Paul Simon - Graceland - The Remixes (2018)

Buiten Paul Simon om, zijn de nummers van Graceland geremixt naar Dancenummers. De eerste nummers zijn te beluisteren via o.a. Paul Simon - All Around The World Or The Myth Of Fingerprints (Photek Remix) (Audio) - YouTube.

Van mij hoeven dit soort projecten niet zo, maar misschien dat het ook weer een opening is om mensen kennis te laten maken met het monumentale Graceland.

Voor mij meestal ook niet, vaak staan dit soort projecten vol met matige remixes van complete nobodies. Kan over de kwaliteit van het gebodene hier nog niets zeggen, maar van het rijtje namen word ik eigenlijk best wel enthousiast, dus hier kijk ik toch wel een beetje naar uit.

Ik ben er doorgaans ook geen liefhebber van, maar omdat ik op m'n werk zit te wachten op dingen die binnenkomen, zit ik nu een paar YouTube-video's van die mixen te beluisteren.

Pure zelfkwelling? Ik moet zeggen: ik kan het tot op zekere hoogte aanhoren. Waar ik verwacht had dat de nummers onherkenbaar vervormd zouden, worden, hoor ik Paul Simon's stem overal luid & duidelijk bovenuit. Een wat vervreemdende gewaarwording, maar het lijkt me een grappig effect in discotheken of op dance-festivals.
Maar daar blijft het dan ook wel bij: van de oorspronkelijke instrumentatie - die naar mijn mening geweldig was en een toonbeeld van echte muzikaliteit - blijft helemaal niets overeind. Niks geen stuwend baswerk of swingende percusssiebreaks, wat je bij een remix van een Afrikaans album toch zou kunnen verwachten.

De DJ's doen hun eigen ding, meestal met van die boem-klap vierkwartsmaatritmes en bijbehorende bliepjes, zoals die Paul Oakenfold remix van Crazy love. Joris Voorn laat zelfs het prachtige acapella werk van Ladysmith Black Mambazo niet intact - ik herken het nauwelijks terug. Het werkt nog het aardigste als ze de song intact laten en die onderbouwen met een redelijk interessant ritme, zoals de Photek-remix van The myth of fingerprints, die bovendien ook niet zo lang duurt.

Tuurlijk, ik hou a priori niet van dit soort stampwerk en ben dus bevooroordeeld. Maar het blijft een vreemde gewaarwording: dit album duurt twee keer zo lang als de originele Graceland, maar bevat minder dan de helft aan zang- en melodielijnen. Het doet me eens te meer verlangen naar de 12" mixen uit de jaren tachtig, waarin in elk geval grote delen van de oorspronkelijke song en instrumentatie nog terugkeerden...

Dat gezegd hebbende: waarom zijn de originele 12" uitvoeringen van Boy in the bubble en Diamonds on the soles of her shoes nooit eens op CD uitgebracht? Ik moet het na al die jaren nog steeds met het originele vinyl stellen. Niet dat dat een probleem is overigens...

Pure geldklopperij!

Is het hele album al uit?

Edit: nee dus, stem verwijderd.

Ook even de nummers geluisterd die al op youtube staan, sommige zijn echt heel slecht zoals die van Voorn en Oakenfold, maar die van Photek, Groove Armada en Richy Ahmed vind ik heel aardig. Lijkt me geen geldklopperij dit want ze hebben het best serieus aangepakt met zulke grote namen. Wel humor trouwens die commentaren op youtube onder de nummers.

Waarom?? riep iemand. Nog even en we zetten de Beatles ook op een discodeuntj..... oh wacht. Ik voorzie een 1,0.

Disco? U bent 65+ neem ik aan?

Oei...betrapt

Wat je niet moet doen is naar dit album kijken / luisteren alsof het remixes zijn van Paul Simon's pareltje.

Het zijn gewoon House / Club / Dance nummers waar ze wat van Paul's magische saus over hebben gespreid. Dik genoeg om het herkenbaar te maken maar te dun om voor culinaire hoogstandjes door te gaan. Luistert lekker weg, zeker laat op de avond. Opwarmer voor je uit gaat.

Vette pech voor Paul, dat er weinig House / Dance liefhebbers op dit platform zijn en zelfs al zouden het meesterlijke (bewerking van) nummers zijn dan nog zal dat hier weinig indruk maken. Zelf ben ik wel een Dance liefhebber maar niet zo zeer van House of Techno. Ruim een uur is ook een lange zit maar ongetwijfeld zullen House / Dance liefhebbers daar geen probleem mee hebben. Het is één dance-trip van nummers die goed bij elkaar passen juist door dat sausje van Paul.

De eerste beluistering valt zeker niet tegen ondanks dus dat House niet zo mijn ding is, en als ik een tiener was geweest zou ik het vaker op zetten om in de stemming te komen voor een avondje stappen. Maar nu de spieren wat strammer zijn geworden zal ik dit waarschijnlijk maar een paar keer opzetten, maar liever nog pluk ik Paul's origineel uit de kast en ga daar van genieten.

I Know What I Know [Sharam's Motherland Mix] leent ook nog een vintage synth geluidje dat bij Giorgio Moroder vandaan zou kunnen komen. Dat is dan ook mijn favoriet. Ook goed genietbaar Graceland [MK's KC Lights Remix] en All Around the World or the Myth of Fingerprints [Photek Remix] - niet toevallig ook de wat kortere nummers op het album.

Een voor mij ronduit verschrikkelijke plaat. House en dance mixen van een plaat die een mijlpaal in het werk van Paul Simon is. Waar dat goed voor is weet ik niet. Het is een aanslag op het spontane en frisse van de oorspronkelijke versie.

Op zich een leuk idee om een klassieker te bewerken tot danceversies. Zolang het niet op een opportunistische en goedkope manier gebeurt kan het leuk uitpakken. En zeker Paul Oakenfold en MK hebben in het verleden bewezen dat ze van goede platen is volkomen nieuws en moois kunnen maken

Maar dat lijkt hier dus totaal niet van de grond te komen. Wat een saaie en nietszeggende remixen. Ronduit slaapverwekkend. Van alle nummers blijven wat flarden over die uitgestrooid worden over wat doorsnee-dancemuziek die je al na een minuut weer vergeten bent.

Volstrekt overbodig dus dit en een gemiste kans.