Manticora - To Kill to Live to Kill (2018)

Door de krachtige produktie van Jacob Hansen klinkt dit album van het deense Manticora heerlijk overweldigend, al is het zeker niet perfect. Zo lijken veel songs behoorlijk op elkaar en schiet de Bruce Dickinson-achtige zanger behoorlijk tekort, vooral in de midtempo songs. Gelukkig staan daar moddervette riffs en een beukende ritmesectie tegenover. De band heerst vooral in de snelle tracks, waarvan er gelukkig flink wat voorradig zijn. Dumpen die zanger dus.

na Positieve verhalen gehoord te hebben ben ik deze gaan luisteren, had ik dat maar niet gedaan. Ik heb het net 1 nummer volgehouden, wat een drama is dit zeg. Als iemand mij kan overtuigen dat de rest wel memorabele is dan hou ik me aanbevolen. Om hem te waarderen op MuM zal ik hem morgen twee keer luisteren, maar wel met gezonde tegenzin!
Maar Eddie, wat vind je er dan zo slecht aan? Nou wat dacht je van de productie (waarom overheersen die drums zo) de zwakke riffs met meer focus voor snelheid dan voor kwaliteit en als laatste de zanger; daar ga ik niet eens woorden aan vuil maken.

Deze plaat drukt voorlopig precies de knopjes bij mij in.

Ik ben het ermee eens dat de leadzanger een bijzonder stemgeluid voor de vorm van extreme metal. Hij lijkt wat te licht (inderdaad richting Bruce Dickinson). Maar hij haalt moeiteloos al die hoge noten en zorgt ook voor tegenwicht voor de nogal zware muziek die hier en daar tegen de techdeath en speedthrash aan ligt. Daarbij grunten de gebroeders Anderson (bas en gitaar) zo nu en dan mee.
Op Nothing Lasts Forever gaat de zanger wel wat de mist in hoor.

Ik kan me prima vermaken met deze plaat. Een stijl die me ook erg ligt.
De zanger dumpen moet ze maar niet doen, hij heeft een horrorboek geschreven waar deze plaat op is gebaseerd. Dat zorgt waarschijnlijk voor die lekker duistere sfeer die over deze plaat ligt. Die verder vooral erg snel is (en vol, soms té vol). Verder duurt de plaat té lang (70 minuten).