The Greatest Hits '93 Vol. 3 (1993)

DE cd voor mijn drive inn show...

Wat mij opvalt als ik de tracklisting van deze plaat zie is dat het allemaal nummer zijn die niet vergeten zijn, ik betwijfel of je van de meets recente hitzone ook nog een groot dee van de nummers hoort op de radio over pakweg 15 jaar.

De hitparade was gewoon veel beter in die tijd.
Daarnaast zijn deze cd's ook vrij goed samengesteld.

3,5.

En ook van deze serie werd de kwaliteit steeds minder.
Hier staan welgeteld 3 goede nummers op, te weten R.E.M., De Jazzpolitie en 4 Non Blondes (ja toch wel) en 2 aardige van Urban Cookie Collective en Sisters With Voice.
De hardrockparodie van Green Jelly is dan nog wel goed voor een glimlach, maar de rest is overwegend huilen met de pet op.
UB40 is sowieso bijna nooit wat, van Kim Wilde kan ik heel veel hebben, maar deze cover van Yvonne Elliman/Bee Gees zeker niet en met Paul de Leeuw hoef je bij helemaal niet aan te komen (sorry Ruth).
Taylor Dayne met een niet goede cover van Barry White (ze kan wel zingen) en Freddie Mercury die hier vooral een parodie op zichzelf is.
De rest staat model voor het verval van de hitparademuziek dat zich in 1993 zeer merkbaar begon aan te dienen met als dieptepunten Nice Device en Haddaway.
De jaren daarna zouden steeds nog wat dramatischer worden.
1,5 ster met wat goede wil.

Mwah, deze kan er nog net mee door maar het wordt inderdaad geleidelijk minder met deze serie.
UB40 is hier vertegenwoordigd met hun zwakste single en Paul de Leeuw is hier het dieptepunt. R.E.M. vind ik duidelijk hier het beste hierop, dat van Culture Beat is een guilty pleasure.

Mr. Vain is gewoon een goed nummer hoor. Niets guilty aan.

Nostalgie dit soort verzamelaars. De hoezen zagen er bijna er allemaal hetzelfde uit. En altijd met de toevoeging 'TV-CD', nooit echt begrepen wat hier nu mee wordt bedoeld

Daar wordt mee bedoeld dat er reclame voor werd gemaakt op de TV.
Dat ze dus in de Ster-reclame voorkwamen.
Het was de goede oude tijd dat er op TV nog geen RTL4 t/m 87 was met iedere 20 minuten 8 minuten schreeuwende reclame.
De tijd dat je nog niet zapte naar een andere zender omdat er maar even een minuutje of 3 bescheiden reclame was.
De tijd dat je zo'n CD ook nog kocht juist omdat hij reclame kreeg.
Nu koop je juist iets NIET meer omdat er reclame voor wordt gemaakt.
Amen.

Zo'n vermoeden had ik al, maar het is toch een beetje vreemde toevoeging.
Op een pak wasmiddel staat ook niet 'TV-wasmiddel'

Hier toch wat te negatief geweest zie ik.
Na aanluisteren van alle Hitzones valt dit eigenlijk nog wel mee.
In aanvulling daarop wil ik dan nog zeggen dat ik de liedjes van Culture Beat, Robin S. en Ace Of Base best nog wel aardig vind.
Halfje erbij.

Joh, als je dit naast Hitzone legt lijkt het bijna vijf sterren-materiaal. Al vind ik in de praktijk *** of ***1/2 wel genoeg - ik kom er overigens niet uit. Zal er ergens tussenin hangen.

Ronduit briljant zijn ze lang niet allemaal, maar er staat geen enkel nummer op waar ik écht hondsberoerd van word (vergelijk dat eens met Hitzone 38 (2006) , vanochtend besproken ). 1, 14 en 17 zal ik niet snel uit mezelf op zetten, maar toch.

Ik heb alle delen van deze reeks trouwens. Waarbij deze ongeveer gemiddeld van kwaliteit is. Die hiervóór zat ( The Greatest Hits '93 Vol. 2 (1993) ) vind ik trouwens een van de betere.

Ik heb er ook wel een aantal van. Doken vrij snel op in de kringloopwinkels en rommelmarkten.
Toch weer eens naar onder halen.
Ook leerzaam voor de kinderen ...
Vergeleken met de Hitzones is deze serie zeker een stuk beter ja.

Daar struikel je er nog stééds over.

Aldus een regelmatig rommelmarkt-bezoekster.

Ik vind het wel typisch dat het op rommelmarkten zo moeilijk is om iets obscuurdere muziek te vinden. Lijkt wel alsof mensen die daarvan houden, of er ooit van gehouden hébben, daar per definitie niet gaan staan.

De wat meer obscure muziek wordt vaker verkocht op Marktplaats of aan tweede-hands muziekwinkels. Óf mensen houden die CD's liever zélf.

Verder met het fileren van deel 3 nu in 1993, de zomerhits duiken op.
3 gevallen van "hoe volg ik de 1e stab naar succes op" met Life (goedkoop effectbejag maar wel leuk doordat ie niet overplayed is) , Wheel of fortune (heeft erg in de slipstream van ATSW gezeten denk ik, bij Ace of Base denk ik het eerst aan ATSW en The sign) en Luv 4 Luv (in tegenstelling tot Show me love vind ik deze kopie niet leuk, geen idee waarom eigenlijk, Show me love kwam langzaam opzetten, er kwam pas heel laat een videoclip, daardoor is het nummer heel erg lang en breed gaan landen, Luv 4 Luv lijkt in 10 minuten gemaakt om te cashen op dat succes).
UB40 kan ik met dit nummer nog enigzins hebben, Freddie Mercury met een cheesy remix mag ook blijven, REM is enorm overplayed maar wel OK, het nummer van de Jazzpolitie vind ik echt leuk en heeft voor mijzelf veel meer een klassieke Nederpopstatus dan kutnummers van Acda en de Munnik of de zingende coltrui.

Kim Wilde gaat hier ook de dance toer op, leuk gedaan en SWV met hun MJ sampled Right here mag ik ook nog steeds graag horen (alleen jammer dat dit hun enige echte hit in NL is geweest).
Dan hebben we 2 monsterhits waar je niet omheen kon in 1993: What's up heeft mij voornamelijk geirriteerd toen, nu kan ik het aanhoren. Mr Vain is voor mij kermisdance wat ook niet de intentie heeft om meer te zijn dat het is, de hits van Culture Beat voor deze line up vond ik wel leuker en van deze periode vanaf 93 hoor ik liever Anything.
Dan is de koek wel op, Gabrielle aardig maar ook erg safe, Nice Device en Green Jelly novelty hits en Taylor Dayne beetje kleurloos. De ragga rage nummers boeien me helemaal niet en The key the secret heb ik ook nooit wat aan gevonden (maar Diane Charlemagne had wel een dijk van een stem die ze bij Goldie beter benutte)

Beste nummer: De Jazzpolitie-Liefdesliedjes
Slechtste nummer: Ruth Jacott & Paul de Leeuw-Blijf bij mij

Over het algemeen niet slecht, maar om nou te zeggen dat hier nog heel veel van op staat? Valt toch wat tegen. O.k., nummer 7 is een grote favoriet, en daarnaast krijgen met name 12 en 19 nog weleens een draaibeurt. Nummer 1 heeft dan weer een erg slappe beat (Freddie onwaardig), 6 en 7 is een tandem met makkelijk in het gehoor liggende maar ook wat futloze reggae (UB40 kon beter), en nr 14 voelt als het broertje van The lumberjack van het vorige deel. Opnieuw: leuk voor (pre-)puberende jongetjes.

De ondertoon van dit deel is overwegend 'makkelijke gezelligheid voor de hele familie', en dat heeft veel hitparademuziek uit de laatste helft van 1993 (op de een of andere manier lijkt dit muziekjaar uit twee delen te bestaan; de eerste helft had meer karakter) + 1994 over zich. Het kon neigen naar het flauwe. Zie verder de jaarlijsten op www.michajans.nl.

Lekkere verzamelaar die in het 2e deel wel in elkaar zakt. Neemt niet weg dat vooral 4 Non Blondes en R.E.M. echt heel sterk zijn.

Dat nummer is volgens mij niet zo populair bij de REM incrowd en op mumu
What's up is hetzelfde als eurodance, suffe tekst maar omdat het in een gitaarjasje zit is het zogenaamd verantwoord.