Jonathan Davis - Black Labyrinth (2018)

Is 'rock/metal' er tijdelijk boven gezet, of is al bekendgemaakt dat het inderdaad die kant op gaat? Zou me wel verbazen en ook een beetje tegenvallen, want hij is van de band degene die het minst met metal heeft. Ik zou eerder een sfeervol soundtrack-achtig album verwachten. Beetje The Cure erdoorheen, dat soort werk.

Edit: Helemaal de teaser over het hoofd gezien. 'Metal' lijkt inderdaad niet passend, al klinkt het wel wat directer en meer Korn-light dan ik had verwacht.

Vrij sterk album waarvan ik vooral de Oosterse invloeden,die in sommige nummers de kop op steken wel kan waarderen.Met name Final days en Basic needs zijn mede hierdoor prima nummers.
Verder niet al te veel verassingen al is het songmateriaal waarmee Jonathan Davis hier voor de dag komt van een degelijk tot goed niveau.Ook biedt Black Labyrinth genoeg afwisseling,al had de het geluid voor mij nog wel wat verder van de Korn sound mogen afdrijven.
Desondanks een zeer aardig album.

Als groot liefhebber van Korn keek ik uit naar Jons debuutalbum - toch het meest experimenteel ingestelde bandlid. Het resultaat, dat ruim een decennium op de planken lag, is erg teleurstellend. Het klinkt totaal niet experimenteel, maar is gewoon een ietsjes lichtere uitvoering van Korn met vervelende instrumentatie doorspekt met erg gemaakt klinkende niemendalletjes.

Bovendien heeft het materiaal vooral liggen verstoffen, in plaats van als goede wijn liggen rijpen. Dat Korn zelf in de tussentijd wél geslaagde experimenten aanging, maakt het contrast des te groter tussen kwalitatieve hoofdband en weinig interessant zijprojectje.

Heel jammer. Live op Rock am Ring jaren geleden klonk hij solo veel interessanter, toen hij vooral Queen of the Damned-nummers en alternatieve Korn-cuts liet horen.

Eerste soloalbum van meneer Davis, zanger van Korn. Het klinkt als... een iets meer experimentele versie van Korn. Sporadisch wordt er flink gebeukt, zoals in het opgefokte Everyone, maar overwegend is het songmateriaal vrij subtiel, met veel oosterse invloeden en electronische elementen. Echt verrassend is het album niet, daar is het materiaal te gewoontjes voor, maar Davis blijft een machtige strot hebben en de songs zijn degelijk genoeg om de volle lengte te blijven boeien.