Steeler - Steeler (1983)

En op 20 september 2009 zet Sir Spamalot het eerste bericht bij dit debuutalbum (en enig album) van deze Amerikaanse groep uit Los Angeles, Californië. Onbekend en onbemind is dit album blijkbaar bij het MuMe-publiek. Niet bij mij.
Waarom, hoor ik daar al één roepen. Ik ga een aantal namen noemen, namelijk de muzikanten die hierop meespelen met tussen haakjes hun latere groepen: Ron Keel zang (Keel), Yngwie Malmsteen gitaar (Alcatrazz, Yngwie Malmsteen), Rik Fox bass en Mark Edwards drums (3rd Stage Alert, Burning Starr, Overlorde). Dit is het eerste studio-album waarop Yngwie meespeelt én in groepsverband: hij was toen negentien jaar.
Inderdaad, collega’s, dit is een album met Yngwie Malmsteen en daarom alleen al de moeite van het beluisteren waard: hij is een virtuoos op dit album maar het ego is nog redelijk onder controle. Luister maar eens naar Hot on Your Heels! Ik vind dit bijzonder goed. De songs zijn solide met hoogtepunt Hot on Your Heels en misser Born to Rock. De solo’s zijn verbijsterend snel en goed,
Oh ja, nog een kleine verwittiging, er loopt een Duitse groep met krek dezelfde naam rond, dus let op. Het Amerikaanse Steeler heeft één album uitgebracht, het Duitse Steeler (met onder andere Axel Rudi Pell) heeft er vier uitgebracht.

Sir Spamalot, heb jij enig idee hoe de destijds 19 jarige Zweed bij deze Amerikaanse band is terecht gekomen?

Ik vraag mij dat al 25 jaar af (welliswaar met tussenpauzes).

Ha, de Von Helsing, ik heb de hersenen gepijnigd en de vingers laten tokkelen en Wiki zegt (ook zoals ik het me herinner): In late 1982 Malmsteen was brought to the U.S. by Mike Varney of Shrapnel Records, who had heard a demo tape of Malmsteen's playing. He had brief engagements with Steeler, for their self-titled album of 1983, then Alcatrazz, for their 1983 debut No Parole From Rock N' Roll, and the 1984 live album Live Sentence. Malmsteen released his first solo album Rising Force in 1984.

Dus zou Mike Varney van het Shrapnel label hem naar Amerika gebracht hebben en in een groep gedropt hebben.

En voor de rest van jullie: dit album is een aanrader!

en daarna natuurlijk naar Alcatrazz, een aanbieding van KISS afslaan en zijn eigen Rising Force oprichten.

En Keel komt binnenkort met een nieuw album.

dat is best wel stoer voor een 19 jarig pikkie

Toch een goede zet van hem. Zie maar hoe het Vinnie Vincent vergaan is bij KISS.


Zonet dit album op vinyl gekocht. Ik zag dat het met Malmsteen was dus mijn interesse was gewekt. Hoewel ik bang was dat het gene vette zou zijn zijn de reacties hier, hoewel weinig, toch veelbelovend. Voor de prijs van 6.5 euro kan ik in ieder geval niet heel erg de klos zijn.

Dit album staat hier nu op en ja, Yngwie laat goed van zich horen en warmt zich al lekker op voor zijn Rising Force van een jaartje later.

Volgens mij warmde hij zich hier nog op voor Alcatrazz Op dit album horen we nog vrij cliché matige hardrock, zwakke songs allemaal, onopvallende release dit. Pas op No Parole From Rock n' Roll horen we Yngwie voor het eerst in volle glorie. Op basis van dat album kreeg ie vrijwel direct een contract als solo artiest aangeboden, en terecht.

Inderdaad, ik was Alcatrazz vergeten. Het album No Parole From Rock n' Roll heb ik eigenlijk nog nooit gehoord.

Mijn eerste indruk van Steeler is ook dat het nogal cliché is allemaal. Zeker niet slecht met die solo's en de zang van Ron Keel mag ook wel gehoord worden.

Ik zet in op 3,5* waarmee het stemgemiddelde een beetje zakt.

Ik vind eigenlijk alleen de solo's ok op dit album, die vallen echt op. Als ik puur zou stemmen op songmateriaal en hoe het als geheel overkomt zou ik zeer laag uitkomen, niet boven de 2* Het was ook niet echt een band, gewoon wat verschillende muzikanten bij elkaar geveegd door een of andere manager die dacht snel geld te kunnen verdienen.

Als je Yngwie en Rainbow tof vindt moet je die Alcatrazz plaat zeker eens een kans geven

Tweede luisterbeurt en ik vind de nummers wel dik in orde. Niet ijzersterk maar zeker 'debuutwaardig'.

Wat me echter geweldig aanspreekt is de wat scherpere klank van Yngwie's gitaar, de extreme zang van Ron Keel en de chemie tussen beide.

Later zou het gitaarspel gepolijster en vloeiender klinken in samenwerking met 'normalere' zangers.

Op dit album wedijveren twee extremen met elkaar wat het bekende 'jonge honden' gevoel oproept. Zich beide uitslovend om de aandacht naar zich toe te trekken.

Een halfje erbij is niet overdreven. 4*

Ook nog eens geluisterd, ditmaal voor het laatst. De saaie stem van Keel doet me helemaal niets, en dan die cliche teksten... De songs zelf zijn ook extreem voorspelbaar, klinken als een derderangs Kiss. Toppunt is echter afsluiter Serenades, wat een draak van een ballad. Eigenlijk is alleen het intro van Hot On Your Heels echt interessant.

Malmsteen kwam bij de band toen de meeste songs al af waren, meer een soort hired gun dus. De zogenaamde chemistry op dit album ontgaat mij dan ook volledig.

Halfje eraf. 1,5*

Ik kende het nummer Cold Day in Hell al vanaf 1983, toen ik al de uitzendingen van Stampij op cassette opnam, maar geen geld had om al die interessante elpee's te kopen.
Dit nummer is samen met Hot on Your Heels het enige positieve aan deze plaat, de rest is
onder de middelmaat.
(met uitzondering de Malmsteen eind solo van Serenade )

Dankzij de krantenwijk destijds wel het geld om deze als Amerikaanse import voor een gulden of dertig op de kop te tikken

Vind Ron Keel best een acceptabele zanger en yngwie krijgt hier alle ruimte om volop zijn kunsten te laten horen.

Kortom: nog steeds een erg lekker plaatje (met Hot on your heels als uitschieter).

Ik kocht dit album destijds vanwege de aanwezigheid van Yngwie Malmsteen. De stem van Ron Keel irriteert me dermate dat het bij een handvol luisterbeurten is gebleven. Ik schrijf dit berichtje dan ook vooral om mezelf te behoeden voor een toekomstige luisterbeurt.