Dana Fuchs - Love Lives On (2018)

Het titelnummer en Same Sunlight staan al op Spotify. Als de rest van hetzelfde niveau is dan is dit een zekere eindejaarslijstjes plaat. Wat een passie en wat een stem. Dat laatste weten we al langer natuurlijk, maar het blijft elke keer weer een genot om haar te horen zingen. Wat straalt deze dame een kracht en beleving uit.

Je maakt me nieuwsgierig, zit te wachten op een recensie-exemplaar.

Altcountry had al wel een recensie-exemplaar. Dan zou ik maar eens vragen waarom Lura ineens achteraan de rij staat. Gisteren was ze in Groningen tijdens de Rythm 'n' Blues Night. Het Take Root van de blues/soul. Kon er niet bij zijn, maar in november krijg ik weer een kans in Hoogeveen, die kans laat ik niet voorbij gaan.

“It’s a new beginning for me in every way” staat er op bijgaand tekstvel te lezen. De recente periode in het leven van Dana Fuchs was er een met verlies van dierbaren, waaronder haar moeder, maar ook was er de vreugde vanwege het moederschap. Daarnaast koos Dana ervoor op eigen benen te gaan staan, nadat het contract met Ruf Records was afgelopen.

Het ging alleen maar crescendo met haar carrière, die op haar negentiende begon toen ze naar New York verhuisde. Mede dankzij gitarist Jon Diamond met wie ze sinds die tijd liedjes schrijft. Muzikaal werd ze gevormd door de gospel van haar lokale baptistenkerk in Florida en de hardrock van haar familieleden.

Maar nog meer door latere helden als Otis Redding, Al Green en Johnny Cash. Eerst- en laatstgenoemde worden geëerd met respectievelijk covers van Nobody’s Fault But Mine en Ring of Fire (geschreven trouwens door vrouwlief June Carter en Merle Kilgore).

De overige liedjes werden vooral samen geschreven met Jon Diamond. Voor inspiratie hoefde Dana dus niet ver te zoeken. Het levert een zeer gedreven soulplaat op. Vaak gedragen door de intense voordracht van Dana, ondersteund door vooral blazers.

Niet te onderschatten zijn de vaak zeer subtiele bijdrages van veteraan Charles Hodges, vooral bekend van de hoogtijdagen van Hi Records en van Al Green in het bijzonder.

Naast met blazers doorspekte liedjes ook een paar verrassend sterke rustpunten. Het ingetogen gezongen en klein gehouden Fight My Way vormt een van de hoogtepunten op Love Lives On, mede dankzij het bijzonder fraaie spel van Eric Lewis op pedal steel en mandoline.

Love Lives On is niet alleen een geïnspireerd werkstuk, maar biedt ook nog voldoende variatie. Later dit jaar komt ze naar Nederland voor concerten, absoluut een aanrader, want live is ze geweldig.

Nadat de eerste bekendgemaakte nummers al zorgden voor hooggespannen verwachtingen is het altijd afwachten hoe de hele plaat dan daadwerkelijk klinkt. Nou de verwachtingen zijn volledig waargemaakt. Wat een passie, wat een soul en een album lang pure bevlogen muzikanten. Hier kom ik nog uitvoerig op terug. Er komt even heel veel kwaliteit uit momenteel. Heerlijk.

Dana Fuchs is absoluut geen vrouw die zich door alle tegenslagen uit het veld laat slaan. Haar jeugd ging al niet over rozen met een vervelende klier als vader. Ze verloor de afgelopen tijd haar moeder, maar ook haar zus die uit het leven stapte. Ondertussen zat Fuchs in New York te zwoegen om haar carrière aan de gang te houden. Maar gelukkig was daar naast alle leven dat uit haar wereld verdween ook een nieuw leventje in haar wereld gekomen. Aidan, zo vermeld ze op haar blog, is alweer toe aan de 33ste vlucht en geeft Fuchs geen kans in verdriet te verzwelgen. Bovendien was ook de platenmaatschappij er mee gestopt en moest ze ook nog achter geld aan voor een nieuw album. Maar via vrienden en crowd funding was het geld binnen de kortste keren bij elkaar. Fuchs heeft in haar carrière een vooral live enorme reputatie opgebouwd en heeft in die zin behoorlijk wat krediet. Dat vertrouwen betaalt ze dubbel en dwars terug, met een kwalitatief zeer hoogstaand album. Alle begeleiders zijn gepokt en gemazeld in de soul en rythm & blues en dat is te horen. De blazers zijn een zeer welkome aanvulling, waardoor het album nog meer onder de huid kruipt. Hoewel ze eerder meer blues gericht was is de aandacht nu wat verlegd naar de soul en daar is helemaal niks mis mee. Met zoveel passie en klasse om haar heen zal elk album dat Fuchs uitbrengt met gemak 4 sterren scoren. Fuchs komt gelukkig regelmatig in Nederland, waarmee ze een enorme band heeft, en eind dit jaar staat ze in Hoogeveen. Nog dichtbij ook. Ik ben er bij.

Love lives on, vooral dankzij Aidan.

Deze dame schijnt niet het meest makkelijke leven gehad te hebben. Dat hoor je eigenlijk ook wel meteen in die doorrookte stem van haar. Ze komt met een combinatie van country, soul en rock. Allemaal op de bekende geijkte manier ingevuld, dat dan weer wel. Nergens opvallend, verrassend, maar vooral overal vrij standaard. Helaas zorgt dat er voor dat het album tegen het langdradige aan voelt.

Goed album weer van deze dame. Weer een mengeling van rock, blues, soul en zelfs country. Stijlen die haar goed afgaan. Zo maakt ze van Johnny Cash's "Ring of Fire" een geheel eigen versie. Maar ook in de ballades staat ze haar vrouwtje met haar gruizige stem. Lekker wegluisterende songs, die meer te vertellen hebben dan op eerste gehoor blijkt. Daarnaast een fijne open productie.