D-Double - Nood Breekt Wet (2018)

Bij New Wave vond ik D-Double een van de tofste en meest veelbelovende artiesten. Hij had binnen dat collectief - en binnen die generatie - iets weg van Lijpe, met de nononsense straat-aanpak, en de bravoure die hij combineerde met nonchalance, en de soms vrij expliciete straatverhalen. Op bijvoorbeeld Lijpes nummer 'Accepteren' had D-Double ook echt een heel goeie verse.

Inmiddels, tien jaar later, kort na de New Wave-reünieconcerten, moeten we toch concluderen dat zijn carrière niet helemaal van de grond is gekomen. Waar het aan ligt? Ik weet het niet. Maar hij heeft zeker de laatste jaren weinig uitgebracht. Deze debuutplaat was ook geen écht succes, of althans: er stond geen echte uitschieter op, niet commercieel en niet kwalitatief. Jammer, zonde ook, want ook dit project laat D-Double zien dat hij een toffe rapper is, lekker agressief en gedreven. Er ontbreken helaas echt goeie nummers, en tegen het einde zakt het af en toe in, maar: best een toffe straatplaat, ook al die jaren na verschijning. Ruime 3*.