T. Rex - Electric Warrior (1971)

Juist in de simpelheid van deze plaat schuilt haar grote klasse. In eerste instantie deed het me vrij weinig juist door het simpele karakter. De rootsy benadering vereiste bij mij enig geduld maar, dat geduld werd beloond. Langzamerhand groeiden de nummers ze en nu ben ik absoluut een liefhebber. Zowel voor het glamrockgenre als voor het hedendaagse folk en indiesegment moet Electric Warrior enorme invloed hebben gehad. De klagerige zang van Bolan moet zowel op een Johnny Rotten als een Devendra Banhart flinke invloed hebben gehad, om maar lukraak een tweetal namen te noemen.

Ik ben het eens met Herman dat Bowie met deze muziek niet vergeleken dient te worden. Bowie borduurt in deze periode, ondanks zijn Velvet Underground adoratie, verder op de Britse Jaren Zestigpoptraditie (denk aan het wat meer georchestreerde werk van The Who, The Kinks en The Beatles, maar ook en voegt daar een randje van dramatiek, mysterie en weltschmerz aan toe. Bolans eigen achtergrond is meer folkgeorienteerd en vanuit die basis laat hij zich meer inspireren door de tragere rock 'n roll (boogie) uit de jaren vijftig en bijbehorende thema- en dramatiek (je herkent bij tijd en wijle de Be-Bop-a-Lula-snik). De teksten zijn minder intellectualistisch dan die van Bowie, de albums hebben minder een conceptueel karakter en het imago wat Bolan hierbij voor zichzelf heeft gecreëerd is overduidelijk masculinair in tegenstelling tot dat van Bowie dat op z'n minst neigde naar het androgyne. Daarbij wilde Marc Bolan, inmiddels uit zijn anarchistische folkschulp gekomen, ongebreideld opgaan in de aandacht en weelde die het ster zijn met zich mee bracht (de lifestyle waar hij zich het meeste thuis bleek te voelen), een belangrijk kenmerk van de glamrock. Bowie was natuurlijk nog een stuk populairder dan Bolan maar voor hem was dat baroque en dramatische een houding en rol van dat moment en hij zou, vergelijkbaar met Bob Dylan, steeds weer van imago wisselen. Glamrock was behalve een muziekstijl ook een ideale manier van leven, twee voorwaarden die beiden opgingen voor Bolan.

Electric Warrior is imo als geheel nog geen glamplaat. Nummers als Mambo Sun en Life's a Gas maar ook Lean Woman Blues hebben meer een respectievelijk folk(rock) en bluesachtig karakter, ondanks de enigszins dramatische inslag. Bij Get It On (Bang a Gong) en Rip Off is het glamelement weer veel meer aanwezig. Live schijnen de nummers allemaal overgoten te zijn met een glamlaagje, met de nodige strakke outfits en orgastische gitaarsolo's van dien. Vanaf de opvolger van EW, The Slider, kan T. Rex wat mij betreft volledig een glamband genoemd worden.

Voor de liefhebbers, in de Uncut van deze maand staat een artikel gewijd aan T. Rex en in het bijzonder aan Electric Warrior. Een klein verzamelplaatje van jaren vijftig boogie-nummers, die invloed zouden hebben gehad op het wordingsproces van EW, is aan het blad toegevoegd. Best interessant!

“I could have loved you girl
Like a planet
I could have chained your heart
To a star
But it really doesn’t matter at all
No it really doesn’t matter at all
Life’s a gas,
I hope it’s gonna last”

Jammer genoeg bleef het niet duren, want op 16 september 1977, twee weken voor zijn 30ste verjaardag, overleed Marc Bolan in een auto-ongeluk. Zelf reed hij niet, omdat hij daar te bang voor was. Hoe bitter.

Maar voor zijn dood schonk de god van de Glamrock ons nog enkele ijzersterke platen, waaronder deze mijlpaal uit de muziekgeschiedenis. ‘Electric Warrior’ wordt door velen als het eerste Glamrock album beschouwd en ik ben ook die mening toegedaan. De sound van de gitaar, het warme en sfeervolle geluid, de achtergrondkoortjes…alles aan deze plaat ademt de sfeer van Glamrock uit. David Bowie zou een jaar later zijn ‘Ziggy Stardust’-album op de wereld loslaten, maar als we het hem nog zouden kunnen vragen, zou ook hij zijn bewondering voor Marc Bolan niet onder stoelen of banken steken.

Typisch voor de liedjes van Bolan zijn de absurde, maar vrolijke en vaak ook grappige teksten. Vele nummers hebben een hoog ‘feestgehalte’, maar zijn allesbehalve oppervlakkig. Integendeel: dit album zit bomvol emotie.

“Beneath the bebop moon
I want to croon with you
Beneath the Mambo Sun
I got to be the one with you”

‘Mambo Sun’ opent het album met een heerlijk ritme en de kenmerkende zwoele zang van Bolan. Ik raad jullie aan om de teksten er toch eens bij te nemen tijdens jullie luistersessies. Op het eerste zicht lijken ze nergens op te slaan, maar de schoonheid ervan openbaart zich vrij snel. Ik ben dol op de gitaar in dit nummer, en tegen het einde is er ook nog plaats voor een coole solo. Kort samengevat is dit gewoon een sensueel, geil nummer om mee te beginnen.

‘Cosmic Dancer’ neemt meteen een beetje gas terug. Een akoestisch gitaartje en emotionele vocals zijn te horen.

“Is it wrong to understand
The fear that dwells inside a man”

Tekstfragmenten zoals deze geven reeds subtiele hints dat Marc Bolan geen onbezorgde ziel was, ook al zou men dat uit de feestelijk klinkende muziek niet meteen besluiten. Drugproblematiek en andere persoonlijke problemen doorspekten zijn korte leven, en op Pitchfork schreef een recensent het volgende, wat voor mij de essentie van zijn muziek samenvat: ‘This is not simply a man who plays party songs because he wants to: This is a man who plays party songs to fend off darkness.’ Hiervoor dient ‘Electric Warrior’ dus, en wat mij betreft kan dit doorgetrokken worden naar alle muziek: we gebruiken het om de duisternis af te weren.

‘Jeepster’ was een single en je begrijpt meteen waarom: wat is dit een aanstekelijk, catchy nummer. Meeslepend ritme en wederom erg coole lyrics. Mijn mening is dat Bolan op geen enkel nummer een overbodige zin neerpent. Elk woord is van belang hier.

“Just like a car
You’re pleasing to behold
I’ll call you Jaguar
If I may be so bold”

Autometaforen gebruiken om over vrouwen te spreken is iets wat Bolan geregeld deed, en ook dat is best wel geinig.

Bij ‘Monolith’ gaan we weer de rustigere toer op, wat zeker niet slecht is. Op het juiste toestel en met goede boxen zal dit nummer, net als het hele album, erg goed klinken. De productie van Tony Visconti is wat mij betreft dan ook zeer goed geslaagd. Zonder hem had ‘Electric Warrior’ nooit zo ‘glammy’ geklonken. ‘Monolith’ klinkt voor mij als het nemen van een warm bad. De tekst is mysterieus en gewoon erg goed. Je zal merken dat de liedjes van T. Rex ook erg ‘quotable’ zijn, simpelweg door de genialiteit ervan.

‘Lean Woman Blues’ klinkt exact zoals de titel aangeeft: bluesy, en een beetje klagerig. Toch zeker geen valse noot op het album, het hoort er allemaal bij. Opmerkelijk vind ik het enthousiasme en de passie die op elk nummer te horen zijn.

Wat daarna volgt is een wereldhit van formaat. Normaal moet iedereen het nummer ‘Get It On (Bang A Gong)’ ooit al eens gehoord hebben. Weeral een ideaal feestnummer en niet zonder reden een #1 single in vele landen. De gitaarriff…daar kan ik weinig meer over zeggen dan dat het machtig is. Zulke riffs zijn tegenwoordig dun gezaaid.

“You’re built like a car
You got a hubcap
Diamond star halo
You’re built like a car
Oh yeah”

‘Planet Queen’: groovy, cool en uiterst meezingbaar. Ook verbazingwekkend hoe Bolan de vreemde (maar goed klinkende) woordcombinaties uit zijn goochelaarshoed blijft toveren.

‘Girl’ klinkt vrij simpel maar is voor mij weer erg betoverend, dit is de kunst van songwriting volgens mij. Uiteraard zijn er genres die zich hier niet toe lenen, maar in de Glamrock kan dit dus absoluut wel. Geen gecompliceerde arrangementen, gewoon liedjes die met wat improvisatie aan het kampvuur kunnen gezongen worden, of waarmee je een feestzaal plat kan doen gaan.

‘The Motivator’ volgt hetzelfde patroon, en wat ik over de vorige nummers schreef is dus ook perfect van toepassing op dit nummer. Deze muziek is ook niet gemaakt om urenlang geanalyseerd te worden: zet je oren goed open en probeer gewoon de emotie die uit de muziek en de tekst spreekt op te vangen, dan heb je meer dan genoeg gedaan.

Het citaat waarmee ik deze tekst ingeleid heb komt uit het nummer ‘Life’s A Gas’. Geweldige, volle sound en een tekst die me altijd raakt. Ik kan niet verklaren waarom.

Een heel klein puntje van kritiek is dat ik misschien voor een andere afsluiter had gekozen dan het abrupte ‘Rip-Off’. Maar dit is niet zo erg, en wellicht zal er wel een bedoeling achter gezeten hebben. Ik wens jullie enorm veel plezier met deze klassieker en ben benieuwd naar jullie luisterervaringen.


Deze recensie, een tijdje geleden neergeschreven en niet bijzonder diepgaand, is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri

Vandaag nog weer gedraaid. Klassieker, absoluut. De tand des tijds meer dan oki doorstaan. De ultieme T.Rex sound m.i. Prachtig gitaarwerk, zeer fraaie composities, teksten zoals enkel Bolan ze kan verzinnen, ofschoon soms stukken donkerder dan men op het eerste gehoor zou vermoeden. Het was mn eerste plaat überhaupt en die staat er nog altijd. Vinyl ja, en nog goed te beluisteren na de vele vele luisterbeurten. Opener Mambo Sun zo'n typische Bolan boogie beat. Cosmic Dancer dan werkelijk zo ontzettend mooi. Ook tekstueel ja. Jeepster de grote hit, met natuurlijk de classic Get it on, prachtig gitaarwerk en stuwende bas. Was dan ook een geoliëde machine destijds. Andere parels, yes, parels zijn de blues van Lean Woman Blues, Motivator, Life's a gas, Girl, Planet Queen, ja, kortom de hele lp wel. Nogmaals, monumentale plaat toen, nu, 4ever. Opvolger Slider deed het nog eens dunnetjes over. Daarna werd het snel minder, enkel Dandy in the Underworld, die was weer top. En beloofde veel. Bolan had zijn looks en hooks back. Edoch, September '77, damned that tree. Bang zijn zelf te rijden, geen rijbewijs, reed de toenmalige vriendin/vrouw Gloria Jones die ochtend en zat hij juist aan de wrong side of the car. Hoe triest ja. Een talent te vroeg weg gerukt. Wat zou kunnen komen zullen we never weten. Succes zoals in de topjaren denkelijk niet, andere tijden ook maar zoals de Engelsen schreven, he gathered momentum. En zo was het. I love to boogie zeer herkenbaar en top 20 ruim weer.

Cosmic Dancer is wat mij betreft het absolute prijsnummer van deze prettige plaat, met helaas een flinke dissonante toon op het einde in de vorm van Rip Off. Zonder dat nummer had ik best vier sterren kunnen geven. 3,5 is ook niet slecht.