Isaac Hayes - Black Moses (1971)

14 nummers, maar toch een dubbelaar. De Stax-Legende doet in ieder geval waar hij goed in is: zijn sfeervolle composities met zijn bartionstem bezingen. Sterke plaat.

Nummers van 7 á 8 minuten ja. Lekker album dit, doch soms iets té rustig voor mijn smaak.

Een hele volle plaat met toch maar 14 nummers, daarom meer geschikt voor lange avonden dan kleine luister sessies. Prachtige songs, minder bombast dan Hotbutteredsoul en The Isaac Hayes Movement, ingetogen, treurig en romantisch.

de muzieki is goed tot fantastisch , maar dit is de vervelendste hoes die ik ken ( op cd toch )

Supercomposities van de man van wie je dit mag verwachten. Hoewel de nummers een lange speelduur hebben, vind ik ze toch niet vervelen. Bij andere albums van Isaac heb ik dat wel eens met een of meerdere nummers. Black Moses wordt dan ook veelal beschouwd als zijn meesterwerk. Ik vind het erg moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen, aangezien ik niks slecht vind op dit album. Het album ademt muzikaal een bepaalde trieste sfeer uit, wat ik een knappe prestatie vind. Toch is het ook geen album om depressief van te worden. In tegenstelling tot beaster1256 vind ik dit juist een mooie, stijlvolle hoes. Het album zou in de kast moeten staan van iedere soul-liefhebber, want we hebben het toch wel over een kwalitatief hoogstaande klassieker.

Inderdaad minder bombast, maar ook vaak wat minder funky als op die 2 albums.

Een plaat waar je de tijd voor moet nemen, maar die je door zijn relatief lage tempo ook tot rust kan doen komen. Een rijk muzikaal palet, Hayes' diepe stem, fijne composities... Tekstueel grotendeels eenzijdig (liefde, liefde, liefde), dit aspect ligt me niet helemaal, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt. Sterker nog, als er iemand een monopolie op liefdesliedjes zou krijgen, dan zou ik Isaac Hayes nomineren.

Hoe dat zo?

Ik heb hem alleen op lp en dat is zo'n enorme uitklaphoes. Erg gaaf, maar wel wat lastig vouwwerk. Kan me daar bij de cd wat minder bij voorstellen.

Heerlijke plaat, vooral voor de late uurtjes. En oh, wat raak ik toch altijd in de war als ik Ike's Rap II hoor (huh? Portishead? Oh ja, Portishead......).

Oh ja, die was er ook nog. Zit ook in een wat recenter hitje, Here van Alessia Cara. Qua meest schaamteloze twijfel ik nog over die en Massive Attacks gebruik van Our Day Will Come (hoewel ik verder erg fan ben van Mezzanine). Hayes is wel een van de meest populaire artiesten voor hip en trip hop samples...

Het genre 'funk' kan hier wel weg. Hayes heeft een fantastische stem en die komt op deze plaat goed uit, maar de composities zijn wel erg tam, met continu weer die kleffe strijkers en koortjes. Dat zou niet zo erg zijn als de nummers van gemiddelde lengte zouden zijn, maar nu blijft het allemaal maar doorkabbelen, anderhalf uur lang. En dat is zelfs met de stem van Hayes te veel.

Verhip, wij hebben akelig veel gemeen op muzikaal gebied. Opengevouwen levert de lp-hoes een fraai, kruisvormig stuk muurdecoratie op. "Isaac ziet u, hier moet men niets” of zoiets.

Had deze ook ooit op LP en herinner mij inderdaad nog het vouwwerkje..... Deze en Live at the Sahara Tahoe had ik destijds op de langspeelplaat.

In het CD tijdperk heb ik alleen het live album weer gekocht. Zal deze toch weer eens opzoeken bij de streaming dienst (LP's zijn al heel lang geleden verloren gegaan, helaas).

Iemand hier enig idee waarom de tracklist van de re-release is aangepast tov het origineel?