Een gevalletje apart.
Waarom dit album opent met geneuzel (in onverstaanbaar Nederlands?) in Vaan is me een raadsel, maar zeker origineel voor een Engelstalige act, in The Smile komt het geneuzel nog eens terug.
Op Discogs aangeduid met Rock en Indie Rock maar wel erg eigenwijze Rock, Post-Rock? Post-Punk? Het gezongen Engels van deze zanger doet denken aan dat van de Nits, geen steenkolenengels maar ze kunnen nog wel een paar lessen gebruiken. Het is duidelijk net als de Nits met een bepaalde vorm van humor gemaakt. Op het ingetogen Vicar’s Cross Pt. 2 een zangeres die dan weer doet denken aan Bettie Serveert en nog een act waar ik nu niet op kom.
Muzikaal klinkt het wel goed, beat-muziek, dat wil zeggen ik hoor wat 60s Velvet Underground hierin terug, ook wel wat Lo-Fi maar eigenlijk ook net niet. De bas en drums vormen een klinkende basis en de gitaar jengelt af en toe wat maar klinkt verder goed helder, prikt vaak naar de voorgrond.
Op de site van Album of the Year krijgt deze van 3 stemmers een gemiddelde score van 85. De eerste beluistering viel uiteindelijk goed, maar na opener Vaan had ik eigenlijk niet verwacht om meer dan 2,5* te geven. Nu begin ik toch wel bij 3,5*