Urban Trad - Erbalunga (2007)

Eindelijk! Het nieuwe album heeft dan officieel een releasedatum gekregen. Het moest niet langer meer duren zeg! Na deze Elem al bijna drie jaar te hebben grijs gedraaid, ben ik toch wel toe aan een nieuw album. Het nieuwe album heet Erbalunga, vernoemd naar het gelijknamige dorpje bij Corsica waar Yves zijn inspiratie deze keer vandaan heeft gehaald en zal begin maart (/27ste?) worden uitgebracht.

Om even het bar slecht vertaalde Nederlands te quoten van de site: ,,Misschien klinkt ERBALUNGA iets etnischer, volwassener zeker en met meer aandacht voor de teksten, hoofdzakelijk in het Frans." Wat dat ook moge betekenen voor dit nieuwe album. Ik kan in ieder geval niet wachten. Maar dat heb ik volgens mij al meer dan duidelijk gemaakt

Och, kijk nu wat prachtig - wat heb ik hier lang op moeten wachten! Na Elem die in 2004 verscheen komt Urban Trad EINDELIJK met haar vierde studioalbum. Hier heb ik echt al serieus maanden naar uit gekeken en vrijdag is het dan eindelijk zover. Elem uit 2004 was mij ontzettend goed bevallen, beter dan de voorgangers, en behoort dan ook tot een van de weinige 5* albums hier op MuMe. Van wat ik gehoord heb, zou ook deze Erbalunga weer een 5* album kunnen worden. Tijd wijst dat uit. Momenteel zit het singletje Sans-Garde Fou helemaal in mijn hoofd en ook het kleine deeltje wat ik heb gehoord van Scottiche de La Tête weet me erg te bekoren. De ingredienten zijn er in ieder geval. Ik kan niet wachten. Voor nu - van wat ik gehoord heb - begin ik mijn stem met 4*. Maar als ik het album daadwerkelijk in mijn handen heb zal deze stem zeker groeien tot 4,5* tot hopelijk 5*. Sowieso een van de betere albums van dit jaar - ik weet het gewoon.

Zal even een korte track-by-track schrijven over deze geweldig wereldplaat. Mijn volledige mening, hopelijk in recensievorm, zal ik binnenkort geven.

1. Sans-Garde Fou
Het nummer is volgens mij de eerste single geweest voor het nieuwe album van de Belgische Urban Trad. Het nummer is een samenwerking tussen Urban Trad en Mohammed Al Mokhlis & Ghalia Benali, beide afkomstig uit Marokaanse contreien. Duidelijk merkbaar zijn dan ook de Oosterse elementen waaronder de klaagzang van Ghalia Benali en typisch Arabisch/Marrokaanse geluiden, vermengt met natuurlijk het eigen geluid van Urban Trad.

2. Hedningarden
Is een van de meerdere virtuoze doedelzak uitspattingen van Yves Barbieux. Naar mijn mening zijn die iets minder als de normale nummers, maar eigenlijk mogen deze nummers niet missen op Urban Trad albums. Toch blijven de virtuoze doedelzakpartijen aangenaam om naar te luisteren, vooral deze Hedningarden die toch wel boven de andere 'intervalnummers' (om het zo maar even te noemen) uitspringt. Vooral door de herhaling in de partijen zelf. Best aangenaam en zonder zang.

3. Oh La Belle
Dit nummer doet mij gek genoeg sterk denken aan de wijnstreken van Frankrijk. Het nummer gaat eigenlijk over de liefde tussen twee vrouwen, zingend uitgebeeld door de twee zangeressen van Urban Trad, Soetkin en Veronica. Het refrein is lekker catchy en klinkt lekker aanstekelijk, maar gaat niet buiten het boekje van de band.

4. Le Serpent
Dit is een standaard Urban Trad nummer te noemen, die je op elk album van de band in andere vormen en elementen sterk terug vind. Daarom klinkt het nummer lekker vertrouwd, maar nooit vernieuwend. De prachtige stemmen van de leadzangeressen komen in dit nummer weer goed tot hun recht.

5. Erbalunga
Het titelnummer van de plaat. Naar mijn mening altijd de overschatte nummers. Echter is dat bij Erbalunga niet het geval omdat dit nummer gewoon een van de sterkere is op het plaatje. Virtuoze fluit en vioolpartijen nemen je mee door het geweldige nummer, waarin geen zang aan te pas komt. De keuze om dit nummer instrumentaal te laten, is naar mijn mening een goede keuze geweest. Duidelijk celtische invloeden komen naar voren, ondersteunt door de herkenbare beats en zware bas. Ook als ringtone te downloaden.

6. Fields Of Deeley
Begint met een prachtig fluitintro, ondersteunt door wat bijpassende instrumenten. Dan wordt het stil en begint Soetkin onder vrijwel alleen de begeleiding van een gitaar in het Engels het nummer te zingen. Dit is overigens een van de weinige Engelstalige nummers die Urban Trad heeft gemaakt. De keuze kan ik enigszins begrijpen in het wereldmuziek genre, maar het nummer doet nooit onder aan de andere nummers op de plaat. Het doet sterk denken aan de Iers Engelse 13-in-een-dozijn- folknummers, maar met het Urban Trad-sausje bekijkt de band het toch vanuit een andere invalshoek. Een rustig nummer, met uitschieters van wat solopartijen van fluiten.

7. L'ovlier
Dit is een van de betere nummers van de plaat. Gezongen in het Frans, wat toch ook wel weer een vertrouwd gevoel geeft aan de band's roots. Afwisselende zang van Soetkin en Veronica. Lekker vrolijk en up-tempo blijft het ten alle tijden in dit nummer en zorgt voor een zomerse sfeer. Urban Trad is in dit nummer helemaal in haar element. Het kleine drumsolo naderend het einde, kan ik natuurlijk ook wel waarderen.

8. Bourrée Tappen
Weer een instrumentaal stuk in iets mindere mate dan Hedningarden. Ditmaal speelt de doedelzak weinig rol, maar is het vooral accordeoniste Sophie Cavez die moet uitblinken in dit nummer met haar virtuoze partij. Echter wordt het allemaal wat overstemt door de beats en soms de doedelzak. Een leuk 5 minuten durend intervalnummer die de tijdsduur van dit album toch maar weer even wat oprekt. Overigens is dit nummer weer prima te plaatsen in het Urban Trad-repetoir.

9. Accovi/Onderweg
Bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een wederom terugkerende en viruoos doedelzak 'solo' die Yves Barbieux ten hore brengt. Echter duurt het dit keer niet zolang tot ook de gitaar en de bas zich aan het geheel toevoegen. Het nummer blijft echter nog geheel instrumentaal, tot ongeveer de helft van het nummer. Dan ontspringen de heerlijk herkenbare stem van Soetkin die in het Nederlands haar nummer zingt. De Nederlandse uitspraak blijft hier en daar nog wat gebrekkig, maar dat wil ik niemand kwalijk nemen. Ik kan me hier dan ook zeker niet aan ergeren. Later in de refreinen vult Veronica de tweede stem aan. Het intro van dit nummer is iets minder, maar het tweede deel Onderweg is mooi uitgewerkt en is een prachtige aanvulling op Zout van het vorige album Elem.

10. Polaire
Begint met een Arabisch gejengel, vraag me niet waarop. Klinkt erg Oosterse wat naar mijn mening erg goed uitpakt. Alsof je op een Arabische markt staat. Dan echter, wordt het weer helemaal 'Urban Trad'. Ditmaal niet herkenbaar, maar lekker anders. Leuke zangpartijen en vrolijke refreinen. Up-tempo is het sleutelwoord. Naar mijn mening ook weer een van de betere nummers van Erbalunga.

11. Noite Longa
Polaire wordt opgevolgd door nog een super lekker nummer. Grote rol speelt de kort aanhalende fluitpartij die geweldig tot zijn recht komt in dit nummer. Af en toe wordt er tussendoor gezongen, maar hier blijft het toch draaien om die heerlijke fluitpartij. Instrumentaal (natuurlijk ook vocaal) zit dit nummer supergoed in elkaar. Vrij weinige bezetting, doch een orkestraal effect die dit nummer ook een van de beter maakt. Dit 4 minuten durende pareltje is zeker de moeite waard.

12. Scottiche De La Tete
We naderen bijna het einde, maar het beste is duidelijk bewaard voor de climax. Dit climax komt in het nummer Scottiche De La Tete, veruit het beste nummer van dit album. De lyrics zijn geweldig en worden op een manier gezongen die meteen in je hoofd blijft zitten. 'Lachez-la Lachez oh, Tachez de lacher la tete', blijft superlang in je hoofd door dreunen. Daarnaast wordt Urban Trad hier vergezeld door Loie Chavigne met Oosters klinkend accent en Cyrille Bonneau op een 'subois'. Weet niet wat dat laatste is, maar het geheel klinkt geweldig. verreweg het hoogtepunt van deze cd.

13. Asturiana
Nu naderen we toch echt bijna het einde. Urban Trad maakt zich duidelijk klaar voor de laatste liedjes, waaronder ook deze Asturiana. Het is weer een instrumentaal nummer, waar van iedereen virioos geacht voor lijkt te moeten zijn. Snel op elkaar invallende instrumenten waaronder de doedelzak, de accordeon en de viool. Zit leuk in elkaar, maar is begrijpelijk gekozen voor het einde van Erbalunga.

14. A Terra
Het 44 seconde durende outro van de cd, gezongen door Veronica. Daarna volgt een grote stilte; de opkomst van het laatste nummer is inzicht.

15. Diama Den
Ook een single en is als bonus op de cd beland. Erg goed nummer met wederom Oosterse zangpartijen van gastzangers. Geweldige afsluiter van een geweldig mooi album. Wereldmuziek van de 21ste eeuw ziet er zo uit. Urban Trad levert een prachtplaat af, die niemand mag missen.

Binnenkort mijn recensie.

Erbalunga
Urban Trad
Genre: World | 23/03/07
Score: 4,5*

Een plaatje waar we ruim drie jaar op hebben moeten wachten; het nieuwe album van de Belgische band Urban Trad. Was al dat wachten het wel waard?

In 2004 verscheen het derde album van Urban Trad, die vooral bekend is geworden met haar deelname aan het Eurovisie Songfestival in Riga een viertal jaren terug. De band werd van de kopplaats gehouden door Sertab Erener en Urban Trad moest het doen met een respectievelijke tweede plek. Lang hebben we moeten wachten op de opvolger van het derde album Elem, maar eindelijk was het dan zover en Yves Barbieux (singer/songwriter van de band) kondigde een nieuw album aan onder de naam Erbalunga. Het album heeft de titel te danken aan het gelijknamige eilandje in de buurt bij Corsica, waar Yves Barbieux zijn tijd heeft doorgebracht om inspiratie op te doen voor dit nieuwe plaatje. Het resultaat mag er dan ook zijn. Erbalunga bevat maar liefst vijftien nummers, waaronder de twee eerder uitgebrachte singles Diama Den en Sans Garde-fou. Ditmaal heeft Barbieux een andere invalshoek opgezocht. Een themarol spelen namelijk de Oosterse invloeden die je sterk terughoort in de nummers. Zo laat Urban Trad zich ook vertegenwoordigen door Marokkaanse artiesten waaronder Mohammed Al Mokhlis en Ghalia Benali die de Oosterse verwijzingen alleen nog maar kunnen versterken. Natuurlijk gaat dit alles gepaard met de eigen sound die Urban Trad in de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. Denk daarbij aan stevige beats en virtuoze doedelzakpartijen gespeeld door Barbieux zelf. Hoewel dit album veel nieuws bevat, zijn de herkenbare elementen die Urban Trad juist zo goed maakt veelvuldig aanwezig. Dit is hoe 21ste eeuwse wereldmuziek eruit hoort te zien.

Conclusie:
Barbieux heeft zichzelf weer weten te overtreffen met deze geweldige wereldplaat. Hij zoekt de vernieuwing duidelijk op, maar laat de herkenbare elementen van Urban Trad duidelijk weerklinken. Dat maakt deze Erbalunga divers, doch nostalgisch. Urban Trad is en blijft de frisse wind in de wereldmuziek.

Meer >>

Goh... hier moet ik snel achteraan !!!!

Zeker , leuk.

Zal ik dan ook maar gaan aanschaffen zeker???
Ziet er veelbelovend uit! Ben een grote fan!!!

het concert vanavond was formitastisch! Daar ook de CD aangeschaft (eindelijk) en laten tekenen door Yves, Soetkin, Véronique & co...

Urban Trad..... popblad OOr tipte One o Four, ik kocht het en was verrukt over het enthousiasme wat deze band naar de zilveren schijf wist te verklanken.
Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat ze gingen deelnemen aan het Eurovisie Songfestival. Nog groter werd die verbazing toen ze als outsider heel ver wisten te komen.
En toen bleef het stil.....................

....................bij mij dan, want de band zelf ging gewoon door waar ze mee bezig waren en ik pikte de draad na het songfestival weer op met dit album.
En wat kan ik hier toch weer blij van worden: wat een vreugde straalt dit toch uit. Nee, ik sta hier niet een EO-achtige preek te voeren maar ik meen het als ik zeg dat deze band een welverdiende glimlach op ieders gezicht kan weten te brengen mits je je er voor open zet en mits je ze niet wegzet als 'dat songfestival-bandje' want daarmee doe je ze echt tekort, of beter: daar doe je jezelf mee tekort.
Ik vrees dat veel mensen dat toch al wel doen want de aanhang op deze site is nu niet echt groot te noemen en kent alleen in Justinx een fervent liefhebber die dit niet onder stoelen of banken steekt.
Daar moet verandering in komen en ik wil daar ook graag een duit bij in het zakje doen.
Ga allen mee op avontuur, start met het Marokaans getinte Sans Garde-Fou (Ft Mohammed Al Mikhlis & Ghalia Benali) en laat je vervolgens vele minuten lang verleiden, plezieren, kriebelen, ontroeren en vooral meevoeren naar A Terra en krijg je er geen genoeg van plak er dan nog een extra tripje aan vast in de vorm van Diama Den (Ft N'Faly Kouyate).

Zelf kan ik afsluiten door te zeggen dat ik in dit album een enorme sprong voorwaarts hoor ten opzichte van mijn eerste kennismaking zo'n 8 jaar geleden. Ik besef dat ik in die sprong de groei hiernaar toe heb overgeslagen en ik beloof plechtig dat ik nog even terugwandel naar dat begin en daarmee de rest van de discografie wil ontdekken.
Kerua en Elem...................... here I come

Haha , mooi verwoord. Het is fijn je naam hier te zien, gezien het jouw wel lukt mensen aan te sporen bepaalde muziek te gaan luisteren. Helaas ben ik daar blijkbaar nog niet toe in staat met mijn lang uitgerekte en enthousiaste stukken. Jammer, jammer, want je ziet; je mist een heleboel goede muziek .

Persoonlijk vond ik dit album de minste van de vier. Het had namelijk allemaal net iets scherper gekunt en ook de instrumentale doedelzakpartijen vallen op dit album soms een beetje dood. Mijn tip is vooral om Elem, naar mijn mening het beste album van de band (5*), niet te vergeten bij ieders stop naar deze artiest.

'Elem' is zeker het meest levendige album van de vier, wat de nummers live ook het meest genietbare maakt; stevige pop-folk die nooit tè stevig wordt, en met klanken waar ik elke keer opnieuw kippenvel van krijg.
'Erbalunga' is een goeie CD, maar met beduidend minder schwung, en nummers die je minder snel bijblijven dan bij de voorganger. Helaas een stapje achteruit dus.
Gelukkig is daar live weinig van te merken. Het is ondertussen al bijna een jaar geleden dat ik de groep de laaste keer zag (februari '08 in de Brusselse AB), maar het was 1 van die dagen die de rest van m'n leven in m'n geheugen gegrift zitten.

Ondertussen al heel vaak beluisterd, en ik kom terug op m'n woorden. Er was, om de cd helemaal te kunnen waarderen, meer tijd nodig dan bij 'Elem', maar: van 4* naar 5*...!

Afgelopen weekend zag ik UT 2x op het podium: Conclusie: het doet naar meer verlangen.
Klein minpuntje: Cédric waterschoot is er niet langer bij, de groep doet het voortaan zonder bassist.

Plus: een 'Best of'-cd werd aangekondigd voor september, met daarop ook (minstens) één nieuw nummer.

De drummer van de groep, Michel, is op 03/07 overleden aan een hartstilstand. Hij werd 45 jaar oud. Very, very sad...

Ghalia Benali komt niet uit Marokko maar is van Tunesië afkomstig. Naast een succesvolle actrice (een hoofdrol in La saison des hommes (2000) is ze ook een schitterende zangeres. Met het internationale ensemble virtuoze muzikanten Timnaa heeft ze in 2001 het schitterende Wild Harissa uitgebracht. Ook niet te missen!

Eigenlijk was ik hier een beetje op zoek naar "the best of urban trad"
maar aangezien deze er nog niet opstaat,
hoop ik jullie niet te vervelen met een eigen selectie:

4. VODKA TIME
5. WALTZING DRANOUTER
6. BASEMENT SCOTCH

1. MECANIX REMIX
6. BERIM DANCE
8. GET REEL
11. LEINA
13. SANOMI (Eurovision Edit)

1. RODGROD MED FLODE
3. VIGO
5. BOURREE D'ERASME
8. TWO HORNPIPES
10. MIND THE GAP

1. SANS GARDE-FOU
2. HEDNINGARDEN
5. ERBALUNGA
12. SCOTTICHE DE LA TÊTE

Een stuk of 17 nummertjes.
Als introductie.

'k Hoop dat de echte fans,
zich daar een beetje kunnen in vinden.

In alle geval zou ik Justinx persoonlijk willen bedanken voor de
uitgebreide plaatbespreking en recensie.

Als we dat allemaal zo goed zouden kunnen,
dan was musicmeter dé referentie in internetland.

Als tegenprestatie voel ik me genoopt om folksgewijs een tip te geven.
"Shooglenifty", ken je die? Lekkere Folk. Nog straffer dan Urban Trad.

Voor het eerst gezien in de biertent, 's nachts in de Palace (Dranouter 2003)
Sindsdien fan gebleven.

(de "shoogles" zijn moeilijk te vinden op 't internet. )
PM kan. Enkel "ter evaluatie" weliswaar.

Shooglenifty | Gratis muziek, tourneedata, foto's, video's - myspace.com

Best wel okee, maar kan toch niet op tegen Urban Trad.
Wat ikzelf heer erg waardeer bij UT zijn de drums, die de muziek een stuk steviger en rock maken dan de gemiddelde folkgroep (waar er meestal zelfs geen slagwerk aan te pas komt); dat, uiteraard in combinatie met de geniale melodieën van Yves.
Shooglenifty doet het ook met drums, maar is minder stevig en minder gevarieerd - zowel op het vlak van de melodieën als van de gebruikte instrumenten.
Maar het is dus, voor alle duideijkheid, best wel okee.