft very special. En verder hoor je duidelijk de groei van Bolan als componist en gitarist. Hij maakte er niet de muziek na om uitgebreid te gaan soleren maar spelen kon ie echt wel. Blijft een klasse plaat op hoog niveau. Oh yeah