Pete Yorn & Scarlett Johansson - Apart (2018)

Na een tijdje radiostilte, gaat Scarlett toch weer de studio in, samen met Pete Yorn. Het volledige album wat ze in 2009 uitbrachten was een frivool, zomers plaatje. Afgaande op de single Bad Dreams lijken ze deze lijn voort te zetten, zij het wat voller geproduceerd.

De eerste beluistering valt goed, maar het aandeel van Scarlett Johansson in het geheel vindt ik niet heel groot.

Feitelijk gaat deze korte EP verder, waar de vorige samenwerking was gebleven. Van de bezongen Break-Up is het dus nooit gekomen.

Ten opzichte van de vorige plaat zijn de nummers wat dikker aangezet. De muzikale omlijsting bestaat niet meer louter uit wat eenvoudige instrumenten, maar de nummers zijn wat drukker door een dikke synthesizersaus. Opener Iguana Bird knalt er dan ook gelijk lekker in.

Scarlett verschuilt zich mijns inziens een beetje teveel achter Pete Yorn. Slechts zelden pakt ze de voorgrond waardoor de indruk wordt gewekt dat ze zich comfortabeler voelt als achtergrondzangeres. Nergens voor nodig wat mij betreft, zoals het fantastische Anywhere I Lay My Head wel aantoont.

Hierdoor heeft het EP'tje wat gebrek aan smoel. Aardige popnummer, jawel, maar er zit geen enkel ruw randje aan. Jammer, want juist het mysterieuze van Scarlett met het lichtvoetige van Pete Yorn moet meer op kunnen leveren dan dit.

3,0*

Precies wat Maartenn schrijft eigenlijk: borduurt voort op Break Up en is veel Pete en weinig Scarlett. Tomorrow is eigenlijk de enige track waar sprake is van een gelijkwaardige rolverdeling.

Al met al vind ik er eigenlijk maar weinig aan, want zo spannend is het verder allemaal niet.