Portico Quartet - Untitled (AITAOA #2) (2018)

Een vervolg, een deel 2 (?) op hun vorige album: Portico Quartet - Art in the Age of Automation (2017). Voor mij mag het zeker door als een op zichzelf staand album, de kwaliteit vind ik meer dan behoorlijk, hier en daar helt het iets meer naar ambient met een vleugje dance, wat schetsmatiger wb opzet Niet in een hokje te vangen w.b. éen muziekstijl.

En niemand vertelt mij even dat ze weer een kwartet zijn, na die matig geslaagde elektronische r&b-plaat als Portico?

@Slowgaze Als je je weer '- quartet' in je naam opvoert dan is dat toch wel een behoorlijke aanwijzing dat je weer een kwartet bent.

Touché, maar dat heb ik dus vorig jaar ook even gemist. Trouwens, tip voor jou (en voor alle Portico Quartet-liefhebbers): eind augustus komt de nieuwe Szun Waves uit, waarin de saxofonist van Portico Quartet speelt. Ligt ongeveer wel in hetzelfde straatje, maar nog wat abstracter en elektronischer.

Wat mij opvalt bij Portico Quartet zijn de simpele (indiebandjes-achtige) synthpartijen die uit een microkorg lijken te komen, mooie minimalistische pianopartijen, indrukwekkende drumpartijen, laidback smoothjazz saxpartijen en goede ondersteunende baslijnen.

Dat gezegd hebbende klinkt het tezamen erg fijn. Ook het onder de muziek liggende spel van de handpan. De toetsenist bespeelt deze naast de synth en piano. Het is een mooi instrument wat vooral in deze band ten goede wordt gebruikt.

Uiteindelijk is het de drummer die de meeste aandacht trekt, samen met de wat sferistische saxpartijen. Het kabbelt allemaal wat voort, maar is aangenaam genoeg, alleen mist wel wat rauwheid, durf en spanning.

Ook is er wel vaak erg veel reverb. De productie had wat droger gemogen. Dan komen de instrumenten wat beter tot hun recht. Nu is het toch vaak wat opgepropt. (Terwijl de drums wel weer zonder reverb lijken te zijn opgenomen).

Nu ja, ruime voldoende, maar geen meesterwerk.