Get Well Soon - The Horror (2018)
mijn stem
10 stemmen
Duitsland
Pop / Jazz
Label: Caroline
-
Future Ruins (6:21)
met Ghalia Benali
-
The Horror (5:31)
-
Martyrs (4:35)
-
Nightmare No. 1 (Collapse) (5:02)
-
An Air Vent (In Amsterdam) (1:25)
-
Nightmare No. (2 Dinner at Carinhall) (3:43)
met Sam Vance-Law
-
The Only Thing We Have to Fear (4:57)
-
Nightjogging (3:48)
met Kat Frankie
-
A Misty Bay (At Dawn) (2:32)
-
Nightmare No. 3 (Strangled) (4:18)
-
(How to Stay) Middle Class (4:59)
-
(Finally) a Convenient Truth (5:33)
0
geplaatst: 7 juni 2018, 18:45 uur
Met het vorige album en de laatste EP's verslapte mijn aandacht voor Get Well Soon (Konstantin Gropper). Nog steeds beschouw ik zijn optreden in Rotown (2008) als één van de betere waar ik ooit bij geweest ben, maar heel erg warm lopen voor nieuw werk is er niet meer bij.
Enigszins sceptisch begon ik dus ook aan The Horror. Maar het filmische Future Ruins met prachtige bijdrage van Ghalia Benali schudde me even helemaal wakker. Klassieke muziek zorgt hier wel voor een flinke injectie en dat in combinatie met een filmsoundtrack-achtige sfeer.
Die sfeer slaat tijdens het titelnummer om in grootse jazz-klanken. Nog even en je verwacht dat Frank Sinatra zal gaan zingen, want aan zijn stijl moet je hier toch echt wel denken, een stijl die regelmatig terugkeert. De jaren '30, '40 en '50 zijn ineens niet ver weg meer. La La Land in Duitsland.
En dat orkest blijft een grote rol spelen op het hele album dat oude muziektijden lijkt te willen eren. Groot-groter-grootst. Het is een beetje een gevaar, want Gropper heeft veel ideeën en wil ze allemaal in één nummer proppen. Dat ene nummer is eigenlijk een aaneenrijging van twaalf. Het zou zo een musical kunnen wezen.
Twaalf vrij uitputtende tracks waar niet iedereen even goed mee uit de voeten zal kunnen. Maar aangezien ik altijd wel dol ben op bombast kom ik hier goed aan mijn trekken en vind ik dit weer een fijne voortgang t.o.v. zijn vorige album.
Enigszins sceptisch begon ik dus ook aan The Horror. Maar het filmische Future Ruins met prachtige bijdrage van Ghalia Benali schudde me even helemaal wakker. Klassieke muziek zorgt hier wel voor een flinke injectie en dat in combinatie met een filmsoundtrack-achtige sfeer.
Die sfeer slaat tijdens het titelnummer om in grootse jazz-klanken. Nog even en je verwacht dat Frank Sinatra zal gaan zingen, want aan zijn stijl moet je hier toch echt wel denken, een stijl die regelmatig terugkeert. De jaren '30, '40 en '50 zijn ineens niet ver weg meer. La La Land in Duitsland.
En dat orkest blijft een grote rol spelen op het hele album dat oude muziektijden lijkt te willen eren. Groot-groter-grootst. Het is een beetje een gevaar, want Gropper heeft veel ideeën en wil ze allemaal in één nummer proppen. Dat ene nummer is eigenlijk een aaneenrijging van twaalf. Het zou zo een musical kunnen wezen.
Twaalf vrij uitputtende tracks waar niet iedereen even goed mee uit de voeten zal kunnen. Maar aangezien ik altijd wel dol ben op bombast kom ik hier goed aan mijn trekken en vind ik dit weer een fijne voortgang t.o.v. zijn vorige album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.