Sons of Jonathas - The Death Dealer (2005)

Geweldige Death/Thrash metal mix (toch overwegend death). Wel jammer dat je niets van optredens hoort (of of ze zelfs nog actief zijn..).

Het is stil rond hen geweest maar check eens hun myspace (http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=118805898) er schijnt iets van een nieuw album aan te komen...

En inderdaad, heerlijk ouderwetse metal zonder fratsen, je hoort Channel Zero (ah, the days...) er niet voor niets in terug.

Deze week het Metal Album van de Week.

Ivm het metalalbum van de week eens tussendoor opgezet, maar ik ben positief verrast. De goede elementen van Hatesphere, death/thrash, catchy stukjes en soms zelfs meebrullers, tempowisselingen, gave solo's, ga maar door. Een stukje heavier, maar dat is niet erg!

Een inzending van Sir in het topic Metal Album van de Week staat garant voor hoogkwalitatief metaalgeweld en Sons of Jonathas blijkt dan ook Belgische death / thrash metal op zijn best te spelen. The Death Dealer is zeker geen opvallend album maar stiekem wel heel erg degelijk. Er valt in negatieve zin namelijk niets op aan te merken. Van de 38 minuten verveelt er geen seconde. Jammer dat het bij deze ene plaat is gebleven want dit smaakt naar meer.

Daar heb ik niets aan toe te voegen. Lekkere riffs, goede solo's en een dikke brulstem. Plus afwisselende nummers. Het album zou maar zo een voortvloeisel uit The Gathering van Testament kunnen zijn.

Intro track 7 doet me denken aan St Anger

Wel aardig verder, maar idd niet écht eruit springend..

Drie weken geleden heb ik dit album voorgesteld als mijn zevende inzending in Het Metal Album van de Week. Ik koos voor de eerste keer voor een album uit eigen Belgenland, want Sons of Jonathas heeft als thuisbasis Edingen / Enghien in de provincie Henegouwen.

Bezieler en inspirator van dit eenmalige studioproject is Xavier Carion, de vroegere gitarist van de Belgische groepen Cyclone en Channel Zero, toch twee bekende namen in het kleine Belgische Metal wereldje. Andere bekende figuur is Ronald Camonier, de vroegere zanger/gitarist van de Nederlandse groep Polluted Inheritance. Tom Pike als bassist en Stef Sinhave als drummer completeren dit superstrak spelend kwartet.

Dit album van 38 minuten laat zich best omschrijven als 32 minuten durende helse afdaling tussen Thrash Metal en Death Metal in. Hm, foutje in de vorige zin? Neen hoor, het laatste nummer, het bijna zes minuten durende duistere en in het Latijn gezongen House of Torment is een speciaal geval en enkelen zullen dit als een anticlimax aanvoelen van een al bij al kort album. De andere nummers daarentegen gaan als een Japanse Bullet Train vooruit, laat dat duidelijk zijn, rijdend op een solide dikke vette productie.

Ronald Camonier heeft een best indrukwekkend doch helder verstaanbare grunt, bass en drums zorgen voor een moordend harde achtergrond waarop Xavier Carion zijn gitaar als een moordende hellehond loslaat. Het is recht voor de raap, verwacht geen exotische songstructuren of exotische instrumenten maar gewoon een loeihard album. Misschien bevat dit album iets te weinig variatie in de nummers onderling maar dat hoeft niet altijd. Eens lekker knallen kan ook deugd doen.

Alles is in orde aan deze band voor het genre, maar het blijft niet hangen bij mij. Ik kan ook best deze hoek van de metal aanhoren, maar elementen die een album speciaal maken zijn toch essentieel. Ik geef een kleine voldoende, omdat je de precisie er uiteindelijk wel vanaf hoort. 32 minuten metal vind ik overigens ook wat karig, wacht dan tot je nog een keer 32 minuten heb volgeschreven zou ik zeggen. Ditmaal schiet de Sir niet 100% raak bij mij jammer genoeg.

32 minuten is mss wat kort ja, maar dat vind ik wel meteen het andere uiterste hoor. Meer dan n uur metal - ligt er n beetje aan hoe lomp/zwaar/hard - is al gauw een lange zit!

Dit album duurt toch 38 minuten?
Een album moet al echt goed zijn om meer dan een uur aan een stuk echt van te kunnen genieten, vind ik.

edit: Oké ja, je hebt waarschijnlijk House of Torment buiten beschouwing gelaten. Begrijpelijk.

Hmm, je top-10 spreekt dat nogal tegen, maar goed. Vanaf 75 minuten wordt het voor mij oppassen, een uur vind ik een mooie lengte doorgaans.

Zoals ik al zei: ligt aan het genre en de intensiteit. Ik vind het ook niet erg hoor, houd juíst wel van wat langere, uitgerekte (concept)platen, maar naarmate de metal meer 'metal' wordt en de plaat intenser, dan is het ook eerder uitputtend en mag t ook wel wat korter.

(De hardere bands uit mn top 10 - Black Cobra, Mastodon - zijn dan ook kortere platen dan bijv. HoF die toch wat trager is, met meer interludes enzo..)

Ik moet er niet aan denken dat bijvoorbeeld een Portal besluit een 60+ durende plaat te maken )

Thrash en death metal zijn niet bepaald de genres die in mijn repetoire uitblinken, maar zo af en toe ontdek ik een album dat gewoon helemaal raak is. Zo ver wil ik nog niet gaan met dit Belgische fenomeen, maar het klinkt wel heel erg lekker. Lekker harde riffs, agressieve blastbeats, hele fijne vocalen en een sappige productie.

Is 38 minuten te kort? Wel nee man, ga weg. Vroeger paste er niet eens meer dan 40 minuten op een plaat en daar klaagt men ook niet over de tijdsduur. Het is weten wanneer je album lang genoeg is en dit album duurt mij precies lang genoeg.

Wat een gave band is dit zeg! Ik heb gelijk hierna de ontbrekende CD's van Bolt Thrower en Massacre in huis gehaald. Wel jammer dat laatste nummer. Dat is niks en slaat nergens op.
Hopelijk komt er ooit nog eens een vervolg!!

Het is intussen 15 jaar dat ik me deze cd gekocht heb en er zijn weinig cds van mijn collectie die zo vaak gedraaid heb als deze denk ik en nu nog laat ik deze regelmatig eens volledig afspelen, jammer dat er nooit een vervolg op deze is gekomen maar het ging misschien nooit meer zo goed geweest zijn.

Zit de laatste dagen weer effe in een "Channel Zero" (<=1997) fase, en als ik dan Faast Orange en deze ook nog eens opzet weet ik het wel zeker: Channel Zero >1997 zal mij nooit geen hol doen, wegens geen Xavier Carion. Wat een waanzinnige sound heeft (had?) die man...

Deze heeft ie ook maar even uit zijn mouw geschud om te bewijzen dat je geen budget van honderden duizenden euro's/dollars nodig hebt om een plaat te maken die je gebit door elkaar schud. Bleek ie met 3000€ toe te komen. Om even Ali G te quoteren: restecp!