Confidence Man - Confident Music for Confident People (2018)

Leuke muziek om lomp op te dansen. Ik hoor op 'Don't You Know I'm in a Band' heel duidelijk 'I'm too sexy for my shirt' en op 'C.O.O.L. Party' een beetje Barbie Girl met die 'Cool Party Girl in a Cool Party World' zin. Ben benieuwd naar hun show op Lowlands, gaat gekkenhuis worden.

Ik vind het redelijk ver gezochte vergelijkingen, behalve dat het allemaal springerige dancenummers zijn. Voor mij heeft Confidende Man een behoorlijk eigen geluid. Natuurlijk volledig samengesteld uit al bestaande elementen, want dit genre is op een punt waar originaliteit vrijwel onmogelijk is geworden. Een heel album vol catchy nummers schrijven, dat is een beter haalbaar doel, en voor mij heeft Confidence Man dat zeker bereikt. Eens kijken of hij ook leuk blijft na wat vaker draaien.

Nadat ik door een vriend werd getipt op Bubblegum en ik het liedje beluisterd had was ik lyrisch! Dit was ein-de-lijk weer eens een stamper met de grandeur van Love Shack, Groove Is In The Heart, of I Don't Feel Like Dancing!!!! Van die heerlijke, zichzelf niet te serieus nemende, feestknallers. Dus vol verwachting de hele plaat geluisterd. Maar toen bleek dat de smaak wel erg snel van de kauwgom ging.... Misschien omdat het teveel van het goede (hetzelfde) was? Ik houd het dus maar bij dat ene topliedje in de speellijst!!

Ik moet hier toch even op terug komen, dit is niet zomaar een lekker zomerplaatje... Het is inmiddels al bijna november (hoewel het niet zo voelt), en ik blijf dit maar opzetten!

Confidence Man doet gewoon heel veel goed. Heel veel daarvan is bewust. De opgezette karakters zijn leuk en origineel, ze worden goed gereflecteerd in de stijl van de muziek en de teksten. De muziek heeft een hele fijne energie, en is dansbaar zonder enige pretentie (ze noemen het ook wel "dorky dance music"). Dat maakt het mogelijke "appeal" van deze plaat heel groot, en als men vaardig genoeg is hier nog enige verdere evolutie in aan te brengen, zie ik een grootse toekomst voor deze band.
Een deel is echter ook onbewust. De muzikanten hebben zelf toegegeven eigenlijk maar weinig van house en elektronische muziek te weten, men komt vooral uit het indie-circuit. Toch voelt deze plaat alsof er een aantal gerenommeerde houseproducers achter de knoppen hebben gezeten. Volgens mij heeft Confidence Man niet eens door aan hoeveel muzikale historie (en dan vooral 90's en vroege 00's house) men hier hommage doet. In die zin is het misschien wel een klein beetje geluk dat het allemaal toch behoorlijk fris en min of meer origineel uit de bus is gekomen.
Of misschien is dat wel gewoon karakter. Want de eigen identiteit van deze groep sprankelt in elk detail van elke song door. Hoewel ze niet allemaal even sterk zijn, heb ik al jaren niet meer zo'n catchy popplaat gehoord. Toeval of geen toeval, alles komt hier mooi samen en deze komt hoog in mijn jaarlijst!

Klinkt supermodern, ook dat cocky gedoe, maar ergens gaan mijn gedachten terug naar iets van 25 jaar geleden. Kraak, kraak... Ha: Brassy - got it made. Sloeg destijds totaal niet aan. Hadden ze maar hoeden met gordijntjes moeten kopen.

(Late reactie, ik weet het.) Ook in de 10's en 20's zijn dergelijke nummers gemaakt; pretentieloos maar wel goed gemaakt, en zonder overdosis autotune. Recent kwam bijvoorbeeld Aeroplane - I don't feel (2010) op m'n pad. Dat is een ontzettende oorwurm. Probeer het eens uit, als je zeven jaar later nog steeds zin hebt in dergelijk materiaal.

Ik weet er nog een aantal meer, maar dan wordt de reactie wel heel offtopic.

Maar relatief recente nummers van dat type zijn maar zelden echt bekend geworden. Heart attack van Asteroids Galaxy Tour is een uitzondering.

Bubblegum is inmiddels opgezet. Het klinkt (idd) als een soort van gemoderniseerde Deee-lite, en dan een b-kantje. Heel veel gebeurt er hier niet. Waarschijnlijk ligt m'n lat gewoon te hoog; heb ik vaker last van. Maar slecht klinkt het ook niet, en het heeft best iets gezelligs.

Vorig jaar was er btw een nummer van ze waar ik best de humor van in kon zien, Real move touch. Alsof van alles wat ik pakweg 1993-1996 gedraaid heb in de blender gegooid werd, en er stiekem een loopje genomen werd met die muzikale hoek; beetje tongue in cheek. Het zat niet eens heel slecht in elkaar.