Fatoumata Diawara - Fenfo (2018)

Als twaalfjarige was ze behoorlijk recalcitrant, wat onder andere bleek uit haar weigering nog langer naar school te willen gaan. Het noopte haar ouders om haar disciplinair te straffen en haar naar Bamako te sturen, om daar verder door een tante te worden opgevoed.

Haar tante was actrice en zo bevond ze een paar jaar op de set van een film, waar ze door haar uiterlijk aandacht trok van de regisseur, die haar uiteindelijk een piepklein rolletje gaf in de film “Taafe Fangan”( The Powe of Women).

Reeds op haar achttiende vertolkte ze in Parijs de klassieke Griekse rol van Antigone. Vele filmrollen volgden. Tijdens het wachten op de filmset doodde ze dan regelmatig de tijd met zingen, wat uiteindelijk ook leidde tot een muzikale carrière (ze is trouwens ook nog danseres).

Zeven jaar geleden werd haar magnifieke debuutalbum Fatou, zowel door pers als publiek bijzonder enthousiast ontvangen. Het bestond voornamelijk uit redelijk ingetogen repertoire.

Op Fenfo werkt ze samen met de bekende Franse zanger en producer Matthieu “M” Chedid. Diawara was vorig jaar te horen op zijn bekroonde album Lamomali. De keuze is wonderwel goed uitgevallen. In tegenstelling tot het debuutalbum is er deze keer veel ruimte voor vrolijke, energieke en swingende Afrobeat ritmes.

Het levert een aantal aanstekelijke liedjes op, met misschien als beste voorbeeld Dibi Bo. Zo klinkt Negue Negue voor mij als een Afrikaanse variant van Talking Heads op Remain in Light. Ze zingt ook nu weer in haar moedertaal en heeft zo als de titel aangeeft het nodige te vertellen.

Single Nterini gaat over het steeds groter wordende migratieprobleem in de wereld. Een warme ode aan haar moeder vormt Mama. Verder bezingt ze onderwerpen als respect, armoede, uitzichtloosheid, nederigheid en over een betere wereld voor de toekomst.

Onlangs kon tijdens een uitverkocht concert in de Amsterdamse Tolhuistuin het publiek al kennismaken met het ijzersterke nieuwe album. 5 augustus is ze terug voor een concert in de grote zaal van het Concertgebouw en aanstaande zondag is ze vanaf 10.30 uur te zien in het onvolprezen programma Vrije Geluiden.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fatoumata Diawara - Fenfo - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik volg de ontwikkelingen binnen de wereldmuziek zeker niet op de voet, maar zo af en toe pik ik een plaat uit het enorme aanbod in dit genre, overigens met wisselend succes.

Al weer zeven jaar geleden was het debuut van Fatoumata Diawara echter een voltreffer. Op Fenfou maakte de (uit Malinese ouders) in Ivoorkust geboren en via het Malinese Bamako uiteindelijk in Parijs terecht gekomen muzikante indruk met muziek die flink wat invloeden uit de Afrikaanse muziek bevatte, maar ook nadrukkelijk aan de haal ging met invloeden uit de folk, jazz en soul.

Ik weet niet waarom het zo lang stil is geweest rond Fatoumata Diawara, maar de Malinese singer-songwriter is gelukkig terug met een nieuwe plaat. Waar Fatoumata Diawara op haar debuut zwaar leunde tegen de Westerse folk, jazz en soul, lijkt ze op Fenfo te hebben gekozen voor een wat meer Afrikaans aandoend geluid. Het is een geluid dat in veel tracks net wat uitbundiger klinkt dan de songs op haar debuut, al bied Fenfo ook ruimte aan tracks die betrekkelijk dicht bij het destijds zo bejubelde debuut liggen.

Zowel in de wat meer ingetogen als in de wat uitbundigere songs, kiest Fatoumata Diawara niet voor het grote gebaar. In muzikaal opzicht steekt Fenfo buitengewoon knap in elkaar, waarbij een balans is gevonden tussen zonnige of zelfs broeierige klanken en subtiliteit en avontuur. Het maakt van Fenfo een hele interessante plaat, maar ook buiten de fascinerende instrumentatie valt er op de nieuwe plaat van Fatoumata Diawara veel te genieten.

De Malinese singer-songwriter zingt wat expressiever dan op haar debuut en kan net zo makkelijk uit de voeten met swingende uptempo songs vol Afrikaanse gitaarlijnen en ritmes als met ingetogen ballads die meer tegen de folk en jazz aan leunen. Het is knap hoe de nog steeds vanuit Parijs opererende muzikante haar songs steeds weer weet te voorzien van verschillende klanken en verschillende vocalen, maar Fenfo is ook nog eens een plaat die een verrassend groot aantal genres en stijlen met elkaar weet te verbinden.

Fatoumata Diawara springt hierbij niet van de hak op de tak, maar incorporeert alles dat haar lief is in een totaalgeluid dat ik best uniek durf te noemen. Fenfo slaat een brug tussen Afrikaanse en Westerse popmuziek, maar zorgt er ook voor dat aan beide zijden van de brug dezelfde muziek is te horen. Ook in tekstueel opzicht schijnt Fenfo een interessante plaat te zijn met veel aandacht voor rechten van vrouwen, migratie en armoede, maar dat kan ik uiteraard niet bevestigen.

Ik ben zoals gezegd geen kenner of groot liefhebber van wereldmuziek, maar Fenfo van Fatoumata Diawara is een geweldige plaat. Het is een plaat die fascineert, maar het is ook een plaat die heerlijk vermaakt, waarbij het vast helpt dat de temperaturen momenteel tot tropische waarden zijn gestegen.

Zeven jaar gelden voorspelde ik Fatoumata Diawara een mooie toekomst, maar de kwaliteit van Fenfo overtreft mijn stoutste verwachtingen. Het levert een plaat op die absoluut behoort tot de smaakmakers binnen de wereldmuziek, maar die ook binnen de muziek in het algemeen met de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Ik heb Fenfo een paar keer gedraaid de afgelopen week. Nu heb ik hem, na een paar Fatoumataloze dagen, weer eens opgelegd, en het is net alsof ik ieder nummer al jaren ken. Nou is dat op zich al knap om zo'n ervaring met je muziek voor elkaar te krijgen, als je dat met twee albums op rij weet op te roepen (ook bij Fatou ging het zo bij mij) is het geen toevallige gelukkige samenloop van omstandigheden meer te noemen. Voeg daar nog eens aan toe dat Fatoumata duidelijk is geëvolueerd, en haar muziek op dit tweede album heeft verrijkt met nieuwe geluiden, invloeden, instrumenten en productietechnieken, en je kan wel spreken van een uitzonderlijk begaafd muzikant. Ik vermoed dan ook dat de kaartjes die ik heb aangeschaft voor haar optreden in het Concertgebouw op 5 augustus hun prijs dubbel en dwaars waard gaan zijn.