MØL - JORD (2018)

Metal is vaak wel aan mij besteed, post-black metal al helemaal. Dat is ook de reden dat Ward mij dit getipt heeft. Nu is zo’n genre an sich natuurlijk geen garantie voor succes, maar dit was duidelijk een goede keuze.

Wat me meteen opviel is hoe toegankelijk deze muziek is. Ik ken metalliefhebbers die geen enkel probleem hebben met harde muziek, grunts of complexe composities, maar voor wie post-black totaal niet is weggelegd. Voornaamste reden is waarschijnlijk dat het te dromerig is en te uitgesponnen. Ik heb het ze nooit op de man af gevraagd. Misschien is MØL voor deze mensen een goede instapper.
Die toegankelijkheid zit hem in een aantal dingen. Ten eerste de heldere productie. Er zit weinig galm in en met name de gitaren zijn niet helemaal naar de achtergrond verbannen, maar zitten gewoon kraakhelder voorin de mix. Ten tweede ligt het tempo erg hoog voor atmosferische metalbegrippen. Ten derde wordt er flink geleund op goede riffs en soms best catchy melodieën. Dat alles maakt dit album goed behapbaar.

Wat meer shoegaze-invloeden, wat meer sfeer en wat langere composities kan ik als liefhebber van het genre wel hebben. Is deze muziek voor mij dan wel interessant en spannend genoeg? Ja, hoor. Ik houd stiekem wel van dat catchy en toegankelijke randje. Pure post-black is dit niet en zo moet ik er ook niet naar luisteren. Door de progressieve en harde aanpak is Jord eigenlijk een heel diverse metalplaat geworden die veel moois uit het brede metalspectrum bij elkaar weet te brengen.

Ik pik er even wat songs uit die ik erg de moeite waard vind. Lambda is het rustigste nummer, een instrumentale shoegazer met een prachtige melodie en daardoor een van mijn favorieten. Virga heeft de aanstekelijkste riffs van het album en is daarom mijn guilty pleasure. Penumbra en Ligament zijn er voor de doorgewinterde metalhead: dit zijn de mooiste voorbeelden van brute, bonte tracks die alle kanten opvliegen, van blastbeats tot subtiele wegdroommomentjes. Tot slot moet ik Bruma nog even noemen. Het ideale visitekaartje, omdat het steunt op sfeervolle en toegankelijke shoegaze en goed gedoseerd wordt verrijkt met allerhande MØL-metalinvloeden.

Fijne tip dit! Geen volbloed post-black metal, maar desondanks volledig in mijn straatje.

Ik volg nu al een tijdje een kei gave podcast via Spotify genaamd 'Zes Losse Tanden'. Bij de eerste aflevering van de heren werd MØL meegenomen als track, en die viel binnen als een bom. Ik begin langzamerhand meer fan te worden van post-black en deze plaat begint langzamerhand wel naar de eerste plek te trekken. Keiharde plaat waar ik veel van mag en kan genieten en hij beukt er echt wel in. 5 november komt hun nieuwe plaat uit en van wat ik nu al heb mogen horen maakt hij zomaar kans om mijn favoriet te worden dit jaar.