Sommige artiesten gun je het geluk niet. Niet omdat je ze niet mag, integendeel, maar omdat ze zulke prachtige dingen doen met hun verdriet dat je hun geluk graag inruilt voor dat van jezelf.
Daarom was ik wat bang dat het hoofdstuk Lykke Li gesloten zou zijn. Na de hartverscheurend schitterende liefdesverdrietplaat I Never Learn vond ze de liefde en was ze al snel zwanger.
Gelukkig merk je daar weinig van op so sad so sexy. Ook deze vierde plaat is weer doordrenkt van verdriet, melancholie en niet-vervelend zelfbeklag. Of de teksten op het hier en nu slaan weet ik niet, maar ze lijkt op het liefdespad niet zoveel verder te zijn gekomen dan vier jaar geleden.
Waar dat destijds leidde tot een gestript, heel puur emotioneel album, dekt de titel van haar nieuwe album de lading perfect: het is inderdaad emotioneel maar ook sexy.
De reden is dat Lykke na haar verhuizing naar LA bevangen raakte van hippe R&B, zoals Frank Ocean en Drake. Maar ook de Taylor Swift van nu is niet ver weg; het album staat vol met elektronische zwoele R&B à la Delicate, maar dan acht standjes treuriger.
Vooral de tweede helft van het album is pijnlijk mooi, het blokje rondom het titelnummer. Het vult in één keer het gat dat Lana Del Rey achterliet met haar onverwachts tegenvallende laatste worp. Mooie tegenstelling ook, die albums: voorbeelden van hoe je niet versus wel hippe invloeden in je muziek toestaat zonder je DNA te verliezen.
I Never Learn viel destijds pas na veel luisterbeurten, maar so sad to sexy is de instantly meest behapbare Lykke tot nu toe. Toch ben ik niet bang dat het daardoor snel gaat vervelen; er zitten volop details en lagen in die niet direct hun gezicht laten zien.
Lykke Li: ze blijft een van de mooiste artiesten van de laatste tien jaar. Als ik de muziek ontleed vraag ik me soms af waarom precies, maar een paar minuten later ben ik weer bevangen. So sad so sexy brengt daar geen verandering in.
Helaas raakt dit album mij niet. Ik had er meer van verwacht. Twee aardige nummers en dat is het dan wel weer. Inderdaad beetje glad, eentonig en vlak. Ik zie een vergelijking met Lana del Rey waarbij ik juist precies het tegenovergestelde gevoel bij heb. Lana is met haar laatste album juist heel erg bij haar eigen geluid gebleven.