Joachim Witt - Rübezahl (2018)

Chris Harms de zanger van Lord of the Lost heeft voor oudgediende Joachim Witt hetzelfde gedaan als wat Rick Rubin ooit voor Johnny Cash deed. Namelijk ervoor zorgen dat een goede artiest zich op zijn oude dag opnieuw uit weet te vinden door een geweldig album te produceren.

Johnny Cash had Hurt en Joachim Witt komt hier met Mein Diamant. Een van de mooiste Duitstalige nummers die ik ooit heb gehoord. De zelfbenoemde Herr der Berge klinkt hier breekbaar en doorleefd en laat horen hoe mooi levenservaring in een stem naar voren kan komen. Denk nu niet dat Joachim Witt oud en versleten is. Sterker nog Herr Witt levert met Rübezahl zijn zwaarste, donkerste en meest Heavy plaat af.

In Nederland is de man alleen bekend van hitjes als Goldener Reiter en wellicht Die Flut wat hij ooit samen zong met Peter Heppner van Wolfsheim. Maar in vergelijking daarmee klinkt Rübezahl vele malen grootser en bombastischer. Het tempo van de nummers ligt laag. De elektronica is ingeruild voor zware gitaren en de teksten van Witt zijn scherp en bezwerend.

Witt bestookt zijn luisteraars met levenswijsheden, bezingt de schoonheid van de natuur en toont zich zeer geëngageerd. Quo Vadis, Wofür du Stehst en ook Ich Will Leben zijn stuk voor stuk krachtige statements.

Het beste komt Witt echter uit de verf in zijn melancholische momenten zoals in Wenn der Winter Kommt en het al eerder genoemde Mein Diamant

Als extra toetje is er nog Jeanny de cover van Falco die Witt als bonus track heeft opgenomen ter nagedachtenis aan het overlijden van Falco. De cover is zeer verdienstelijk en zelfs de pompeuze operazanger MajorVoice toont zich hier op zijn best.

Alles bij elkaar is Rübezahl een spectaculair album geworden van een artiest die gekenmerkt wordt door vele gezichten maar op zijn oude dag eindelijk een geluid heeft gevonden dat helemaal bij hem past. Dit werd nog eens extra onderstreept toen Witt vorig jaar opnieuw samen met Chris Harms de opvolger Joachim Witt - Rübezahls Rückkehr (2020) uitbracht. Een album dat misschien nog wel wat zwaarder uitvalt en laat zien dat een artiest op leeftijd nog altijd in staat is om bijzonder relevante en actuele platen te maken.

Elke liefhebber van een pure brok melancholie die geen bezwaar heeft tegen Duitse teksten is verplicht om dit aan te schaffen. Voor mij was dit in ieder geval een grote ontdekking die ik nog altijd koester.

Prachtige plaat!