Get Well Soon - The Horror (2018)

Vandaag is de eerste nummer "Martyrs" vrijgegeven: een wat rommelig nummer dat wel deel lijkt uit te maken van een concepterige plaat. Ik weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden, het zal waarschijnlijk wel beter uit de verf komen als je de hele plaat beluistert.

Ik ben benieuwd! Hopelijk komt onze Konstantin naar Nederland met zijn bigband, tot nu toe zijn er alleen concerten in Duitsland bekendgemaakt. Get Well Soon heb ik nog nooit live kunnen bewonderen.

Ik wel en dat was erg goed. Toch begin ik hem steeds meer uit het oog te raken. Wist niet eens dat deze er aan zat te komen.

Toffe hoes weer. Altijd fijn, een nieuwe van Constantin. ´Love´vond ik een fantastisch album, hoewel voor zijn doen vrij conventioneel. `Martyrs´klinkt al bijzonder. Geen typische single, wel mooi en filmisch (zoals vaker bij GWS), iets wat je waarschijnlijk vooral in de context van het album moet horen. Ik laat me verassen!

Met het vorige album en de laatste EP's verslapte mijn aandacht voor Get Well Soon (Konstantin Gropper). Nog steeds beschouw ik zijn optreden in Rotown (2008) als één van de betere waar ik ooit bij geweest ben, maar heel erg warm lopen voor nieuw werk is er niet meer bij.

Enigszins sceptisch begon ik dus ook aan The Horror. Maar het filmische Future Ruins met prachtige bijdrage van Ghalia Benali schudde me even helemaal wakker. Klassieke muziek zorgt hier wel voor een flinke injectie en dat in combinatie met een filmsoundtrack-achtige sfeer.

Die sfeer slaat tijdens het titelnummer om in grootse jazz-klanken. Nog even en je verwacht dat Frank Sinatra zal gaan zingen, want aan zijn stijl moet je hier toch echt wel denken, een stijl die regelmatig terugkeert. De jaren '30, '40 en '50 zijn ineens niet ver weg meer. La La Land in Duitsland.

En dat orkest blijft een grote rol spelen op het hele album dat oude muziektijden lijkt te willen eren. Groot-groter-grootst. Het is een beetje een gevaar, want Gropper heeft veel ideeën en wil ze allemaal in één nummer proppen. Dat ene nummer is eigenlijk een aaneenrijging van twaalf. Het zou zo een musical kunnen wezen.

Twaalf vrij uitputtende tracks waar niet iedereen even goed mee uit de voeten zal kunnen. Maar aangezien ik altijd wel dol ben op bombast kom ik hier goed aan mijn trekken en vind ik dit weer een fijne voortgang t.o.v. zijn vorige album.

Ik heb geen idee nog wat ik hier echt van ga vinden. Het is alsof ik iemand met een tijdmachine naar de jaren 50 is gebracht en daar muziek is gaan maken, maar wel zijn apparatuur en muzikale kennis heeft meegenomen naar het verleden. Een luisteravontuur is het zeker.

Worstel, worstel. Ik weet het ook nog niet zo goed. Het lijkt erop dat het statige slotnummer toch een beetje de meubelen redt, dat nummer is nou precies wat ik zo geweldig aan GWS. Maar ach, op zich vind ik eigenzinnigheid zeer te prijzen.

Het is een beetje een Disneyfilm, vind ik. Boel strijkers, pathos en zwierigheid, maar krachtige nummers, hoogtepunten zo u wilt, ontbreken toch.

Het kwartje kan nog vallen, en daar ga ik ook echt wel mijn best voor doen, maar ik vrees toch voor een stinker in 's mans discografie.

Ook dit album vind ik erg mooi! Elk album klinkt zo anders dat ze daar fans mee verliezen maar ook mee winnen. Want ik hou daar echt van. Het lef om elke keer compleet wat anders te maken.1 ding heeft elk album gemeen: prachtige melodieen! En je blijft dingen ontdekken als je ze vaker draait! ik beging fan te worden!