Dez Mona - Moments of Dejection Or Despondency (2007)

Vrijdag ging ik naar de platenzaak voor de nieuwe Saybia, maar ging er ook weg met deze plaat.
Hij stond daar hooggenoteerd in de luisterpaal dus gaf het luisterkans. De muziek begon en ik zakte bijna van mijn stoel. Ik wist niet wat me overkwam. Wat een geluid, wat een emotie en wat een kracht. Dez Mona is de vlaamse Anthony, alleen dan met een lager stem geluid, wat mij iets beter in het oor ligt. Qua instrumenten komt het deels overeen, maar Dez Mona maakt schitterd gebruik van de accordion om nummers net dat beetje extra emotie mee te geven.. Ik ben er nog niet uit wat de score wordt, maar zeker boven de 4..

Ik kwam deze cd ook tegen in de luisterpaal (in diverse cd-winkels, Velvet, Plato, Sounds, is hij daarin te vinden dus dat viel op).
Ook had ik hem al eens eerder vluchtig beluisterd. Ik weet het nog steeds niet. Twee verschillende dagen en beide keren toch niet meegenomen. Heel vaak blijken dit soort twijfelgevallen later grote favorieten te worden dus ik ga het een volgende keer weer proberen.
Mij deed de stem en ook muziek erg aan Marianne Faithfull denken.
Absoluut een love it or hate it stem. Vooralsnog ben ik er niet uit: toch iets te veel vocale acrobatiek denk ik, zelfs voor mij too much .
Antony wordt inderdaad genoemd, Gavin Friday, Dresden Dolls en ook Zita Swoon las ik ergens. Misschien moet ik het gewoon aanschaffen en dan maar zien...... want allen zijn dit namen die ik erg hoog heb zitten.
Twijfel alom.

Soms moet je gewoon niet zeuren en jezelf een schop onder je kont verkopen. Hoezo altijd maar op veilig spelen? Gewoon doen heeft in het verleden geen windeieren gelegd. Gewoon lekker 'retro' doen en dit cdtje kopen en meenemen uit de winkel om vervolgens thuis te luisteren; luisteren tot het tot je door weet te dringen. Laat zanger Gregory Frateur maar zijn best doen bij je naar binnen te sluipen. Laat de band je maar opzwepen met alle passie die ze hebben.
En is dat gelukt?
Jazeker dames en heren. Op de 'retro-tour' gaan door toch maar een cd mee te nemen uit de winkel en thuis maar zien hoe het uitpakt heeft weer zijn vruchten afgeworpen. Niet eerst een aantal keren d.m.v. een mp3 beluisteren. Doen! Kopen, en dan maar zien.
En dat 'doen' gaat ook op voor Dez Mona zelf: de passie en het zweet druipt er van af.
De band kronkelt en wroet. Ze weten je langzaam aan te bezweren d.m.v. Kurt Weill en Astor Piazolla-achtige nummers. Dat Frateur soms over het randje gaat past perfect bij deze muziek die geschikt lijkt te zijn voor gitzwarte nachten waar je moederziel alleen achter je lege glas de ruimte instaart en moedeloos wordt van alle leed en ellende op deze wereld. Maar probeer dit ook gewoon eens op klaarlichte dag! Het werkt dan ook. Niks vals sentiment of gewauwel over lege glazen en donkere nachten. Dan zijn het betoverende klanken die je soms keihard wakker schudden. Marianne Faithfull, Pavlov’s Dog, Gavin Friday: je kunt het er allemaal in terug horen evenals jazz, tango, en chanson.
Ik snap dat sommigen hier ook Zita Swoon in horen (en dan met name in de begintijd toen zij nog Moondog Jr heetten). Ik snap de vergelijkingen met Antony & The Johnsons. Maar worden die er eigenlijk niet bij heel veel muziek bij gesleept tegenwoordig?
Ik snap het wel, maar vind het niet nodig: Dez Mona kan het alleen heel goed af. Het is zoals ik al eerder zei 'Love it or Hate it' en ik voeg me dan nu definitief bij 'Love it' en hoop stiekem dat dit meer en meer op me in weet te groeien wat ik eigenlijk wel verwacht.
Hoogtepunt? Het met Sjoerd Bruil gezongen Flawless Daughter.

Dez Mona met Moments of Dejection Or Despondency: bijna om bang van te worden.....

Moooooiiiiiiiiiiiiiiii !!!!!!

Ik luister nu voor de eerste keer en ben nog niet eens halverwege de plaat, maar dit is super, dit is mooi, ontroerend, vervreemdend, intrigerend, angstaanjagend, gevoelig, verrassend..... Nou, ik kan nog van alles bedenken, maar het is in ieder geval zeer en zeer de moeite waard.

Eerste referenties waren: Tom Waits die het met Antony heeft gedaan. Het croonerige en barmuziekachtige van Waits, met de gevoeligheid en zangerigheid van Antony. Een hoog zingende Waits, een laag zingende Antony. Melodieus, freakerig, knerpend... Marianne Faithful, Zita Swoon... Dat alles schiet door mijn gedachten. En daarin blijk ik niet uniek, want bovenstaande medeluisteraars hebben dit reeds opgemerkt.

O ja, jazzy is het ook. Ik nok met tikken want ik wil me weer overgeven aan Dez Mona.

(Ik kan nu nog geen sterren geven, maar Dez Mona vliegt rechtstreeks op een 4,5* af.)

Niet rechtstreeks die 4,5* maar via een openingsbod van 4* is er nu ook bij mij een halfje bij gekomen.
Dit album kruipt genadeloos onder je huid en pint zich daar finaal in vast.

en ja hoor..... 4,5* minstens!

kandidaat beste plaat van 2007! nu een paar keer gedraaid en nog steeds betoverd en ontgoocheld. is dit een vlaamse band? behoort dit straks tot de Nederlanden zodra Vlaanderen zich bij ons heeft aangesloten? en dan zo'n wereldklasse.

ik ben echt van mijn a propos van deze plaat. Dez Mona pakt je in als een verleidende duivel. durf je je eraan over te geven? als je dat eenmaal doet dan word je vervuld van deze emotionele, tergende, diabolische muziek. dan wordt zelfs het gejank en gegil op de hidden track mooi.

ben ik betoverd, gehypnotiseerd, geindoctrineerd? ik denk het wel. Dez Mona heeft me te pakken en laat me voorlopig niet meer los.

Ik heb Dez Mona 2 jaar geleden op Crossing Border gezien en was niet meteen verkocht. Vond het nogal cabaret (op zijn Duits dan). Maar gedurende het optreden werd het steeds stiller in de zaal en hadden veel mensen een brok in de keel, waaronder ikzelf niet in het minst. Het is duidelijk muziek die je even moet laten rijpen, maar het grijpt je naar de keel en laat je niet meer los. Ik ben zeer benieuwd naar deze cd en zo te lezen worden alle verwachtingen compleet ingelost.

Dat klopt wel ja. Ik ben aardig wat gewend voor wat betreft moeilijke stemmen en deze muziek heeft altijd wel in mijn straatje gelegen en toch kost het bij mij ook tijd, maar dan krijg je er wel wat voor terug!
Dit kruipt genadeloos onder je huid en laat je echt niet los. Het bijt zich in je vast en de hypnose is compleet. Per draaibeurt begrijp ik dit telkens een beetje beter en vind ik het mooier worden. Het gaat tergend langzaam....
Doordat ik blijkbaar wat gewend ben kon ik al beginnen met 4 sterren (nu 4,5), maar ik kan me goed voorstellen dat anderen er nog langer over doen.

ik denk dat dit voor mij wel eens de beste release van 2007 kan worden. er gaat zoveel kracht en gevoel en emotie van deze muziek uit. daar ben ik nogal gevoelig voor. en vergeleken met bijv Rufus W stel ik bij deze plaat die ongecontroleerdheid zeer op prijs. Rufus geeft me ook de rillingen, maar hier zit nog iets extra's aan. het is muziek die eigen prive had moeten blijven, alsof je een onbedoeld kijkje in iemand gevoelsleven krijgt. zelfde gevoel als ik met Antony had. Ook toen helemaal van de wereld/van de kaart van geweest. zoiets....

Antwerpenaren maken plaat van het jaar

Een enkele keer, hooguit een keer of twee in een jaar en soms weer een heel jaar niet, blaast een plaat je echt van je stoel. In mijn geval gaat het dan bijna altijd om platen die een glimp van geniale gekte hebben weten te vangen, muziek die aantrekt en afstoot tegelijkertijd. Muziek waaraan je moet wennen, maar waaraan je je eigenlijk ook subiet gewonnen geeft.

Robert Wyatt, Tim Buckley, Jeff Buckley, Antony & the Johnsons, Patrick Wolf, dat zijn zo van die geniale gekken die een geheel eigen muzikale wereld bouwen rondom hun persoonlijke merkwaardigheden, hun persoonlijke belevingswereld, hun persoonlijke levensverhaal. Zij geven je meteen het gevoel dat wat zij zingen diep doorleefd is en niet bedacht. Heb je hun liedjes eenmaal gehoord, dan laten die je niet meer los.

De Antwerpse band Dez Mona kan moeiteloos in dit rijtje worden geschaard. Zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts hebben enkele muzikanten bij elkaar gezocht waardoor een unieke mengeling ontstaat van singer-songwriter, kroegmuziek, tango, chanson, jazz. Met in de hoofdrollen de zeer opmerkelijke, gekwelde zang, piano, contrabas, accordeon en drums. Bijzondere bijrol is er voor de prachtige tenorsax-solo op Murderers home.

De zang van Frateur is de belangrijkste reden dat rijtje referenties te noemen. Ook deze Belg heeft een geheel eigen wijze van zingen die de muziek flink extra zeggingskracht geeft. Frateur heeft deze androgyne, knijperige manier van zingen zichzelf aangeleerd. Hij zocht bewust een zanggeluid dat het beste paste bij de emotie en het gevoel dat hij wilde overbrengen.

De bandnaam is afgeleid van Desdemona, de tragische figuur uit Shakespeares toneelstuk Othello. In dat stuk jut Iago iedereen op en zet personen tegen elkaar op. Uit wraak voor een misgelopen promotie maakt hij Othello wijs dat diens vrouw Desdemona hem ontrouw is. Dankzij de slinkse insinuaties en suggesties van Iago gaat Othello de leugen geloven. In zijn diepe verdriet brengt hij zijn eigen vrouw vervolgens om het leven.

Dit diep doorleefde drama klinkt door in Dez Mona's muziek. Met originele middelen - de onconventionele instrumenten, de uiteenlopende stijlen - bouwt de band op deze plaat een emotionele achtbaan, waar je niet onaangedaan uitstapt als de laatste track is afgelopen. Sterker nog, als toetje (de hidden track) gaat de emotie- en agressiemeter nog eventjes op twaalf en giltschreeuwt Frateur de plaat uit.

Het is ongelooflijk hoe deze muziek klinkt als een kruising tussen de emosound van Antony en de kroegmuziek van Tom Waits, pathetisch en rauw tegelijkertijd. Bijzonder is verder die mengeling van jazz en rock, waarbij ook de tango-stijl accordeon er lustig op los rockt. Moments of dejection or despondency is gedurfd, vernieuwend, aangrijpend, afwisselend, gevoelig, doorwrocht en prachtig en professioneel uitgevoerd. Ik geef 'm vijf sterren. Deze plaat heeft eeuwigheidswaarde en de tijd zal leren hoe goed ie werkelijk is. Tot die tijd: plaat van het jaar 2007.

Heel erg mooi geschreven Martin en hoogste tijd dat meer mensen dit album gaan oppikken!

Dit is een erg merkwaardige plaat. Toen ik het eerst hoorde vond ik het behoorlijk harde koek om me in vast te bijten. De stem vond ik iets te schel en te scherp.
Na een paar dagen begon ik het album dan te waarderen. Wat me zo aanspreekt is de nadruk die gelegd wordt op de vocals. Of misschien juist niet maar springt die er wel bovenuit door zijn speciaalheid.
De muziek neigt naar die van Anthony en ik legde eveneens de link met Stef Kamil van Moondog Jr.. Tom Waits link ik hier dan niet mee. Integendeel; Gregory Fratteur heeft eerder een erg scherpe semihoge stem terwijl je bij Waits een diepe schorre stem zal horen. De enige link die ik totnu toe tussen de twee kan leggen is dat ze beide mannelijk geaard zijn en zingen.
Verder zou ik willen verwijzen naar een link met bespreking van Moments of dejection or despondency die me erg ligt. Let goed op die laatste zin. Dit is een mooie essentie. Kwadratuur is een goede site trouwens voor mensen die een goede bespreking willen van een (recent) album.

http://www.kwadratuur.be/releases.php?id=3445

Moest ik het nog niet hebben laten blijken: "ik vind dit een schitterende plaat."
In november treed Dez Mona op in de Ancien Belgique. Allen daarheen. Ik zie jullie daar.

Ik denk ook niet aan Waits vanwege zijn stem, maar soms wel vanwege de stijl van de muziek.

Weet je aan welke belgische groep dit me deed denken: Venus. Ik vind ze qua zangstijl en opbouw soortgelijk hoewel Venus meer neigt naar het rockgenre. Schitterende groep trouwens.

Gisteren een kort optreden gezien van deze heren. Ik moet zeggen aangenaam verrast te zijn. Sterke nummers en een zeer charismatische zanger. Nu en dan iets te theatraal, wat mij betrefd. Maar de wat verstilde nummers die voornamelijk met accordeon werden begeleid waren erg mooi.

Vervolgens het album beluisterend heb ik heel sterk het: "net niet" gevoel. Wel heel bijzonder dit. De moeite waard voor mensen die niet afschrikken van een vervreemde stem en apparte manier van zingen.

Een klein minpuntje van het album vind ik dat bijna alle nummers naar het einde toe naar eenzelfde climax leiden. Soms kan ik dat begrijpen want het is ook erg knap dat die stem op het einde van een nummer hevig uitbarst. Toch mag de groep er niet te veel mee overdrijven.

Ik merkte dit fenomeen eveneens in een dEUS-plaat. Maar ik weet niet meer of het WCS of In a Bar under the sea was. Dat stoorde enorm vond ik. Elke keer als een nummer ten einde liep barste de hel hevig los. Het kwam over als een soort van amaturistisch rockbandje.

Groepen als Dez Mona moeten in staat zijn bij hun volgende cd nummers te steken die ook een andere vorm van opbouw hebben. Nummers kunnen in het begin krachtig zijn en nadien verwateren. Of in het midden, het maakt al niet uit.

Misschien viel het me op door de manier waarop ze geordent zijn. In het begin drie opeenvolgende nummers met die eigenschap. Het effect gaat misschien ook meer verloren door heel de plaat er van vol te zetten. Eén à twee van dat soort nummers op een vrijwel neutrale plaat en de luisteraar is van de kaart. Kan leuk effect veroorzaken.

Maar mijn vijf blijft gelden.

Inclusief Dez Mona avatar

Nu paar maand verder na mijn eerste luisterbeurt en nog steeds ligt deze heerlijke plaat geregeld in mijn cdspeler.. Het overdonderende is ervan af, maar er is een soort magie overgebleven die mij gelijk pakt bij de eerste noot. Ik merk ook dat op de raarste momenten de muziek van Dez Mona spontaan in mijn hoofd begint als ik iets meemaak. Zoals ook van de week toen ik in Amersfoort langs de gracht liep in een regenbui een uurtje of 11.. ik keek richting een lantaarnpaal en zag de regendruppels vallen.. Spontaan komen de eerste noten van Arid Song in mij naar boven.. Puur melanchoniek.. En dat is voor mij genieten

Dit is echt genieten! Had er nooit van gehoord en ben na goeie recensies even langs de website gesurft, na anderhalf liedje meteen richting platenboer doorgesurft en nu de trotse eigenaar van de mooiste plaat die dit jaar in de Benelux (en ver daar buiten) gemaakt is!

Mooiste plaat van 2007 met Marissa Nadler als goede tweede!

Berichten over live-verrichtingen verplaatst naar Dez Mona

geniaal plaatje... één van de beste belgische producties van de laatste jaren. moest dez mona een amerikaans product met een goeie marketingmachine zijn waren ze minstens zo groot als antony, met of zonder johnsons

Ze traden vandaag op tijdens de Zomer Park Feesten in Venlo, en het beviel me zeker. Ik weet nog niet zeker of ik deze CD wel zal kopen, want ze speelden een paar fantastische nummers, maar de wat rustigere gedeeltes deden me toch wat minder. Hmm, een twijfelgevalletje, maar toch denk ik dat ik 'm wel aan zal schaffen, uiteindelijk.

gewoon.... wauw!

hun ooit is live gezien en toen vond ik het op het begin vooral raar en halverwege vond ik het gewoon briljant...

en dat is dit album ook, geweldige muziek en fantastisch wat hij allemaal met ze stem kan!

Stoort niemand zich aan dat steenkolen-engels? Dat vind ik de sfeer goed verpesten. Als de heren de volgende keer een professionele vertaler in dienst nemen ligt natuurlijk wel een klassieker op de loer.

neen, daar stoor ik me niet aan

ik wentel me enkel in de prachtmuziek die ze op dit album creeren. een soortement mix vam chanson, waits, antony en zijn johnson en een lichte vorm van cabaret. ook live zeer de moeite!

Als jazz-fan ligt het niet voor de hand om de muziek van ‘Dez Mona’ te smaken. De bezetting mag dan wel eerder jazzy aandoen, dat wil nog niet zeggen dat ‘Moments of Dejection Or Despondency’ effectief voldoet aan de parameters die jazz maken tot wat het is.

De discussie over het al dan niet hoeft echter niet gevoerd te worden; het label jazz is een etiket waar men zich vragen bij kan stellen, maar in se gaat dat niemand aan. Wat meer aandacht verdient is immers het klankenspectrum van deze formatie, dat opgebouwd is uit het heftige contrast tussen de ijzingwekkende stem van Gregory Frateur enerzijds en de verschroeiende folky insteek van Roel Van Camp (accordeon), om nog maar te zwijgen van de bluesy bijdrages door Bram Weijters (piano) anderzijds.

Het is de ontmoetingsruimte van deze verschillende werelden, vermengd met de passie voor drama (die inderdaad diep geworteld zit in al wat ‘Dez Mona’ produceert, daarvan getuigend hun nieuwe theater-tournee in samenwerking met de literatuur-commisie Behoud de Begeerte), dat dit album tot een unicum maakt in de Belgische muziekscène.
Verrukkelijk triestig...

Nieuwe Dez Mona komt eraan!