Dez Mona - Moments of Dejection Or Despondency (2007)

Soms moet je gewoon niet zeuren en jezelf een schop onder je kont verkopen. Hoezo altijd maar op veilig spelen? Gewoon doen heeft in het verleden geen windeieren gelegd. Gewoon lekker 'retro' doen en dit cdtje kopen en meenemen uit de winkel om vervolgens thuis te luisteren; luisteren tot het tot je door weet te dringen. Laat zanger Gregory Frateur maar zijn best doen bij je naar binnen te sluipen. Laat de band je maar opzwepen met alle passie die ze hebben.
En is dat gelukt?
Jazeker dames en heren. Op de 'retro-tour' gaan door toch maar een cd mee te nemen uit de winkel en thuis maar zien hoe het uitpakt heeft weer zijn vruchten afgeworpen. Niet eerst een aantal keren d.m.v. een mp3 beluisteren. Doen! Kopen, en dan maar zien.
En dat 'doen' gaat ook op voor Dez Mona zelf: de passie en het zweet druipt er van af.
De band kronkelt en wroet. Ze weten je langzaam aan te bezweren d.m.v. Kurt Weill en Astor Piazolla-achtige nummers. Dat Frateur soms over het randje gaat past perfect bij deze muziek die geschikt lijkt te zijn voor gitzwarte nachten waar je moederziel alleen achter je lege glas de ruimte instaart en moedeloos wordt van alle leed en ellende op deze wereld. Maar probeer dit ook gewoon eens op klaarlichte dag! Het werkt dan ook. Niks vals sentiment of gewauwel over lege glazen en donkere nachten. Dan zijn het betoverende klanken die je soms keihard wakker schudden. Marianne Faithfull, Pavlov’s Dog, Gavin Friday: je kunt het er allemaal in terug horen evenals jazz, tango, en chanson.
Ik snap dat sommigen hier ook Zita Swoon in horen (en dan met name in de begintijd toen zij nog Moondog Jr heetten). Ik snap de vergelijkingen met Antony & The Johnsons. Maar worden die er eigenlijk niet bij heel veel muziek bij gesleept tegenwoordig?
Ik snap het wel, maar vind het niet nodig: Dez Mona kan het alleen heel goed af. Het is zoals ik al eerder zei 'Love it or Hate it' en ik voeg me dan nu definitief bij 'Love it' en hoop stiekem dat dit meer en meer op me in weet te groeien wat ik eigenlijk wel verwacht.
Hoogtepunt? Het met Sjoerd Bruil gezongen Flawless Daughter.

Dez Mona met Moments of Dejection Or Despondency: bijna om bang van te worden.....

Antwerpenaren maken plaat van het jaar

Een enkele keer, hooguit een keer of twee in een jaar en soms weer een heel jaar niet, blaast een plaat je echt van je stoel. In mijn geval gaat het dan bijna altijd om platen die een glimp van geniale gekte hebben weten te vangen, muziek die aantrekt en afstoot tegelijkertijd. Muziek waaraan je moet wennen, maar waaraan je je eigenlijk ook subiet gewonnen geeft.

Robert Wyatt, Tim Buckley, Jeff Buckley, Antony & the Johnsons, Patrick Wolf, dat zijn zo van die geniale gekken die een geheel eigen muzikale wereld bouwen rondom hun persoonlijke merkwaardigheden, hun persoonlijke belevingswereld, hun persoonlijke levensverhaal. Zij geven je meteen het gevoel dat wat zij zingen diep doorleefd is en niet bedacht. Heb je hun liedjes eenmaal gehoord, dan laten die je niet meer los.

De Antwerpse band Dez Mona kan moeiteloos in dit rijtje worden geschaard. Zanger Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts hebben enkele muzikanten bij elkaar gezocht waardoor een unieke mengeling ontstaat van singer-songwriter, kroegmuziek, tango, chanson, jazz. Met in de hoofdrollen de zeer opmerkelijke, gekwelde zang, piano, contrabas, accordeon en drums. Bijzondere bijrol is er voor de prachtige tenorsax-solo op Murderers home.

De zang van Frateur is de belangrijkste reden dat rijtje referenties te noemen. Ook deze Belg heeft een geheel eigen wijze van zingen die de muziek flink extra zeggingskracht geeft. Frateur heeft deze androgyne, knijperige manier van zingen zichzelf aangeleerd. Hij zocht bewust een zanggeluid dat het beste paste bij de emotie en het gevoel dat hij wilde overbrengen.

De bandnaam is afgeleid van Desdemona, de tragische figuur uit Shakespeares toneelstuk Othello. In dat stuk jut Iago iedereen op en zet personen tegen elkaar op. Uit wraak voor een misgelopen promotie maakt hij Othello wijs dat diens vrouw Desdemona hem ontrouw is. Dankzij de slinkse insinuaties en suggesties van Iago gaat Othello de leugen geloven. In zijn diepe verdriet brengt hij zijn eigen vrouw vervolgens om het leven.

Dit diep doorleefde drama klinkt door in Dez Mona's muziek. Met originele middelen - de onconventionele instrumenten, de uiteenlopende stijlen - bouwt de band op deze plaat een emotionele achtbaan, waar je niet onaangedaan uitstapt als de laatste track is afgelopen. Sterker nog, als toetje (de hidden track) gaat de emotie- en agressiemeter nog eventjes op twaalf en giltschreeuwt Frateur de plaat uit.

Het is ongelooflijk hoe deze muziek klinkt als een kruising tussen de emosound van Antony en de kroegmuziek van Tom Waits, pathetisch en rauw tegelijkertijd. Bijzonder is verder die mengeling van jazz en rock, waarbij ook de tango-stijl accordeon er lustig op los rockt. Moments of dejection or despondency is gedurfd, vernieuwend, aangrijpend, afwisselend, gevoelig, doorwrocht en prachtig en professioneel uitgevoerd. Ik geef 'm vijf sterren. Deze plaat heeft eeuwigheidswaarde en de tijd zal leren hoe goed ie werkelijk is. Tot die tijd: plaat van het jaar 2007.

Als jazz-fan ligt het niet voor de hand om de muziek van ‘Dez Mona’ te smaken. De bezetting mag dan wel eerder jazzy aandoen, dat wil nog niet zeggen dat ‘Moments of Dejection Or Despondency’ effectief voldoet aan de parameters die jazz maken tot wat het is.

De discussie over het al dan niet hoeft echter niet gevoerd te worden; het label jazz is een etiket waar men zich vragen bij kan stellen, maar in se gaat dat niemand aan. Wat meer aandacht verdient is immers het klankenspectrum van deze formatie, dat opgebouwd is uit het heftige contrast tussen de ijzingwekkende stem van Gregory Frateur enerzijds en de verschroeiende folky insteek van Roel Van Camp (accordeon), om nog maar te zwijgen van de bluesy bijdrages door Bram Weijters (piano) anderzijds.

Het is de ontmoetingsruimte van deze verschillende werelden, vermengd met de passie voor drama (die inderdaad diep geworteld zit in al wat ‘Dez Mona’ produceert, daarvan getuigend hun nieuwe theater-tournee in samenwerking met de literatuur-commisie Behoud de Begeerte), dat dit album tot een unicum maakt in de Belgische muziekscène.
Verrukkelijk triestig...