Matthew Shipp - Zero (2018)

We hebben hier te maken met een vrije improv plaat met als leidend voorwerp de piano. Matthew Shipp is hier het onderwerp en een gigantisch actieve naam in de jazzwereld die wel goed is voor een plaat of vijf op jaarbasis. Buiten alle samenwerkingen om is ''Zero'' zijn enige soloplaat van het jaar. Dat is dan ook net de reden dat ik deze plaat uit heb gekozen om kort te bespreken. Shipp is inmiddels namelijk een ware veteraan geworden en er zijn nog weinig pianisten in leven die zo tot de verbeelding spreken als deze man. Hij wordt dan ook steeds meer zelfverzekerd van zijn kunnen om ook in zijn eentje in de spotlights te staan en dat doet hij met verve op ''Zero''.

Matthew Shipp beheerst zowel een relaxte doch upbeat stijl als die doet denken aan Bud Powell alsook de harmonieën van Andrew Hill en de intense stijl van Cecil Taylor. Wat Shipp echter nog het meest heeft geërfd van zijn invloedsbronnen is de ietwat hoekige dissonante misplaatste stijl van Thelonious Monk die patronen en motieven wist te vinden in zijn piano, die men niet voor mogelijk hield. Waar nakomers zich nog wekelijks tegen- en in vast lopen. Neem “Zero Skip & A Jump”; een korte, rappe en razende improvisatie van onafgemaakte pianomotiefjes dat ontegenzeggelijk Shipp's kenmerkende stijl is (waarbij vooral opvalt dat Shipp zo nu en dan zo hard aanslaat, dat de demper goed te horen is - haast pianopercussie), maar dankzij de overgang naar het rustigere - doch net zo dissonante - ''Zero Subtract from Jazz'' is de invloed van Monk (en in dat verlengde ook Mal Waldron) immer aanwezig. Op een meer klassieke piano-improvisatie als ''Abyss Before Zero'' of ''Patterns Emerge'' doemt de melodische geest van Andrew Hill juist op.

Moest je een solopiano plaat willen uitkiezen van 2018, dan zou ''Zero'' een geschikte kandidaat zijn om rekening mee te houden. Er zijn weinigen die van piano improvisaties geen cliché maken met wat onsamenhangend 'geram' en losse flodders van noten. Shipp weet echter uit de losse pols af te wisselen tussen nocturnes, idyllische folkliedjes en gevorderde expressieve uitbarstingen en een nuttige bijdrage te leveren aan de solo-piano catalogus. ****

Toprecensie Ataloona! Je maakt me nieuwschierig. Ik heb Shipp een jaar of 10 geleden nog gezien in een café in Eindhoven. Met William Parker. De helft van het publiek kwam voor wat romantisch gekabbel op de piano, ze kenden Shipp helemaal niet haha. Geweldig concert en inderdaad: één van de huidige innovators op de piano. Heeft mij niet altijd aangesproken in sound, maar door jou review komt ie toch weer op de te luisteren lijst!

Ik denk dat hij tegenwoordig een stuk meer te 'bieden' heeft op soloplaten. Een jaar of 10/20 geleden maakte hij natuurlijk ook al opzienbarende platen, maar was hij vooral eigenzinnig op het gebied van bijzonder klinkende conceptplaten of de verschillende genres die hij in zijn platen incorporeerde. Dat werkte dan ook beter op platen waar ook andere instrumenten aan te pas komen. Zijn vroegere solopiano platen (ik heb ze zelf nog lang niet beluisterd hoor, maar mijzelf als voorbereiding op bovenstaande bloemlezig op korte snippets getrakteerd) klinken voorzichtig en soms ietwat ongemakkelijk - alsof hij iemand mist om aan over te geven. Zelfs als ervaren bandleider en meesterpianist was hij plots op zijn eentje aangewezen en had geen andere andere muzikanten om te dirigeren en ideeën om te integreren behalve zijn eigen pianospel en hoe hij deze piano wilde doen laten klinken. Dat eerste was vroeger zijn sterkste punt. Ik denk dat hij nu zover gerijpt is als het ware, dat het geen klap meer uitmaakt wat hij doet. Met, óf zonder muzikale partners; conceptalbum of juist solo-albums als deze waar het de bedoeling is dat enig concept compleet afwezig is. Gewoon 'a man with his piano'. Tot zover mijn mijmeringen hierover. Ik vind ik het knap werk.

Over Shipp en Parker. Er is trouwens nog een plaat uitgekomen waar beide heren op mee doen. Onder leiding uiteraard van Shipp, genaamd ''Seraphic Light''. Wellicht nog de moeite waard om te checken!

Bedankt voor de tip Ataloona. Ik heb hun duet DNA en moet zeggen dat ik die plaat niet heel bijzonder vindt, mede door de bijdrage van Parker. Nooit zo’n fan van hem geweest. Shipp is ook nog wat groen op die plaat natuurlijk dus je tip verdient zeker een kans! Op de lijst ermee het kan even duren, want ik heb schandalig veel cd’s besteld van mijn verjaardagsopbrengst ?