The Greatest Hits '93 Vol. 1 (1993)

Een paar fantastische nummers (Like the way I do) naast sommige van de slechtste nummers OOIT (Jordy en Paul de leeuw)

Dit is toch duidelijk een beter geheel dan de gemiddelde Hitzone-cd van tegenwoordig, wat in feite hetzelfde concept is. Buiten dingen als dat inspiratieloze Undercover-nummer om valt er verdomd weinig te skippen (Jordy zie ik meer als humor, dat kan ik niet serieus nemen).

En ik had 99 % zeker hetzelfde gezegd als deze níet toevallig ergens in mijn muzikale beginjaren was uitgebracht. T'is gewoon een heel degelijk schijfje.

Overigens heb ik alle exemplaren uit de reeks van 1990 t/m 1994.

Altijd allegaartjes die hitverzamelaartjes. Effe kijken; héél goed zijn 1,2,3, 11, 12, 13, redelijk vind ik 8 en 16, de rest is toch beetje kut met peren, er zit natuurlijk ook totaal geen samenhang in zo'n plaatjes, en wat moet een mens hier mee ?

Maar dus puur voor wat ik goed vind hierop, dus toch ongeveer de helft van het plaatje :

**1/2

Tja, er bestaan mensen die uit duizend-en-een verschillende genres wel wat nummers kunnen waarderen (waaronder ikzelf), en dan kan zo'n soort cd een toevalstreffer zijn.

Ach, ik vond deze cd's altijd wel goed samengesteld: Ze waren heel representatief voor wat er toen populair was.

Maar Charles And Eddie heb ik altijd verschrikkelijk gevonden en ook die Franse baby...

Ook een erg goed deel van The Greatest Hits serie.
Helemaal te gel dat hier de 10 minuten LIVE versie van Like The Way I Do opstaat, dat destijds opnieuw werd uitgebracht.

Moet zeggen dat ik het eerste gedeelte van de CD het beste vind!

De inspiratieloze Undercover-cover en het nummer van Paul de Leeuw had men beter achterwege gelaten, maar voor de rest is deze compilatie best te doen (de housekleuter Jordy kan ik met een beetje goede wil grappig noemen).
De eerste 3 nummers vind ik tevens de beste.

Eerste deel van 1993 met eigenlijk doordrukken van 1992, een vrij beroerd deel.

Hoogtepunten zijn er amper deze keer:
Snap met 1 die vaak vergeten wordt als men het over Snap! heeft, Peter Gabriel vond ik fijne singles hebben deze periode en Melissa Etheridge (al is dat geen echte 1992 plaat).

Uiteraard weer een niks nummer van Roxette en ook die van Bizarre Inc is niet echt door de tand des tijds gekomen. Undercover en East Side Beat met erg platte covers.

Deacon Blue, Shai en Paul McCartney zijn aardig maar het houdt allemaal niet over.

En tja, de vreselijke krijssoul van Charles en Eddie (die met dat lange haar gilt mij teveel), vast gemaakt met goede bedoelingen maar het klinkt mij allemaal te truttig en skyradio. Ook een foute USA snelwegplaat van de gelukkig vergeten Dan Baird en een niks aan de hand follow up van Inner Circle.
Ik pak mijn jas maar weer, maar dat Vanessa Paradis nummer kan mij ook gestolen worden.

Het dieptepunt is echter voor het laatst bewaard, een bijzonder matige opener van 1993 dit deel.

Beste nummer: Snap-Exterminate
Slechtste nummer-Paul de Leeuw-Vlieg met me mee (vlieg alstublieft weg)

Dat lees ik vaker, dat Vlieg met me mee zo'n haat oproept. Waarom eigenlijk. Het nummer is iig vrij origineel te noemen.

Met de skipknop bij de hand om een enkele inspiratieloze follow-up (Inner Circle) of miskleun (Undercover, wmb nog steeds) door te spoelen, en eventueel een gimmick als Jordy als ik daar geen zin in heb, vind ik het geheel sowieso prima te verteren. Wat dat betreft is m'n mening over deze nog hetzelfde als jaren terug. Al ontbreken echte 'all time favorites'.

Akkoord. De vraag is natuurlijk hoe goed de "sandwich-methode" eigenlijk is. Hoe lang houdbaar ook.
Allerlei verschillende muzieksoorten op één verzamelaar en dan maar hopen dat het goed uitpakt. De enige connectie die de nummers hebben is meestal de Top 40. Achter de schermen bepalen platenmaatschappijen wat ze beschikbaar willen stellen en of ze willen meewerken.

De beoordelingen zouden anders komen liggen, als er een Greatest Hits rock zou hebben gelegen en Greatest Hitsen met Alternatieve muziek, Dansbare muziek, Nederlandstalige muziek en gewoon Pop. Die waren ook allemaal gewoon te maken geweest. We zaten nog vrij aan het begin van de cd periode dus ik schat nog in succesvol ook, qua verkopen.

Met deze opzet gaan mensen tellen. En als ze maar vier leuke nummers zien met hun smaak, haken ze af en worden er lage waarderingen gegeven.

Ik zou gedacht hebben dat een discussie over een CD-verzamelaar uit 1993 anno 2022 niet meer relevant is. En dat is het natuurlijk ook niet, omdat iedereen op streamingdiensten zijn eigen playlists met favorieten kan samenstellen. Toch zie ik dat die Greatest hits-compilaties uit begin jaren negentig de laatste tijd weer de tongen losmaken op MusicMeter. Ik denk ook te snappen waarom. De nostalgiefactor slaat toe: alles wat twintig tot dertig jaar oud is, wordt aan een herwaardering onderworpen en voor veel users was zo'n verzamelaar het begin van een lange muzikale reis.

In 1993 werden van deze verzamelaars nog altijd behoorlijke aantallen verkocht, vooral omdat het vaak de enige manier was om dit soort nummers op CD te krijgen als je niet de relatief dure CD-singles wilde kopen. De samenstelling van die verzamelaars schetst ook een mooi tijdsbeeld. Niet alleen muzikaal, maar ook de manier waarop we muziek consumeerden en vooral ook de manier waarop die ons werd voorgeschoteld. CD's waren duur, dus je maakte bewuste keuzes. Platenmaatschappijen beseften dat, maar waren ook gebonden aan de eisen van rechthebbenden. Echt grote namen - denk MJ, Madonna, Metallica - kwam je nooit tegen op dit soort verzamelaars. Het waren meestal de eendagsvliegen of de acts die een tijdje populair waren.

Logisch dus dat ze probeerden de top-40 hits die een beetje in dezelfde lijn lagen, zo veel mogelijk op één schijfje te zetten. Want dat is wat ik me herinner van die periode: je had van een bepaald kwartaal de bekendste dance/house/techno en flauwekul-hits op één schijfje en de grootste pop/rock/alternative nummers van die periode op een ander schijfje. Naarmate de tijd vorderde, werd dat concept steeds vaker losgelaten, maar dat kwam ook doordat de Top 40 (of de nationale hitparade, de Mega Top 50, want die werd in de loop van de jaren negentig steeds meer gezien als dé lijst) steeds meer variatie kreeg. Maar - in mijn optiek, en volgens mij die van velen - ook steeds meer beroerde nummers. Zodat de spoeling steeds dunner werd en dit soort verzamelaars steeds slechter gingen verkopen.

De onderhavige CD is bedoeld als de pop-verzamelaar uit deze periode, maar er staan toch ook nog behoorlijk wat dance-nummers tussen. En zo vind je dus 'serieuze' muziek van Paul McCartney, Peter Gabriel, Melissa Etheridge en Deacon Blue, gecombineerd met de best aardige nummers van Vanessa Paradis, Roxette naast vérgaande meligheid als Jordy, Paul de Leeuw, Club 69 en de pop-en-rock-covers-met-een-dance-beat van Undercover en East Side Beat.
Het lijkt me een kwelling om dit achter elkaar te ondergaan; een grotere mismatch is haast niet denkbaar. Skippen en je eigen favorieten programmeren leek me ook in 1993 al de beste oplossing. Maar het is bijna niet voor te stellen dat mensen hier 40 tot 45 gulden voor neertelden - want zo duur waren die dingen toen nog.

Volgens mij was de opvolger van deze zelfs een van de bestverkochte verzamelalbums van het jaar.

Overal, echt óveral zag je dat ding liggen. Maar dat was ook een relatief sterk deel.



Die met dansbare muziek waren er, maar heetten Turn Up The Bass/Mega Dance/Now Dance/enzovoort.