Roo Panes - Quiet Man (2018)

Een naam die me niets zegt maar waar ik toch even bij blijf hangen, dat in combinatie met een hoes. Soms heb ik niet meer nodig om iets te gaan beluisteren. Nou ja, een videoclip wil ook wel helpen (My Narrow Road).

En dan hoor ik de eerste klanken, die stem en BAM! Raak. Roo Panes. Ga ik gelijk niet meer vergeten. Quiet Man is de titel van het album. Niet zijn eerste, zijn derde. Hoe kan het toch zijn dat die albums compleet aan me voorbij zijn gegaan?

Die stem! Die stem mensen.... hemels, en dat in combinatie met de opbouwende sfeer in opener A Message to Myself (Jeff Buckley meets Sigur Rós). Dan kost het toch echt even tijd om na die ruime vijf minuten terug op aarde te landen.
Dat lukt bij My Sweet Refuge. Hier valt de warme stem van Panes goed op. Niet alleen in de hoogte, maar ook in de lagere regionen weet hij mij te raken. Veel aardser, maar net zo mooi. Vooral de subtiele orkestrale klanken maken deze muziek net even dat beetje meer. Nick Drake is niet ver weg.

Sketches of Summer is het lieve lentebriesje. Tijdloos zwevend door de tijd, puur zoals puur hoort te zijn. Een artiest als Sufjan Stevens kan dat ook zo goed.

En van de lente naar de zomer in Ophelia. 'Take heart my love as when I see you I see hope'. Ook hier is het weer de combinatie van zijn prachtige stem, deze keer met een wat rauwer randje en de ronduit schitterende muzikale begeleiding en dito koortjes. Romantiek in de beste vorm zonder klef te worden.

A Year in a Garden kent ook al zo'n kristalheldere klank. Panes weet hoe hij pakkende nummers moet schrijven zonder dat het té populair gaat worden en de kritische luisteraar zijn aandacht zal verliezen. Weelderige folk en toch niet vervallen in overbodige bombast. Dat is knap. Hij doet het toch maar mooi.

My Narrow Road was dus mijn kennismaking. Het Jeff Buckley gevoel, Nick Drake. Genoeg om mijn aandacht te pakken en het lukte hem dus ook om me gelijk in zijn muzikale greep te krijgen. De manier waarop hij zijn stem gebruikt als instrument sprak me enorm aan. Bezwerend is misschien wel de beste benaming voor dit nummer. Tergend langzaam onder de muzikale huid kruipend. Heel in de verte moet ik zelfs denken aan het solowerk van Eddie Vedder.

A Gift to You klinkt wat traditioneler en valt op door de extra vocalen. Ook hier kan ik het Eddie Vedder gevoel niet vermijden, terwijl zijn stem toch echt anders is. Simpel door alle eenvoud en toch weten te pakken. De vocalen van Panes zijn het echte cadeautje uiteraard. Krachtig in alle eenvoud.

De donkere, warme stem valt op Cub weer extra op, en net als eerder op het album slaagt Panes er in om pakkende nummers te schrijven die alles behalve doorsnee klinken maar toch iets in zich hebben dat herkenbaar klinkt. Misschien is dat ook wel de kracht van dit album.

Het intro van Quiet Man doet me een beetje aan Radical Face denken. Dat is dan ook het enige, want snel daarna vraag ik me doorlopend af waar het me nog meer aan doet denken. Aan deze kant van de grote folk-vijver zijn namelijk nog wel meer artiesten te vinden. Ik denk aan een Josh Ritter of Nick Harper. Bon Iver zie ik ook wel voorbij komen, maar dat is dan misschien wanneer zijn zang wat ijler wordt, want verder herken ik die er niet zo in. Hoe dan ook een bezwerend nummer dat naar een explosie lijkt op te bouwen die er uiteindelijk niet echt komt. Hierdoor blijft het uiteindelijk redelijk binnen de lijntjes.

Warrior valt op door de prachtige subtiel toegevoegde blazers. Over het hele nummer hangt een schitterende, warme gloed. De zang maakt het verder af. Knap hoe hij met zijn stemgeluid weet om te gaan: hier voegt hij weer het rauwe randje toe. De man lijkt er alles mee te kunnen.

Op afsluiter Peace be with You gebruikt Panes zijn stem tijdens het intro even als een soort blaasinstrument. Akoestische gitaar en het donkere stemgeluid zorgen dat dit nummer een waardige afsluiter is. Ook zonder toeters en bellen kan hij het goed af.

Een album van bijna een uur, maar het vliegt voorbij. Met zo'n strot ook niet zo raar. Met groot gemak weet Roo Panes (eigenlijk Edward Panes) me van begin tot eind te boeien. Hij is voor mij zeker niet de zoveelste folky zanger en dat komt door de muzikale begeleiding die nergens echt spaarzaam is, maar toch subtiel weet te blijven.
Quiet Man heeft me vanaf de eerste beluistering helemaal in zijn greep gekregen en ik denk zo dat dit er eentje is die aan het einde van het jaar hoog kan gaan scoren, wat dus betekent dat het een blijvertje gaat zijn. Zo'n album waar je nog jaren plezier aan gaat beleven.

Dit album heeft vorig jaar een deluxe release gehad met daarop veel live-optredens en 4 nog niet eerder uitgebrachte singles. En laat nou net mijn favoriet van hem daar bij staan, een nummer wat op het allerlaatste moment destijds dit album niet haalde, maar nu wel in volle glorie te bewonderen: Soldier of Hope. De sfeer en de tekst in dit nummer is zo mooi. Tracks 13, 14 en 15 zijn de andere singles, maar die pakken me iets minder.

Nog steeds mijn favoriete album van 2018, je moet er van houden, deze 'trage' folk, maar wat hij allemaal met zijn stem kan, hij is er mee gezegend.

Naast Soldier of Hope zijn Narrow Road en titeltrack Quiet Man de favorieten, vooral omdat hij in deze nummers zo de hoogte in gaat, ik sta elke keer weer versteld dat iemand dit kan met zijn stem.

Eind mei brengt hij een EP uit, genaamd Pacific en daar gaan we Roo in een iets andere richting horen.