Gozu - Equilibrium (2018)

Mijn review op Zware Metalen

Gozu maakt gruizige stonerrock met invloeden uit de psychedelische rock en de klassieke hardrock, maar ook doet het geluid van de band bij tijden denken aan de grungesound van Alice in Chains en Soundgarden.

Vanaf de midtempo-opener Ricky ‘The Dragon’ Steamboat trekt Gozu een grootse muur van geluid op met vette riffs en sterke refreinen. Duidelijk is dat de band muzikaal de zaakjes goed op orde heeft. Op het navolgende, Sabbathiaans klinkende, The People vs. Mr. T, komt echter de achilleshiel van de band bloot te liggen. Waar zanger Marc Gaffney met zijn ruige vocalen prima klinkt, klinkt zijn cleane zang matig en zelf wat vals. In de productie worden er veel effecten gebruikt om dit te maskeren.

Als Gozu vol gas geeft is de band op z’n best. Nummers als King Cobra, Manimal en Prison Elbows klinken bevlogen en zitten vol met heerlijke riffs. Op de twee afsluitende nummers tapt de band meer uit het psychedelische vaatje. Instrumentaal blijft Gozu staan als een huis maar met name bij de elf minuten durende afsluiter Ballad Of ODB is de zang een storende factor. En dat is jammer omdat het eigenlijk een uitstekend nummer is. Toch overheerst al met al het positieve gevoel na beluistering van Equilibrium.

Na het matige debuut uit 2010 ben ik deze amerikaanse rockband uit het oog (oor?) verloren. Inmiddels zijn we aanbeland bij album nummer vier en ik dacht: laat ik het weer eens proberen. Wellicht is er iets verbeterd in de afgelopen jaren. Helaas. Het zompige geluid doet nog steeds erg denken aan genregenoten als Kyuss en Queens Of The Stone Age, maar het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel. Vette riffs genoeg, daar ligt het absoluut niet aan, maar de songs missen een kop en een staart en zeuren vaak veel te lang door. Ik geef het voorlopig dus weer op.