Urban Trad - Erbalunga (2007)

Erbalunga
Urban Trad
Genre: World | 23/03/07
Score: 4,5*

Een plaatje waar we ruim drie jaar op hebben moeten wachten; het nieuwe album van de Belgische band Urban Trad. Was al dat wachten het wel waard?

In 2004 verscheen het derde album van Urban Trad, die vooral bekend is geworden met haar deelname aan het Eurovisie Songfestival in Riga een viertal jaren terug. De band werd van de kopplaats gehouden door Sertab Erener en Urban Trad moest het doen met een respectievelijke tweede plek. Lang hebben we moeten wachten op de opvolger van het derde album Elem, maar eindelijk was het dan zover en Yves Barbieux (singer/songwriter van de band) kondigde een nieuw album aan onder de naam Erbalunga. Het album heeft de titel te danken aan het gelijknamige eilandje in de buurt bij Corsica, waar Yves Barbieux zijn tijd heeft doorgebracht om inspiratie op te doen voor dit nieuwe plaatje. Het resultaat mag er dan ook zijn. Erbalunga bevat maar liefst vijftien nummers, waaronder de twee eerder uitgebrachte singles Diama Den en Sans Garde-fou. Ditmaal heeft Barbieux een andere invalshoek opgezocht. Een themarol spelen namelijk de Oosterse invloeden die je sterk terughoort in de nummers. Zo laat Urban Trad zich ook vertegenwoordigen door Marokkaanse artiesten waaronder Mohammed Al Mokhlis en Ghalia Benali die de Oosterse verwijzingen alleen nog maar kunnen versterken. Natuurlijk gaat dit alles gepaard met de eigen sound die Urban Trad in de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. Denk daarbij aan stevige beats en virtuoze doedelzakpartijen gespeeld door Barbieux zelf. Hoewel dit album veel nieuws bevat, zijn de herkenbare elementen die Urban Trad juist zo goed maakt veelvuldig aanwezig. Dit is hoe 21ste eeuwse wereldmuziek eruit hoort te zien.

Conclusie:
Barbieux heeft zichzelf weer weten te overtreffen met deze geweldige wereldplaat. Hij zoekt de vernieuwing duidelijk op, maar laat de herkenbare elementen van Urban Trad duidelijk weerklinken. Dat maakt deze Erbalunga divers, doch nostalgisch. Urban Trad is en blijft de frisse wind in de wereldmuziek.

Meer >>

Urban Trad..... popblad OOr tipte One o Four, ik kocht het en was verrukt over het enthousiasme wat deze band naar de zilveren schijf wist te verklanken.
Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat ze gingen deelnemen aan het Eurovisie Songfestival. Nog groter werd die verbazing toen ze als outsider heel ver wisten te komen.
En toen bleef het stil.....................

....................bij mij dan, want de band zelf ging gewoon door waar ze mee bezig waren en ik pikte de draad na het songfestival weer op met dit album.
En wat kan ik hier toch weer blij van worden: wat een vreugde straalt dit toch uit. Nee, ik sta hier niet een EO-achtige preek te voeren maar ik meen het als ik zeg dat deze band een welverdiende glimlach op ieders gezicht kan weten te brengen mits je je er voor open zet en mits je ze niet wegzet als 'dat songfestival-bandje' want daarmee doe je ze echt tekort, of beter: daar doe je jezelf mee tekort.
Ik vrees dat veel mensen dat toch al wel doen want de aanhang op deze site is nu niet echt groot te noemen en kent alleen in Justinx een fervent liefhebber die dit niet onder stoelen of banken steekt.
Daar moet verandering in komen en ik wil daar ook graag een duit bij in het zakje doen.
Ga allen mee op avontuur, start met het Marokaans getinte Sans Garde-Fou (Ft Mohammed Al Mikhlis & Ghalia Benali) en laat je vervolgens vele minuten lang verleiden, plezieren, kriebelen, ontroeren en vooral meevoeren naar A Terra en krijg je er geen genoeg van plak er dan nog een extra tripje aan vast in de vorm van Diama Den (Ft N'Faly Kouyate).

Zelf kan ik afsluiten door te zeggen dat ik in dit album een enorme sprong voorwaarts hoor ten opzichte van mijn eerste kennismaking zo'n 8 jaar geleden. Ik besef dat ik in die sprong de groei hiernaar toe heb overgeslagen en ik beloof plechtig dat ik nog even terugwandel naar dat begin en daarmee de rest van de discografie wil ontdekken.
Kerua en Elem...................... here I come