Voxtrot - Voxtrot (2007)

Voxtrot is een bandje uit Austin, Texas en heeft wat EP's op naam staan. Alleraardigste overigens.
Nu is er dus een volwaardig debuut op komst met nieuwe nummers.

Introduction opent de cd met mooie indie-pop. Zoetgevooisde stem, sprankelend gitaarwerk en mooie opbouw. Ik heb het al vaker gehoord, maar daarmee zeg ik niet dat het onaangenaam is. Dit is gewoon prima pop-rock.
Kid Gloves verlaat het indie-pad een beetje en verkent de rock wat meer in de vorm van een vrolijk nummer. Toch moet ik zeggen dat ik de zang nogal aan de magere kant vind, evenals de compositie. Wil ik scherpe pop-rock dan zijn daar zoveel andere bands die dit kunstje net even beter beheersen dan Voxtrot.
Piano opent Ghost en je gaat welhaast denken met Coldplay van doen te hebben. Ook hier is het toch de stem van Ramesh Srivastava die echt tekort schiet. Het geluid is wat iel.
En hoe prima dit nummer verder ook klinkt, het wil niet echt beklijven bij mij. Het 'mist' iets. Ik ervaar geen scherpte of spanning en als het dan gewoon mooi moet zijn kies ik wel voor bands als Saybia of Coldplay die dit beter doen.
Stephen is verre van indie. Dit is gewoon wat melige pop en het begint me nu een beetje te vervelen. De toegevoegde strijkers zijn saai i.p.v. sterk aanvullend, het piano-loopje doet me weinig en de zang, tja daar heb ik al opmerkingen over gemaakt.
Gelukkig willen de heren ons niet laten indutten en raggen we even in de eerste tonen van Firecracker. Daar blijft het verder dan wel weer bij, want het blijkt gewoon een popnummertje te worden. Dit vind ik dan weer aardiger dan de vorige nummers.
Brother In Conflict gaat wat meer The Strokes-kant op. En door dit nummer blijf ik mijn aandacht er dan weer bij houden want bijna waren ze me kwijt. Niet dat dit nu zo hemelbestormend is, maar het rockt lekker weg.
Easy is ook wat scherper en opeens moet ik een beetje aan de zanger van Starsailor denken (alhoewel ik die sterker vind). Easy is een aardig nummertje, maar het doet me verder niet zo heel erg veel. Misschien heb ik dit soort nummers al te vaak gehoord.
Future Pt. 1 is ook redelijk soft en gaat een beetje richting The Thrills. Wat me nu ook opeens te binnen schiet is dat ik The Smiths nergens meer in terug hoor; iets wat op de EP's wel het geval was. Hier is wederom sprake van een sprankelende gitaar. Laat de lente maar komen en zet uw ramen wijd open.
Ook Every Day is luchtig van toon. Waar ik normaal dol ben op strijkers daar vind ik het hier de boel wat te zoet en klef maken. Op zich is het een leuk liedje, maar het huppelt me iets te veel door. Zoals ik al zei: leuk voor een heerlijke lente-dag waar je onbekommerd een boekje in de zon wilt lezen en daar een lekker muziekje voor op de achtergrond bij zoekt.
Real Life Version is een mooie piano-ballad. Maar als je een niet al te sterke zanger hebt is het oppassen geblazen want dan is die stem juist zo belangrijk om zo'n nummer net dat extraatje te geven. En ja hoor: hoe mooi dit nummer ook is, met een krachtiger zanger zou het beter uit de verf gekomen zijn. Jammer.
Single Blood Red Blood mag het debuut-album afsluiten. Ook dit nummer heeft een prima up-tempo maar weet mij nergens echt goed te raken. Het heeft de vrolijkheid van een Kaiser Chiefs, alleen klinkt dit allemaal vlakker. Geen slecht nummer hoor, integendeel, maar het is me net even wat te flauwtjes.
Tja en dan moet er met sterren gestrooid gaan worden. Ik zit een beetje tussen 2,5* en 3* in. Maar als ik heel eerlijk ben moet ik concluderen dat dit album me niet veel doet en moet ik streng zijn. Inderdaad: de 2,5* staat er.