Let's Eat Grandma - I'm All Ears (2018)

Kleine meisjes worden groot. De fantasie en onschuld worden langzaam verdreven door relationele kwesties en sociale probeersels van jongvolwassenen. De wereld wordt reëler. Het nieuwe album, I'm All Ears, van Jenny Hollingworth en Rosa Walton onder de naam Let's Eat Grandma vormt het synoniem voor die ontwikkeling. Daar waar hun debuutplaat I, Gemini uit 2016 nog werd gekenmerkt door een dystopische sprookjeswereld vol bange prinsesjes, ligt de focus nu meer bij henzelf en in het hier en nu. Minder speciaal wordt het er echter niet om.

De muziek van Let's Eat Grandma laat zich het best omschrijven als elektronische dreampop. Ook I'm All Ears valt onder die categorie. Het is grotendeels catchy, swingend en gemakkelijk om mee te zingen. De liedjes, echter, voldoen niet aan de standaard songformule van de popwereld (als die al bestaat) en daarmee bevinden Hollingworth en Walton zich op een bijzonder scheidsvlak. Het voelt aan als pop waarbij iets niet klopt; het is unheimlich, bij gebrek aan een beter Nederlands woord dat deze lading goed dekt. Er zit altijd een onheilspellende laag over de fijne muziek heen. Daardoor is de luisterervaring op een goede manier onrustig en spannend. Je weet dat je luistert naar iets dat niet zo mooi is als het zichzelf presenteert.

Mijn verdere recensie hier:
Let's Eat Grandma - I'm All Ears - nieuweplaat.nl

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Let's Eat Grandma - I'm All Ears - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rosa Walton en Jenny Hollingworth uit het Britse Norwich zijn bevriend sinds de kleuterklas en maken muziek sinds de brugklas. Op hun veertiende werd de wat melige naam Let’s Eat Grandma bedacht voor hun gezamenlijke muziekproject en twee jaar geleden verscheen het debuut van de destijds pas 17 jaar oude Britse muzikanten.

I, Gemini vond ik twee jaar geleden een buitengewoon fascinerende plaat, die absoluut liet horen dat Rosa Walton en Jenny Hollingworth over heel veel talent beschikken, maar het kwam er wat mij betreft nog niet helemaal uit. De songs van het tweetal sprongen wel erg van de hak op de tak, de stemmen van de twee Britse tieners klonken wel erg meisjesachtig en hier en daar vond ik het net wat te gekunsteld. De minpunten wogen voor mij uiteindelijk niet op tegen de eigenzinnigheid en het avontuur op het debuut van Let’s Eat Grandma, maar de belofte van het Britse tweetal was overduidelijk.

Rosa Walton en Jenny Hollingworth naderen inmiddels de twintig en hebben kunnen profiteren van alle lof die ze wisten te oogsten met hun debuut. Voor de tweede plaat van Let’s Eat Grandma konden de twee een beroep doen op meerdere aansprekende producers uit de electropop, onder wie de Schotse muzikante en producer SOPHIE en de van Frank Ocean, The Xx en Bat For Lashed bekende David Wrench. Van SOPHIE had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar wat heeft de Schotse producer de tweede plaat van Let’s Eat Grandma voorzien van een groots klinkend elektronisch geluid.

Het debuut van Rosa Walton en Jenny Hollingworth kon afwisselend in het hokje dream pop en het hokje electropop worden geduwd, maar op I’m All Ears domineert wat mij betreft de electropop. Het is een imposant geluid dat de producers van de plaat hebben neergezet, maar ondanks het feit dat Rosa Walton en Jenny Hollingworth de twintig nog niet zijn gepasseerd, hebben ze de touwtjes gelukkig stevig in handen.

Het debuut van Let’s Eat Grandma ontleende een belangrijk deel van zijn kracht aan de eigenzinnigheid van het tweetal en ook I’m All Ears profiteert hier nadrukkelijk van. Op het debuut sloeg dit nog wel eens om in gekte of bakvissenhumor, maar Let’s Eat Grandma laat op haar tweede plaat geen steken vallen.

Zeker de songs waarin de zwaar aangezette elektronische geluidstapijten van SOPHIE domineren zullen zeer in de smaak vallen bij liefhebbers van de betere electropop van bijvoorbeeld Grimes, maar ook fans van leeftijdgenoot Lorde zullen zeker gecharmeerd zijn van de meer toegankelijke songs op de tweede plaat van Let’s Eat Grandma. De twee Britse meiden kleuren echter zeker niet alleen binnen de lijntjes en gaan ook een paar keer flink los in lange tracks die een stiekeme maar intense voorliefde voor progrock verraden of verruilen de hedendaagse electropop voor 80’s synthpop.

Hoe vaker je naar I’m All Ears luistert, hoe nadrukkelijker het avontuur op de nieuwe plaat van Let’s Eat Grandma aan de oppervlakte komt en hoe spannender de plaat wordt. Het is bijna niet te geloven dat twee meiden van 19 verantwoordelijk zijn voor een zo spannend en avontuurlijk geluid, waarin het toegankelijke electropop geluid ieder moment kan worden doorsneden door bijzondere accenten en waarin uitstapjes buiten de gebaande paden eerder regel dan uitzondering zijn, net als op de onlangs verschenen prachtplaat van Melody’s Echo Chamber, waarmee ik wel wat raakvlakken hoor. Razend knappe plaat van deze twee piepjonge meiden. Erwin Zijleman

Zo daar is de plaat dan, het begint met een instrumentaaltje van korte duur, maar daarna het bombastische Hot Pink. Slecht nummer, wat mijn inziens niet op de plaat past. De rest van de nummers is goed tot erg goed, en ja ook Ava waar de dames ook rustig en ingetogen kunnen zijn is prima. Wat jammer van dat 2de nummer, anders had dit zeker 4,5 gescoord.

Ik ben het er mee eens dat Cool & Collected en Donnie Darko erg tof zijn, en dat op die leeftijd. Kan Bieber een voorbeeld aan nemen.