Pieter Nooten - Stem (2018)

Prachtig mooie sfeerrijke electro shizzle, hele fijne plaat!

Luisterde net Fieldz back-to-back achter Harmonium in the Well van Nils Frahm - Encores 1 (2018) klonk bijna als hetzelfde album.

En met de stem van de poster hierboven heeft Pieter Nooten meteen zijn eerste stem OOIT gekregen op MuMe voor solo werk, volgens mij door de subliminale titel

En dat bewijst maar eens weer het relatieve belang van stemmen en de betrekkelijke waarde ervan: draai en waardeer zijn solo-albums al veel langer en heb ook aardig wat reclame gemaakt voor Pieter Nooten & Michael Brook - Sleeps with the Fishes (1987) alhier Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds
Speelt ongetwijfeld mee dat je als geëxcommuniceerde al je stemmen als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen

Ook Michael Brook heeft - o.m. met Nusrat Fateh Ali Khan; met Brian Eno en Daniels Lanois - interessante muziek gemaakt. Waarom Nils Frahm er nou weer bijgesleept moet worden is mij een raadsel; heeft op mij nimmer vergelijkbare impact gemaakt als eerder genoemden.

Beide albums, van Pieter en Nils, zijn op dezelfde dag uitgekomen en door mij achter elkaar geplaatst in de wachtrij omdat het voor mij wel in elkaars muzikale verlengde ligt Daarom niet heel vreemd om Nils' album hier aan te halen.

Ambient / Soundscapes / Scores zijn niet echt mijn ding maar ik wandel af en toe voor een uurtje van mijn Electro Pop Rock pad af. Beide heren mogen dus blij zijn dat ik hun werk wat aandacht geef.

Moet de rest van het album nog luisteren want ben ondertussen wakker en klaar voor iets met meer pit.

.

Het eerste snap ik en met het tweede - door mij gecursiveerde - ben ik het gewoon niet eens - neoklassiek, avantgarde, ambient is niet één pot nat - en ondanks enige fluïditeit zou menigeen bijv Brooke en Eno nimmer in één adem noemen met Frahm. Ik vind je post - zoals vaker - an clear impression of the world according to eclectic eddy - daarvan getuige ook het egotistical "Beide heren mogen dus blij zijn dat ik hun werk wat aandacht geef". Bruikbare informatie, niet zozeer faits divers, is waar ik voor in ben. Toch een thank you - je hebt me nl op het bestaan van dit album geattendeerd

Album al enige tijd op de plank liggen - komt niet zoveel van uitgebreide luistersessie met dit mooie weer. Vandaag de shutters gesloten en een inhaalslag aan het maken. Ben nl. wel blijven bestellen en dit album op vinyl stond al enige tijd te lonken. Aangetrokken door berichtgeving op mume en enkele luisterbeurten op spotify moet ik zeggen dat het album solide klinkt. Iets teveel variatie op hetzelfde thema maar niet vervelend of storend. Tempo ligt laag en ik vind het meer ambient dan electronic (voor wat het waard is ) Ruime voldoende en inmiddels ook zijn album ‘Surround Us’ uit 2012 binnen. Eens luisteren welke ontwikkeling Pieter als muzikant heeft doorgemaakt.

Ik heb een vreselijk zwak voor de inbreng van Pieter Nooten bij Clan of Xymox en ook dit album bewijst weer dat hij een feiloos gevoel voor melancholische sferen heeft. Ik noem hem bij vrienden altijd de Nederlandse Richard Barbieri maar daar doe ik beide heren ook weer wat tekort mee. Het is echter een compliment want Nooten is ook net als Barbieri een klankentovenaar. Ook voor mij is dit een soort neo-klassiek door zijn gebruik van strings gemixed met ambient. Erg fraai en smaakvol gedaan!