Ronnie Flex - Nori (2018)

"Mijn naam het is Nori, geen Ronnie meer", zong hij al op Rémi-track 'Opgekomen' uit 2017, de grootste "banger" - zoals ze dat noemen - op die plaat. Een plaat die het bij mij nog steeds behoorlijk goed doet vanwege de opvallende (relatieve) 'kwetsbaardheid' in de lyrics. Peter van der Vorst in RTL Boulevard: "Normaal gaat het in dit soort muziek alleen maar over geld en vrouwen, maar hoe vaak hoor je een rapper nog bescheiden iets vragen als 'Mag ik even in je leven zijn'?".

Op zijn nieuwste release, "Nori", gaan de teksten weer voornamelijk over "money en bitches". Kwetsbaarder dan de zin "Ik was allang al dom maar nu ben ik nog dommer" uit het nummer '100' gaat het op dit album misschien niet, en dat was misschien wel te verwachten. Afgelopen oktober kondigde Ronnie Flex namelijk al aan dat dit project meer richting het 'trap' genre zou gaan. Oorspronkelijk gingen de teksten in dit rapgenre voornamelijk over drugs - en ook al heeft Ronnie Flex aangegeven gestopt te zijn met het roken van wiet, rapt hij er nog wel vaak genoeg over op dit album.

De nummers zijn geproduceerd door verschillende producers waaronder Ronnie Flex zelf. Daarna zijn de 13 nummers door DJ Waxfiend geremixt waardoor de nummers vloeiend in elkaar overvloeien: soms hoor je tegen het eind van een nummer alvast een melodietje opkomen wat in het volgende nummer een prominentere rol heeft. Ik vind het een fris effect geven waarbij het album toch een coherente sound behoudt terwijl de sfeer van verschillende nummers geregeld vrij abrupt omslaat. Ook keren elementen uit het album Rémi terug op deze plaat. Niet alleen qua sound: sommige zinnen of thema's lijken ook vrijwel één-op-één terug te komen. Zo is de melodie van openingsnummer 'Saus' zelfs identiek aan die van 'Opgekomen'. Aanvankelijk vond ik dat storend, maar na enkele luisterbeurten vind ik het interessanter worden om Ronnie's Dr. Jekyll en Mr. Hyde - Rémi en Nori - met elkaar te vergelijken.

Op dit album vind ik vooral de eerste 6 nummers lekker toegankelijk. Het nummer 'Non Stop' had misschien zo op zijn vorige plaat gepast. Hij zingt zelfs "Ik ben een verlaten kind", verwijzend naar de vondeling Remi uit het boek 'Alleen op de wereld' waar Flex zijn vorige plaat aan vernoemde. De "banger" op dit album komt al vroeg: 'Kan niet kiezen', waarop hij bijna agressief tegen zijn 'haters' schreeuwt. 'Wow' en '4/ 5' klinken fris en speelser. Na 'Wat is love' wordt het geheel wat rauwer en begrijp ik waarom Ronnie Flex heeft gezegd dat dit album "voor de echte liefhebbers" is, en dat zijn volgende plaat (verwacht in september) weer een popalbum wordt met "een en al hits".
Desondanks vind ik dit album lang niet zo ontoegankelijk als hij me wil laten geloven; op nummers 10 en 11 (Geekin' en Nori) na. '2 Cups' en 'Ik zou niet weten' trek ik persoonlijk ook wat minder, maar dat komt vooral door de gastvocalen op die tracks.