Gilbert O'Sullivan - Gilbert O'Sullivan (2018)

Het is pas de tweede keer dat ik een compleet album van Gilbert O'Sullivan beluister en kan het dus moeilijk vergelijken met ouder werk. Ik keek uit naar dit album, en na de eerste beluistering is duidelijk dat je hier niet voor de catchy hits moet zijn. Gilbert is een kundig singer-songwriter die vooral met de piano goed voor de dag komt zoals het wat ingetogen I'll Never Love Again.

In de 70s zou je hier Soft Rock of Easy Listening op plakken maar daar doe je hem te kort mee. Er zitten kleine verhaaltjes in zijn nummers die een momentopname uit een dag uit het leven prima kunnen beschrijven. Tijdloos, al hoor je aan zijn prima stem dat ook Gilbert ouder is geworden. Er zit ook wat meer melancholie in de teksten en de algehele sfeer, zoals in Dansette Dreams and 45's. De vioolpartijen lijken me wel uit de synth te komen waardoor het niet te zoet wordt.

Het tempo gaat iets omhoog op No Head for Figures but Yours, maar echt energiek is het nergens, het zit een een gemoedelijk mid tempo, die op een nummer als Penny Drops naar Reggae leunt met een Hammond orgeltje. Afwijkend van de rest van het album is This Riff, het meest energieke nummer die een 50s Piano Rock and Roll imiteert die vaag doet denken aan Fats Domino. The Mind Boggles met hoog meezing-gehalte zou live een leuk nummer kunnen zijn. Misschien een kandidaat single? Eenvoud op For the Record, doet licht 60s psychedelisch aan met dat klavecimbel geluid naast de piano en die Franse(?) hoorn accenten.

De singles The Same the Whole World Over en Where Did You Go To? zijn een goede indicatie voor de rest van het album. Laatstgenoemd is wel het meest pakkende nummer.

Er zit meer dan genoeg variatie op dit album maar het is vooral een luister album en het helpt ook om het volume wat hoger te zetten. Gilbert kan nog steeds prima nummers schrijven... minder pakkend en dat zal hem niet meer naar de hoogste regionen van de Top parades leiden zoals in de vroege 70s. Maar kan me voorstellen dat dit zijn echte fans weinig zal boeien en zij blij zullen zijn dat Gilbert er nog is met 71 jaar ook al niet meer de jongste. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe hij live klinkt.

Dit album nog eens goed beluisterd. En wat een verrassend goede plaat is dit toch! Ja, ik ben enthousiast over deze jeugdheld van mij. Nothing Rhymed vond ik al zo'n mooi nummer. Ik zat toen in de derde klas lagere school. Het was 1971. De singer-songwriter liet van zich horen.

O'Sullivan is een liedjesschrijver die er in geslaagd is koers te houden met zijn eigen stijl. Melancholie, nostalgie en prachtige verhalende liedjes met verrassende akkoorden. Dat was op zijn debuutalbum Himself (1971) al zo, en het wonderlijke is dat de man op dit album, 71 inmiddels, vrijwel geen slijtage vertoont. De songs zitten goed in elkaar en de stem is direct herkenbaar en nauwelijks minder soepel dan vier decennia eerder.

Prachtig opgenomen ook, terughoudend en sober geproduceerd met een fijne warme klank. Hier en daar arrangementen van het Royal Philharmonic Orchestra en we horen de piano van Gilbert zelf in de hoofdrol. Opmerkelijk goed album. Melodieus en prachtige teksten. Deze man kon gewoon zichzelf blijven en komt daar goed mee weg!

Vooruit, ik ga naar de 5 sterren. Zeker verdiend.