Dana Fuchs - Love Lives On (2018)

“It’s a new beginning for me in every way” staat er op bijgaand tekstvel te lezen. De recente periode in het leven van Dana Fuchs was er een met verlies van dierbaren, waaronder haar moeder, maar ook was er de vreugde vanwege het moederschap. Daarnaast koos Dana ervoor op eigen benen te gaan staan, nadat het contract met Ruf Records was afgelopen.

Het ging alleen maar crescendo met haar carrière, die op haar negentiende begon toen ze naar New York verhuisde. Mede dankzij gitarist Jon Diamond met wie ze sinds die tijd liedjes schrijft. Muzikaal werd ze gevormd door de gospel van haar lokale baptistenkerk in Florida en de hardrock van haar familieleden.

Maar nog meer door latere helden als Otis Redding, Al Green en Johnny Cash. Eerst- en laatstgenoemde worden geëerd met respectievelijk covers van Nobody’s Fault But Mine en Ring of Fire (geschreven trouwens door vrouwlief June Carter en Merle Kilgore).

De overige liedjes werden vooral samen geschreven met Jon Diamond. Voor inspiratie hoefde Dana dus niet ver te zoeken. Het levert een zeer gedreven soulplaat op. Vaak gedragen door de intense voordracht van Dana, ondersteund door vooral blazers.

Niet te onderschatten zijn de vaak zeer subtiele bijdrages van veteraan Charles Hodges, vooral bekend van de hoogtijdagen van Hi Records en van Al Green in het bijzonder.

Naast met blazers doorspekte liedjes ook een paar verrassend sterke rustpunten. Het ingetogen gezongen en klein gehouden Fight My Way vormt een van de hoogtepunten op Love Lives On, mede dankzij het bijzonder fraaie spel van Eric Lewis op pedal steel en mandoline.

Love Lives On is niet alleen een geïnspireerd werkstuk, maar biedt ook nog voldoende variatie. Later dit jaar komt ze naar Nederland voor concerten, absoluut een aanrader, want live is ze geweldig.

Deze dame schijnt niet het meest makkelijke leven gehad te hebben. Dat hoor je eigenlijk ook wel meteen in die doorrookte stem van haar. Ze komt met een combinatie van country, soul en rock. Allemaal op de bekende geijkte manier ingevuld, dat dan weer wel. Nergens opvallend, verrassend, maar vooral overal vrij standaard. Helaas zorgt dat er voor dat het album tegen het langdradige aan voelt.